Verandering

Laatst las ik ergens deze zin; 'durf te kiezen voor verandering'.
Ik heb de zin meerdere malen gelezen, het raakte me.
Deze zin zegt namelijk precies dat waar ik nu middenin zit.
Het durven kiezen voor verandering, afwijken van de ingeslagen weg op weg naar andere wegen. Het afgelopen jaar was er één van vele downs en wat minder ups.
Een jaar waarin nogal wat kleine en grotere tegenslagen op mijn pad voorbij kwamen.

Ik heb wel eens gelezen dat je niet meer op je bordje krijgt dan wat je aankunt.
Misschien is dat ook wel zo? Ik durf het niet te zeggen, wat ik wel weet is dat de mens over het algemeen veel sterker is dan hij/ zij denkt. We zijn veerkrachtiger dan we denken en kunnen meer aan dan we vaak denken.

Inmiddels ben ik onderweg op een hele andere weg dan die, die ik in eerste instantie was ingeslagen. Van te voren weet je nooit hoe dingen lopen en moet je soms van je pad afwijken. Dat is iets wat bij mij het afgelopen jaar steeds duidelijker werd. Als je merkt dat er dingen gebeuren waar je geen grip op hebt, maar die er wel voor zorgen dat je niet lekker in je vel zit dan moet je iets doen. Ik kon zo niet verder dus heb ik een knoop doorgehakt. Een knoop met behoorlijk wat haken en ogen, maar eenmaal doorgehakt is er alleen maar sprake van immense opluchting. Ik wist niet dat het maken van een keuze, letterlijk zoveel lucht zou geven. Alles voelt ineens veel lichter aan.

Wat ik de afgelopen maanden heb gemerkt is dat het soms heel lastig is om knopen door te hakken. Als ik er met andere mensen over ging praten dan waren de adviezen over het algemeen om niet zomaar stappen te ondernemen. Angst regeerde veelal kwam ik achter. Ik heb gemerkt dat men toch voor zekerheid gaat, ook al levert dat misschien geen goed gevoel op. Men kiest voor dat wat ze hebben en wat ze kennen en niet voor het onbekende. In het kader van; ‘je weet wat je hebt en niet wat je krijgt’.

Nu ik de knoop voor mezelf heb doorgehakt krijg ik van diezelfde mensen te horen dat ze blij voor me zijn en dat ze vinden dat ik lef heb en de juiste keuze heb gemaakt.
Het is fijn om te horen en roept tegelijkertijd vragen op, want ik denk daardoor dat veel meer mensen dit soort stappen willen nemen, maar het gewoonweg niet durven.
De angst voor het onbekende is dan toch groter, waardoor ik denk dat er veel mensen zijn die eigenlijk niet gelukkig zijn in hun werk, relatie..leven.
De vraag die de afgelopen maanden zo vaak door mijn hoofd is gegaan is of ik moest kiezen voor mezelf om daar gelukkiger van te worden, of dat ik moest kiezen voor zekerheid en op de koop toe moet nemen dat ik iets minder gelukkig ben.
Gelukkig heb ik gekozen voor het eerste!
Ik heb het aangedurfd om te kiezen voor verandering.

Weer terug

Alweer veel te lang geleden dat ik hier iets heb geschreven.
Het kwam er gewoon niet van. Geen inspriratie, geen tijd, geen puf, dat soort dingen.
Maar nu, sinds een tijdje, voel ik ineens de schrijfkriebels weer.
Dus ik ga mijn best doen om hier weer met regelmaat te schrijven.

Into the Great Wide Open

Na een treinreis met mede festivalgangers,stap ik op de boot naar Vlieland.
Het vaste land achter me laten en op naar dat kleine eiland waar zich zoveel moois zou gaan voltrekken. De haven van Vlieland komt in zicht en uit de speakers klinkt ' Into the Great Wide Open, van Tom Petty'.
Na een tent opzet sessie was het racen naar een prachtige woning en dito tuin waar eilanders Elsje & Jan hun huis, keuken, tuin open stelden voor een samenzijn met 8 andere festivalgangers.
De groep had eten ' geplukt' waarna we samen gingen koken. De tafel in de tuin was de uitvalsbasis waar we met elkaar leuke en bijzondere gesprekken hebben gevoerd en heerlijk hebben gegeten.
Een perfect begin van het festival!

De eerste nacht was koud en het wakker worden lastig.
Vlieland verkennen op de fiets, wat een prachtig eiland!
Wandelen op het strand, met blote voeten in de ietwat koude zee.
Het ultieme onthaast gevoel steekt ineens de kop op, hoe fijn!
Zittend in het zand ergens in het bos luisteren naar het prachtige concert van 'DAAU'.
Iedereen muisstil, bijna ademloos aan het luisteren, een betoverend moment!
Daarna het bos verlatend om te gaan genieten van de kleine 'Tallest Man On Earth', waar ik hoge verwachtingen van had. Alleen met een gitaar als gezelschap stond hij daar te zingen voor een vol sportveld. Op mijn armen kippenvel en een glimlach op het gezicht, ik werd spontaan 'verliefd' op die ietwat gekke ' Tallest Man'. Vervolgens bevind je je in de bioscoop van Vlieland en zit je te kijken naar de meest vreemde film ever, ' The Man Who Fell To Earth' met David Bowie in de hoofdrol.
Lichtelijk in verwarring fietste ik terug naar de camping, terwijl ik af en toe een blik wierp op de prachtige sterrenhemel.

Wederom een koude nacht met deze keer luidruchtige buren die gesprekken voerden die ik hier niet zal herhalen. Ik kon niet vermoeden dat deze dag zo bijzonder zou worden, ik weet niet eens waar te beginnen om het te beschrijven.
Twee prachtige concerten van Blaudzun en I Am Oak in de tuin van het Armhuis uit 1632.
Een klein stukje van Balthazar, Typhoon & New Cool Collective mee snoepen om daarna door te gaan naar het bos waar Tim Knol zijn talent laat zien/horen. Het leek wel of iedereen was uitgelopen om Tim in deze intieme setting mee te maken. Weer terug naar het sportveld voor Moss. Met een groep door een donker bos struinen in het kader van de ' Arttrail@night'.
Een hele bijzondere ervaring, mede vanwege de sterrenhemel en mijn niets kunnen zien in het donker.
Het bleek een behoorlijke uitdaging, maar 1 om niet te missen.

En eindelijk brak daar dan een langverwacht moment aan..het concert van ' The Whitest Boy Alive'.
Ik kan hier uitbarsten in allerlei superlatieven maar het zou alles tekort doen.
Het was gewoon zo'n geweldig concert, zo'n positieve vibe, zo'n ultiem blij ei gevoel, zo'n glimlach die niet meer van je gezicht af te krijgen is moment.
Legendarisch, zeker omdat Erlend (zanger) ook nog eens ging stagediven/crowdsurfen.
Wat een fijne stem heeft hij, wat een leuke uit de maat dansjes, grappige bedankjes, olijke blikken naar zijn bandleden en dan die bril. Ik wist niet dat nerds zo leuk waren ;-)

Daarna dansen in de Bolder op de muziek van dj St Paul en ineens Erlend voorbij zien wandelen, die vervolgens gewoon bij je gaat staan dansen terwijl je ' Love will tear us apart' van Joy Division aan het meezingen bent. Moe, voldaan en blij rol ik later mijn tent in, wat een dag was dit!

Wakker worden na een best wel goeie nacht in de koude tent.
Op naar de kerk van Vlieland voor een piano concert van Hauschka.
Pingpongballen, kettingen een tamboerijn en weet ik wat al niet meer hij in die vleugel gooit.
Maar weer zo'n bijzonder optreden van een zeer innemende man.
Vervolgens naar Ben Howard in de Bolder, terwijl de laatste klanken van Selah Sue me tegemoet komen. Ben Howard, de jongen die ik tijdens afgelopen Eurosonic niet kon voorzien van zijn o zo gewilde whiskey in de backstagebar. Hij maakte toen al indruk op me met zijn stem die zo doorleeft klinkt en zijn getokkel op de gitaar. Hij gaf me die avond een cd die ik sindsdien veelvuldig heb beluisterd.
Leuk om hem weer terug te zien en te merken dat hij gegroeid is in z'n voorkomen, zijn stem.
Gelukkig is hij bij vlagen nog net zo verlegen en onder de indruk van het publiek als afgelopen januari.
Als afsluiting nog een vleugje Modest Mouse en Oi va Voi.
Nog een keer je telefoon opladen in het vogelhuisje.
Nog een keertje wandelen over het strand waar de wind je zandstraalde.
'S avonds gezellig hangen rond de open haard in de Bolder, dansen op de muziek van dj St Paul
Een kampvuur op het strand, de wind en kou die om je oren slaan.
Met weemoed stap ik op de boot die me terug brengt naar het vaste land, terwijl ik door de speakers weer Tom Petty voorbij hoor komen.
Het was bijzonder en veel, zo veel meer dan dat!

' Live on the Island'
' Live on the Island'

Heengaan.

Gisteren kreeg ik het tragische bericht dat de vader van mijn schoonzus na een kort ziekbed is overleden.
Even een kort berichtje, een paar zinnen en je weet dat iemands leven totaal op z'n kop staat.
Ik blijf de dood een ongrijpbaar iets vinden.
Hoe leg je uit aan de (kleine) kinderen dat hun opa is vertrokken naar andere oorden terwijl je zelf niet eens precies weet wat het inhoudt? En als je zelf zo vol verdriet bent.
Ik hoor mijn schoonzus zeggen ' ik heb geen vader meer'.
Woorden die bij mij als een mokerslag aankomen.

In mei had ik de vader van mijn schoonzus nog gezien op een verjaardag.
Als vanouds was hij weer moppen aan het vertellen in het Gronings.
Die man kon werkelijk altijd een mop uit zijn mouw schudden, sommige mensen hebben dat talent.
Je zag al aan hem dat hij ziek was, maar zo ziek, blijkbaar kon niemand dat toen vermoeden.
Ik zal hem herinneren als die moppentapper. En dat is een mooi beeld!

Je wilt er niet te vaak bij stil staan dat je ouders eerder zullen gaan dan jij.
Natuurlijk weet je dat het zo gaat maar je wilt ze het liefste bij je houden.
Je ouders weten wie jij bent zonder het te hoeven uitleggen.
Ze zijn er altijd voor je, op wat voor manier dan ook.
Zij kunnen de verhalen uit je vroegere jeugd vertellen, verhalen die je aan niemand anders kunt vragen. Je hebt dezelfde karaktertrekken, of je dat nu wilt of niet.
En dan ineens valt een van de twee weg.
Word je je er van bewust dat een stukje van jezelf is heengegaan.

Zielige liedjes

Vanavond heb ik weer eens een van mijn ' zielige liedjes' avonden.
Het concept van zo'n avond is eigenlijk heel makkelijk, gewoon veel zielige liedjes achter elkaar luisteren. Soms heb ik van die avonden, dan krijg ik de onbedwingbare neiging om door mijn muziek collectie te spitten en mijn meest zieligste juweeltjes tevoorschijn te halen.

Eigenlijk heb ik die avonden alleen als ik niet helemaal in mijn hum ben.
En vanavond is dus zo'n avond.
Het fijne aan zo'n ' zielige liedjes' avond is dat ik dan even heerlijk mag zwelgen in zelfmedelijden.
Dat ik mezelf ineens ook heel erg zielig mag gaan vinden, dat ik heel hard ga mee zingen en me helemaal in ga leven in al die zielige teksten.
Dat er dan af en toe een traantje valt, dat is eigenlijk alleen maar passend bij mijn ' niet in mijn hum zijn stemming'.

Het is echt heerlijk om dit af en toe eens te doen.
Na zo'n avond voel ik me vaak heel erg opgelucht, alsof die muziek er voor heeft gezorgd dat ik even alle emoties eruit kon gooien.
Niet dat ik het niet op een andere manier kan hoor, maar deze manier is wel een van de fijnste.
Voorwaarde is wel dat ik alleen moet zijn, want ik kan mijn zielige liedjes en mijn gemoedstoestand dan even met niemand delen. Dat brengt alleen maar verwarring en kan ik niet opgaan in het moment.

Waarom ik niet helemaal in mijn hum ben is weer lastig uit te leggen.
Vooral omdat ik het zelf allemaal niet zo goed weet.
Er speelt zich in mijn hoofd en gevoelsleven nogal het een en ander af.
Misschien brengt een ' zielige liedjes' avond de opheldering die ik nodig heb.
Maar misschien ook niet, in ieder geval heb ik dan wel weer prachtige muziek gehoord.
Dat is ook fijn!

Labels

Labels, etiketten, waarom plakken we die toch zo graag?
We plakken ze overal op, letterlijk en figuurlijk, om de wereld te begrijpen, om het duidelijker te maken, om te rangschikken. Eigenlijk doen we het om allerlei verschillende redenen.
Ik dacht altijd dat ik niet zo snel van het labels plakken was, maar de laatste dagen denk ik daar heel anders over.

Sinds een paar dagen heb ik last van een soort mist in mijn hoofd.
Niet zo'n mist die eigenlijk wel meevalt, maar zo'n hele dikke mist, zo'n mist waarbij je geen hand meer voor ogen ziet. Een mist die ervoor zorgt dat alles wat je denkt en voelt onder een sluier van grauw ligt en je niet weet hoe je die sluier er zo snel mogelijk weer vanaf gaat krijgen.

Het zorgt voor zoveel onduidelijkheid, het is de combi gevoel versus verstand.
Een combi die even niet verenigbaar lijkt te worden.
Althans niet in die mist die in mijn hoofd rondhangt.
Ergens diep van binnen weet ik wel hoe die mist kan verdwijnen en dat is dus door te gaan labelen.
Ik wil ineens heel dringend een etiket erop plakken.
Omdat ik het niet meer weet, omdat het te vaag voor me is, omdat het van alles met me doet.
Het is niet eens meer een kwestie van willen, maar een kwestie van moeten geworden.

En dat is heftig om bij jezelf te merken.
Omdat ik semi labelloos door het leven had willen gaan, blijkt nu dat ik het niet labelloos kan.
Dus ga ik binnenkort maar eens beginnen met het plakken een label. In de hoop dat die mist dan wegtrekt en dingen ineens heel duidelijk worden.

Realiteit van alle dag.

Thuis zijn, je eigen spullen om je heen.
Slapen in je eigen warme bed, de verwarming die je aan kan zetten.
De post die ongeopend op je wacht.
De boodschappen die je weer moet halen omdat je koelkast bijna leeg is.
Je eigen buurt weer terug zien, zonder weidse uitzichten, blauwe luchten, meeuwen,de geur van de zee.

Niet meer 's nachts moeite doen om je tent terug te vinden omdat er nog 2 dezelfde op je veldje staan.
Niet meer het vele fietsen, de kou die je om je oren slaat.
Geen bijzondere ontmoetingen en gesprekken met volslagen onbekenden.
Geen gedoe meer om nog enigszins warm te blijven in je koude tent.

De prachtige voorstellingen die ik heb gezien galmen nog na in mijn hoofd.
Soms is het teveel om te behappen, weet je niet hoe dit op te slaan in je systeem.
Hoe kun je dit allemaal tien dagen tot je nemen en het je onberoerd laten, dat lukt niet.

De parkeergarage van hotel Skylge, waar ik heel even zachtjes in slaap viel tijdens de prachtige muziek van Chop Wood. Het pakte me, het raakte me en nam me mee.
De broers bij Hark & Sleg die me deden lachen, de visueel ingestelde voorstelling van Theater Tol die me mee nam als ware het een sprookje. Man op tak waar ik op slag ' verliefd' werd op Job " hoi hoi, ik ben Job" in zijn rol als mol.

Tim Knol, Moss, Blaudzun, Postmen, Ellen ten Damme, Thus: Owls, Helena de Koe, bunkerfeest, ET10, Wrakkenmuseum, kampeerpaellapan.

Elk jaar is het weer te veel, te overweldigend, te leuk, te mooi, te koud, te zonnig.
En elk jaar heb ik heimwee naar dat gevoel wat ik maar niet kan uitleggen aan mensen die nog nooit op Oerol zijn geweest. Het valt niet uit te leggen.
Het ' Oerolgevoel' kun je niet in woorden vertalen, je moet het voelen, ervaren op je eigen manier.

Helaas is de realiteit van alle dag weer mijn leven binnen gedrongen.
Ik stap weer in de achtbaan die leven heet en waar ik tien dagen lang even aan was ontsnapt, heerlijk!