Deze week

• Eindelijk weer Serious Request op televisie. Hoe fijn is het om naar radio te kijken. Volgend jaar misschien in Groningen?
• Toch even 'stout' geweest en een beetje gelopen.
• Het moeten bezuren van dat klein beetje lopen en nu nog meer last en ineens een dik been.
• Me afvragen hoelang ik met deze ontsteking in mijn voet nog 'rond moet lopen' (figuurlijk gesproken dan hé, aangezien ik dus niet mag lopen).
• Dat mijn huisarts steeds korter van stof begint te worden. Het kan aan het tijdstip van de dag liggen (vroeg in de ochtend) of omdat 'ie aangaf ook niet precies te weten wat nu de beste remedie is?
• Kings of Leon hebben terecht het nummer van het jaar gemaakt.
• Dat ik toch echt niks heb met de humor van Freek de Jonge.
• Dat mijn moeder vroeger dacht dat Marc Marie Huijbregts een vrouw was (vanwege z'n stem), en dat het toch jammer is dat hij stopt bij DWDD.
• Dat Maarten van der Weijde diepe indruk op me maakte tijdens het sportgala, respect als je op zo'n manier verteld dat je een einde aan je carrière maakt.
• Dat Jan Mulder toch wel een innemende persoonlijkheid is, als je zo kunt lachen om een gebreide oranje trui (zie de aflevering van dwdd van gisteren maar eens terug).
• Dat het soms even aanvoelt alsof ik weer bij mijn ouders woon, vreemde gewaarwording aangezien ik al bijna 13 jaar op mezelf woon.
• Dat mijn moeder nog steeds hele goede verkooptactieken bezit en ik daardoor ineens een hele stapel washandjes heb.
• Dat ik niet meer ga hopen of ik groen licht krijg van mijn huisarts en ik weer eens van de bank af mag.

Mijn afgelopen 2 weken lijstje

• Hoe verbazingwekkend mooi de volle maan toch elke keer kan zijn.
• Dat ondanks het feit dat ik niks mag doen, een week toch sneller gaat dan ik denk.
• Dat ik geen Marco Borsato meer kan zien op tv, hoeveel zendtijd heeft hij inmiddels wel niet gehad?
• Het 'spreekwoord' pijn is fijn, niet altijd opgaat.
• Dat een bed met afstandsbediening best grappig is..als je tenminste weet waar elk knopje voor is, zodat je kunt voorkomen dat je niet dubbelgevouwen tussen het matras komt te zitten.
• Dat even geen voicemail op je telefoon hebben best fijn is...rustgevend zou ik het bijna willen noemen.
• Dat ik inmiddels mijn draai niet meer kan vinden op de bank waar ik al 2 weken op zit/lig.
• Dat je blijkbaar ook spierpijn kan krijgen van het niks doen.
• Hoe fijn het is om weer lekker in je eigen huis te zijn, zelf te koken ondanks alle goede zorgen van je ouders.
• Ik het mis om even een cd-tje op te zetten en mee te zingen terwijl ik wat aanrommel in m'n huis.
• Dat ik het niet mis om al die dagelijkse huishoudelijke dingetjes te moeten doen.
• Ik steeds meer kriebels krijg als ik op zoek ga naar nog redelijk goedkope vliegtickets richting Down Under.
• Dat de kerstdagen alweer bijna voor de deur staan, hoe snel kan een jaar toch gaan?
• Dat er mensen zijn die erachter komen dat er in 25 jaar tijd wel erg veel kan veranderen.
• Dat ik, mocht ik ooit nog eens een boterbriefje gaan halen, ik nooit maar dan ook nooit met een Quiz of een A B C ( de a is voor afwas..) geconfronteerd wil worden!
• Dat ik hoop dat ik morgen weer wat beter nieuws krijg en ik eindelijk van die bank af mag!We zullen zien.

Vervelen

Normaal gesproken heb ik er niet snel last van.
Ik ben iemand die altijd wel iets te doen heeft en ook kan genieten van het niks doen. Eigenlijk ben ik blij dat ik zo in elkaar zit.
Tuurlijk heb ik wel eens dat onrustige gevoel..iets moeten doen, geen moment voor jezelf kunnen nemen.
En aan de andere kant kan ik ook weer heel goed een moment voor mezelf nemen en heb ik dat vaak ook hard nodig om mijn accu op te laden.
Maar op dit moment verveel ik me wel, en het lijkt elke dag wat erger te worden.
Sinds begin vorige week ben ik veroordeeld tot complete rust.
Ik mag niet lopen (althans zo min mogelijk) en ik moet met mijn been omhoog.
Hoe saai dat kan zijn, daar ben ik inmiddels wel achter.
Op tv is nou niet echt bepaald veel leuks te zien, en dat terwijl er zo ontzettend veel zenders zijn.
Lezen kan mijn aandacht ook niet echt hebben, ben een beetje suf van de ontstekingremmers die ik krijg.
En daarom zit ik maar wat doelloos te zappen en naar discovery channel te kijken (tenminste nog iets wat leuk is) en wat rond te surfen op internet.
Zelfs de inspiratie voor mijn blog is gedaald tot het nulpunt.
Tja, op de bank maak je nu eenmaal niet echt leuke dingen mee.
Nog 6 dagen, misschien dat ik dan weer eens van die bank af mag!

Vervolg Berlijn

Berlijn is een grote stad, en eigenlijk zijn een paar dagen te kort om de stad goed te kunnen ontdekken. Elke wijk heeft z'n eigen charme en de stad is zo doordrenkt van geschiedenis, dat je nooit tijd genoeg hebt. Het nachtleven is trouwens ook een compleet ander hoofdstuk.
Op deze stad raak je echt nooit uitgekeken.

Zaterdag hebben we een rondleiding gehad door een ondergrondse bunker en een (nog steeds in gebruik zijnde) atoomschuilkelder. Het was een aparte ervaring om 9 meter onder de grond te zitten en daar te wandelen door verschillende kamers waar mensen vroeger konden schuilen.
Op de muren zaten strepen van lichtgevende verf (wat erg giftig bleek te zijn en wat we dan ook absoluut niet mochten aanraken of inhaleren), die de mensen in het donker de weg liet zien en een rustgevend effect zou hebben.
Er werden verhalen verteld van de koude oorlog, van mensen die probeerden te ontsnappen naar het westen via de riolering en daar op allerlei gruwelijke manieren tot stoppen werden gedwongen (meestal met de dood als gevolg). Onze vrouwelijke gids was een pittige dame die zeer boeiend kon vertellen, alhoewel ik haar soms niet kon verstaan.
De atoomschuilkelder was nog steeds in werking en bood plaats aan zo'n 3000 mensen. Vreemde gewaarwording dat men zo'n kelder nog steeds in tiptop vorm houdt, omdat men op alles voorbereid wil zijn. Je weet tenslotte maar nooit.
Deze tour is zeker een aanrader voor mensen die ooit nog eens naar Berlijn gaan!

Diezelfde dag heb ik ook nog een bezoek gebracht aan het o zo commerciele Check point Charlie (een controle post op de grens van de Amerikaanse en Russische sector). Ik was daar een dag eerder ook geweest maar wilde graag nog een museum daar bezoeken.

Het museum maakte indruk op me door de talloze vluchtpogingen die ze daar laten zien.
Mensen hebben werkelijk van alles geprobeerd om het communistische DDR te verlaten.
Op elkaar gestapelde kano's waar 1 persoon in kon liggen. Een stereo waar iemand zich in had gewurmd. Auto's, de befaamde poging met de hetelucht ballon, via een zelf gegraven tunnel, in koffers, valse paspoorten. Je kunt het zo gek niet bedenken of men probeerde het.
Soms met succes, vaak ook niet.
Zelfs Wubbo Ockels kwam ik er op een foto tegen.
Hij is met een team de ruimte ingeweest en één van die mannen was ontsnapt uit het voormalige Oost- Duitsland. Deze man is dan ook een soort symbool geworden van vrijheid en de mogelijkheden die dat met zich mee (kan) brengen.

De zaterdag werd in stijl afgesloten in een technoclub, wat 5 minuten van ons hostel lag.
Het deurbeleid bleek de nodige vraagtekens op te roepen, maar wij mochten er gewoon in.
De zondag was een dag van het relaxen. Ook erg fijn, aangezien mijn voet vanaf zaterdagavond al flink roet in het eten had gegooid. Lopen werd steeds lastiger en pijnlijker.
Na nog een nachtje slapen in ons Hostel werd het tijd om maandagochtend weer richting NL te vliegen.
Al met al meer dan genoeg reden om wederom terug te gaan naar deze boeiende en leuke stad.
New York mag dan genoemd worden als 'the city that never sleeps', Berlijn kan er ook wat van!

Berlin dag 1 en 2

Berlijn is een levendige, drukke, vreemde,indrukwekkende en het lijkt haast wel een nooit slapende stad.Het bruist en er hangt een sfeer in de lucht die niet echt valt uit te drukken in woorden.
Zo'n twaalf jaar geleden was ik er voor het laatst, het was tijdens de Love Parade.
Ik ben toen niet verder gekomen dan de route van de love parade vanaf de Brandenburger tor naar de Siegessäule, en in een taxi naar voormalig oost berlijn voor een leuk feest om daarna weer in de bus terug naar Nederland te reizen. Berlijn in party vogelvlucht.

Gisteren kwam ik aan op het vliegveld. Het was vroeg en koud en redelijk snel was de weg richting Ost-Bahnhof gevonden. Het hostel bleek een lastigere opgave. De straten veranderen snel van naam en dan blijk je toch nog op de straat te lopen waarvan je dacht dat die inmiddels dus van naam was veranderd. Huisnummers is weer een heel ander verhaal. Maar uiteindelijk bleek het hostel toch eigenlijk erg makkelijk te vinden (als je het weet dan).
Het werd een dag van veel slenteren en cultuur opsnuiven.

Naar de Fernsehtoren waarbij je in 46 seconden naar 203 meter hoogte gaat (en je een erg mooi uitzicht hebt op deze hele grote stad). Het was trouwens van bovenaf goed te zien wat Oost was (heel veel hoogbouw) en wat West was (laagbouw).
In het DDR museum waar je een indruk krijgt van het voormalige DDR. Een trabi waar je kunt zitten, de stasi (geheime dienst) die echt alles van mensen wist, het communisme, het leven van de gewone mens. Alles kwam voorbij. Zelfs een zitkamer waarbij je je even terug in de tijd waande.
Het is soms vreemd en surrealistisch dat mensen zo moesten leven. Ook is het vreemd om te zien hoe de muur precies heeft gelopen en dat men van de een op andere dag niet meer naar de west of oost kant van de stad kon komen.
Bij mij kwam het besef dat er mensen zijn van mijn leeftijd die 12 jaar waren toen de muur viel, en dus 12 jaar niet wisten hoe het leven aan die andere kant eruit zag.

Vandaag kwam Nicolai op ons pad. Weliswaar bewust aangezien we een free tour gingen doen.
3,5 uur met een gids voor niks ( je mag een fooi geven) door de stad banjeren en allerlei info krijgen.
Het was ijskoud en zelfs mijn driedubbele lagen kleding deden daar niets aan af. Maar het was de tour waard om als bevroren rond te lopen.Nicolai is een bevlogen vertellen. Geboren in Bulgarije, gevlucht naar New York en nu woonachtig in Berlijn. Hij wist veel over de geschiedenis van de stad te vertellen, en dat is me een geschiedenis. We liepen van de Brandenburger tor naar het holocaust memorial, naar de bunker van hitler ( een lelijke parkeerplaats waaronder de bunker verstopt zit) naar checkpoint Charlie ( waar ik me verbaasde over de kerstversiering en de kerstboom die precies voor het wachthuisje staat waardoor je het wachthuisje niet kunt zien). De tour was uiteindelijk bijna 4,5 en het was serieus maar er werd ook veel gelachen.

Het was ook leuk om te merken hoe breed het gezelschap was, van Nieuw-zeeland, Australie, Brazilie, Taiwan tot Engeland, Ierland, Finland en natuurlijk wij als hollanders.
Ik raakte tijdens de tour in gesprek met David. Achteraf bedacht ik me pas dat het niet per ongeluk was dat hij ineens naast me stond. Ik maakte de opmerking dat het zo koud was, waardoor hij meteen in het nederlands begon te praten. Het bleek dat hij anderhalf jaar in Amsterdam had gewoond en hij was zelfs 3 dagen in Groningen geweest voor een schaaktoernooi,Friendly people those groningers ;)
We kletsen er gezellig op los en hij vertelde dat hij over 3 uur alweer terug vloog naar Australie waar hij vandaan kwam. Toch jammer dat je dan zo snel afscheid neemt van iemand die je interesse heeft gewekt en hij liet duidelijk merken dat dit ook wel andersom zo was. Lein en de ozzies...
Hij zei ook dat het bijna niet anders kon dan dat ik Nederlandse was ' you're the tallest girl in the group, you must be from holland'.
Met zijn e-mail adres op zak namen we afscheid en ik ga hem zeker mailen als ik die kant op ga volgend jaar (of al eerder haha).

Morgen is er weer een nieuwe dag, en er is nog zoveel te zien en te beleven en zo weinig tijd.....

ff weg

Beter had ik het niet kunnen verwoorden, onze levens lopen op de een of andere manier vaak erg parallel aan elkaar!
http://www.katyo.net/

Berlin here i come!

Negatief versus positief

Hoe kan het toch dat de negatieve dingen des levens altijd de overhand hebben op de positieve dingen des levens?
Hoe kan het toch dat het negatieve altijd veel harder binnenkomt dan het positieve en het negatieve ook nog eens voor eeuwig op je harde schijf blijft staan?
Het positieve vindt op de één of andere manier altijd meteen de delete knop van die harde schijf.
Je hoort het, maar je slaat het nergens op. Je doet er niets mee.

Hoe vervelend is dat eigenlijk!
Waarom moet je altijd zoveel moeite doen om te geloven dat het positieve wat men over je te zeggen heeft ook echt als positief is bedoeld.
En dat het negatieve het negatieve is en niets meer dan dat.
Eigenlijk moet dat hele negatieve meteen richting prullenbak op die spreekwoordelijke harde schijf.
Niks opslaan, zonde van alle energie, en waarom zou je het opslaan als het ervoor zorgt dat je je daardoor alleen maar wat onzekerder gaat voelen.
Weg ermee dus!
Het is alleen wel een ietwat lastige weg om te bewandelen.
Die weg van de positiviteit heeft altijd veel meer obstakels dan die van de negatieve.
Vreemd hoe zoiets kan werken, want eigenlijk zou het precies andersom moeten zijn!

This is your captain speaking...

Het heeft altijd een bepaalde uitwerking op mij gehad.
Vliegtuigen die maar aankomen en vertrekken.
De mierenhoop van mensen die allemaal een verhaal hebben, allemaal een vertrek en een eindpunt.

Het is een stad op zich die 24 uur per dag doorgaat. Het lijkt wel alsof de tijd daar nooit stil staat.

Ik liep daar rond om mijn ouders uit te zwaaien, om ze nog even gedag te zeggen voordat ze begonnen met hun wereldreis.
Het is toch apart om daar rond te lopen en mensen afscheid van elkaar te zien nemen, en anderen juist weer dolgelukkig zien rond te lopen dat hun dierbare er weer is.
Je blijft toch kijken of Joris Linssen van het programma 'Hello Goodbye' niet toevallig ergens op duikt.
Ik nam afscheid van mijn ouders, zowel mijn mams als ik hadden ietwat waterige oogjes, en ik zag ze daarna door de douane verdwijnen en liep zelf richting het panoramadek.

Wat een super plek is dat als je dol bent op vliegtuigen.
Ik was er zelf nog niet eerder geweest, maar het maakte indruk.
Je kunt de vliegtuigen bijna aanraken, de stank van kerosine ruik je na een tijdje niet meer en het lawaai van opstijgende vliegtuigen is overweldigend.

Een moeder stond op het panoramadek foto's te nemen van het vliegtuig waar haar dochter in zat.
Het vliegtuig ging eerst naar Taipei en vandaaruit naar Sydney, daar ging haar dochter voor 4,5 maanden stage lopen.
Ze zwaaide maar naar het vliegtuig 'ik weet dat mijn dochter het toch niet zal zien, de raampjes zijn zo klein'. Waarop ik antwoordde 'dat je het nooit zeker kon weten, misschien hoort u later van haar dat ze het wel heeft gezien'.
De moeder keek me aan, glimlachte en zei 'Ja, misschien wel'. Waarop ze verder ging met zwaaien en foto's maken terwijl het vliegtuig van haar dochter het luchtruim verkoos.

Zo blijkt maar weer dat ieder mens een verhaal heeft, maar dat je soms bereid moet zijn om er naar te luisteren.

Het vliegtuig van mijn ouders stond klaar, aan de verkeerde gate, en vertrok uiteindelijk met vertraging. Nadat ik bijna anderhalf uur in de kou en regen had rondgelopen en gekeken op dat panaromadek ben ik in de trein richting huis gestapt.
Het vliegtuig van mijn ouders heb ik niet meer zien opstijgen. Mijn trein vertrok om bijna precies dezelfde tijd.
Maar de volgende ochtend rond 8 uur kreeg ik een sms dat ze goed waren aangekomen.

Ik kan niet wachten om zelf ook in het vliegtuig te stappen en te vertrekken naar de andere kant van de wereld.
Het maakt een hoop bij je los, zo'n vliegveld!

Zo'n maand...

• Dat veel mensen toch niet echt kunnen communiceren, terwijl dat wel hun vak is.
• Dat vanwege het gebrek aan communicatie er dingen gebeuren die voorkomen hadden kunnen worden.
• Dat ik nu een beetje met mijn rug tegen de muur sta vanwege dat gebrek aan communicatie.
• Dat als je moe bent en net van je werk komt je beter niet teveel dingen tegelijk kunt gaan doen, zoals bellen en je fiets op slot zetten.
• Omdat je erachter komt dat je je fiets sleutel kwijt bent geraakt en je geen reserve hebt.
• Om er vervolgens achter te komen dat de sleutel al die tijd gewoon in je fiets slot heeft gezeten, zonder dat iemand het is opgevallen (gelukkig!!).
• Dat zwemmen in een bad van minstens 30 graden er alleen maar voor zorgt dat je zo ontspannen bent dat je in het zwembad al bijna in slaap valt.
• Dat er mensen zijn die jouw grenzen niet serieus nemen en er overheen walsen omdat ze de dingen op hun manier willen.
• Dat het soms ook wel eens fijn zou zijn als je niet overal en altijd bereikbaar bent.
• Dat ik hard werk voor mijn geld maar dat niet terug zie op mijn bankrekening.
• Dat ik een beetje gek word van de economische crisis en het voelt alsof iemand een domino steentje heeft aangetikt, waardoor de hele rij is gaan vallen en het vreemde is dat niemand precies weet hoe dit nu komt, heel verwarrend.
• Dat ik iemand tegenkwam die ik al jaren niet meer had gezien en we beiden erg verbaast waren en misschien binnenkort eens gaan bijkletsen.
• Dat de tijd veel en veel te snel gaat.
• Dat het belangrijk is om dicht bij je gevoel te blijven.
• Dat het sporten er vanwege mijn werk echt even bij in schiet en dat ik daar een beetje van baal.
• Dat ik op mijn vrije dag niet eens kan uitslapen omdat er een schilder mijn ramen zit te krabben om 07.30.
• Dat ik eindelijk weer eens normaal naar mijn huis kan fietsen zonder dat ik door een grote modderige bende hoef te klauteren of zelfs stukken moet om fietsen, omdat ze al vanaf eind juli de straten hier open hebben liggen.
• Dat vandaag een heerlijke dag is, want de zon schijnt.
• Dat ik blij ben met mijn vrije dagen.
• Dat mijn tomatenplant echt heerlijke tomaten geeft.
• Dat ik ontzettend blij ben met mijn nieuwe keuken.
• Dat vast iedereen wel eens zo'n maand heeft waarin alles even wat vreemder verloopt..toch?

Alle kanten op...

Men prijst vaak mensen die flexibel willen en kunnen zijn in hun werk.
Het is steeds meer gewenst als mensen geen 9 tot 5 mentaliteit meer hebben.
Er is altijd iets voor te zeggen om je wat flexibel op te stellen in je werk, het kan zo z'n voordelen hebben. Maar het kan ook de nodige problemen geven.
Blijkbaar bestaat er namelijk ook zoiets als té flexibel, en ik val geloof ik in die categorie.

Stuiterbal, is op dit moment een mooie associatie als ik aan mijn flexibele baan denk...ik stuiter alle kanten op en het stuiteren lijkt maar niet ten einde te komen.
Op zich ben ik wel van het stuiteren, het houdt me scherp en gemotiveerd en ik leer elke keer weer iets nieuws. En dat heb je toch niet bij de meeste banen. De uitdaging is er dan ook zeker.
Maar er zit wel een grens aan mijn stuitergedrag, en die grens lijkt nu bereikt.
Het enige nadeel is dat men niet wil zien dat ik niet meer alle kanten op wil stuiteren.
Dat ik het liefst alleen maar op mijn vaste plekjes als stuiterbal wil fungeren.
Ik heb het meermaals aangegeven en toch lijkt niemand het te willen oppakken. Ze horen me wel, maar luisteren niet echt omdat dat niet uitkomt.
Althans, zo is mijn beleving op dit moment.
Ik ga mijn stuitergedrag maar eens rigoreus terug brengen naar normaal stuiterbal niveau.
Het is nu namelijk een beetje teveel van het goede allemaal.

Ik wil contact

Hij woont er al jaren en is erg op zichzelf.
Eenzaam wil hij zich niet noemen,hij is gewoon graag alleen.
Als ik vraag of hij gewoon goed met zichzelf op kan schieten, moet hij lachen.
Ja, dat is het..hij kan gewoon goed met zichzelf op schieten.
Toch verbaas ik me soms over zijn gezichtsuitdrukkingen, ze laten toch wel tekenen van eenzaamheid zien, ook al spreekt hij dat zelf tegen.
Hij loopt wat achter zijn rollater door zijn woning en af en toe gaat hij buiten in het zonnetje zitten.
Omdat hij niet goed kan horen, krijgt hij van heel veel dingen niets mee.
Het isolement word daardoor, denk ik, steeds maar groter.
Een prater is hij ook niet, dus het is maar gissen om erachter te komen wat er bij hem speelt.

Tot die ene ochtend, ik was even met hem alleen.
Hij zat duidelijk op de praatstoel en vertrouwde me dingen toe die ik nog niet eerder had gehoord van collega's. Ik hoorde dan ook van collega's dat ze het speciaal vonden dat hij zo open tegenover mij was geweest.

Het is bijzonder om te merken dat iemand in relatief korte tijd zoveel vertrouwen in je heeft om wat van zijn zieleroerselen met je te delen.
Het is ook fijn om te weten dat je hem daardoor wat beter begrijpt en misschien wat beter zou kunnen helpen. Iedereen heeft behoefte aan een luisterend oor en één op één contact, ook al kun je nog zo goed met jezelf opschieten.

Conlusie van deze week

• Dat vier uur opgevouwen zitten in een taxibusje niet echt prettig is en dat een reis dan wel heel erg lang kan duren. Gelukkig was daar een charmante chauffeur.
• Dat de zomer deze week wel heel erg radicaal is veranderd in herfst, terwijl het volgens mijn planning pas herfst mag worden als we ergens in september zitten.
• Dat mijn mp3 speler altijd sneller leeg is dan ik denk.
• Dat ik soms blij ben met een AH to go.
• Dat hyves ook to much information kan geven..er zijn dingen die je liever niet wilt weten.
• Dat er kermis attracties zijn die je doen duizelen terwijl jij zelf op de grond staat.
• Dat stoere koorballen wel ff laten zien dat ze deze kermis attractie aan kunnen om vervolgens aardig groen gekleurd weer richting dispuut te wandelen.
• Dat er ook jongens zijn die in het openbaar hun moeder durven knuffelen.
• Dat er mensen met de trein reizen die te veel parfum/aftershave op hebben, waardoor je soms echt naar frisse (lees;parfum vrije) lucht zit te happen.
• Dat ik een boek heb gekocht die zo intrigerend is om te lezen, maar ik telkens zo moe ben dat ik na 3 pagina's al bijna in slaap ben gevallen.
• Dat sommige dingen niet voor altijd zijn, terwijl je dat van te voren wel had gedacht.
• Dat een week te kort kan zijn.
• Dat vermoeidheid je echt op kan breken.
• Dat mensen soms écht geen begrip voor je situatie willen opbrengen.
• Dat een week soms ook te lang kan zijn.
• Dat waterpolo toch wel erg spannend is.
• Dat ik blij ben met mijn onverwachte vrije dag.
• Dat het leuk is om mensen te zien lachen, terwijl je je afvraagt waarom en waarover ze zoveel lol hebben.

Doorgehakte knoop

Knopen doorhakken blijkt toch niet echt mijn ding te zijn.
Althans als het op de moeilijkere dingen des levens aankomt.
Ik schreef al eerder dat ik wat grenzen moest dichtgooien en eerlijk tegen mezelf moest gaan worden.
Die eerlijkheid is er nu eindelijk. Na vele gesprekken met verschillende mensen, is mijn hart gelucht en mijn last minder zwaar geworden.
Al blijft het knagen dat ik o.a. door mijn lichaam (die niet altijd wil zoals ik zou willen) de handdoek in de ring moet gaan gooien.
Jezelf op de eerste plaats zetten is nu eenmaal een lastig ding, maar uiteindelijk bittere noodzaak!
Gelukkig was daar deze week ineens het begrip waar ik al een paar weken op hoopte en eerder niet kreeg.
Het was duidelijk dat er iets moest veranderen en dat gaat nu ook gebeuren.
Over drie weken trek ik de stekker eruit en ga weer aan de slag (bij dezelfde baas hoor..no worries) op een andere plek. Een plek die beter bij me past, ook fysiek gezien.
Nu alleen nog 'het gesprek' aangaan en dat terwijl het van alle kanten rommelt en de persoon waar ik het gesprek mee moet hebben ietwat met de handen in het haar zit. Best lastig om dan nog een last op iemands schouders te leggen.
Maar ik kies voor mezelf, iets wat ik best vaker mag/moet doen!

Grenzen

Persoonlijke grenzen ze zijn er niet voor niets.
De kunst is vaak alleen om ze (op tijd) aan te geven, er niet overheen te gaan.
Het is het luisteren naar jezelf..dat stemmetje in jezelf wat vaak zo hard gilt dat het niet kan of mag. En toch doe je dan je best om dat stemmetje te negeren.
Het is niet alleen maar het negeren, soms wil je ook gewoon niet luisteren, recalcitrant zijn.
Of gewoon een doorzetter zijn die niet loopt te piepen bij het minste of geringste.
Het is maar net hoe je die grenzen bekijkt.

Mijn grenzen waren de afgelopen maanden even niet meer zo helder en duidelijk.
Er overheen walsen leek het motto wel te zijn. Gewoon maar gaan en dat schip..nee dat schip strand niet. Niet bij mij.
Toch fijn als je zo'n ongelooflijk vertrouwen in jezelf hebt..zo groot dat het je nu bijna de das om doet. Gelukkig is er altijd een noodrem. Soms is het even zoeken waar het ding ook weer zat, maar dan ineens trap je hem heel hard in.
Het is nog net niet zo dat alle signalen op rood staan, maar ze komen gevaarlijk in de buurt van de oranje/rode zone.
Het is tijd om pas op de plaats te maken.
Bepaalde dingen weer eens voor het voetlicht te gooien en te onderwerpen aan een grondige inspectie. Hoe gaat het verder, kan ik zo verder?
Laten we het een APK keuring op allerlei gebied noemen, fysiek, mentaal.
Het is tijd om wat grenzen dicht te gooien bij mezelf en niet meer het excuus te gebruiken dat alles wel kan en mag en lukt.
Het is confronterend maar het is tijd om eerlijk tegen mezelf en mijn lijf te zijn.

Leerproces.

Het werk slokt me op..dacht dat ik eindelijk in een rustiger en regelmatiger vaarwater terecht zou komen. Maar het voelt alsof ik het drukker heb dan ooit.
Fysiek is het zwaar en mijn hoofd laat zich ook niet ongemoeid.
Er zijn momenten geweest om de handdoek in de ring te gooien, omdat ik eerlijk wilde zijn.
Eerlijk tegenover mezelf en de mensen waarmee ik werk. Het bleek dat eerlijkheid en open zijn over jezelf niet altijd even gewaardeerd word en zelfs tegen je gebruikt word.
Het was iets waar ik even geen rekening mee had gehouden.

Je gaat toch uit van het bespreekbaar maken van bepaalde dingen en dat dat kan. Je wilt toch niet continu op je hoede zijn en hier en daar opmerkingen te verstouwen krijgen die nergens op slaan.
Ik heb me er inmiddels na een goed gesprek stevig in vastgebeten....ik ga nog even door.
Doorzetten...misschien tegen beter weten in. Maar aan de andere kant ligt het niet bij mij..maar bij hun. Ze zijn aan zet en ik hoop voor ze dat hun ogen inmiddels geopend zijn.
Ik blijf me alleen verbazen dat mensen soms met zulke oogkleppen op door deze wereld wandelen en alleen zien wat ze willen zien. En te denken dat de wereld op hun manier draait.
Het is voor mij weer een fijne levensles geweest. Eentje die me ook weer aan het denken heeft gezet. Daarover binnenkort vast meer....

Lets Go On Making Moments Last A Lifetime

Daar stond ik dan, 31 jaar oud maar ik voelde me weer eventjes 14 jaar.
Ik wist niet dat ik het in me had. In mijn hoofd had ik dit moment toch al vaak beleefd, het was tenslotte een grote droom van me. Ik was altijd cool gebleven en wist precies wat ik zou zeggen, maar ja dat was in mijn hoofd. De realiteit bleek toch heel anders te zijn. Verlegen, verbaast, stuntelig, blij maar bovenal verlegen!Het leek wel alsof al mijn normale denkfuncties waren uitgeschakeld en ik in de 'verlegen, ik weet ineens niet meer wat ik precies moet zeggen' modus was geschoten.

Iedereen heeft vast wel iemand die hij of zij graag eens in levende lijve zou willen ontmoeten. Bij de één kan dat een artiest zijn,band, noem het maar op.
Bij mij zijn dat mijn grote liefde (hoop dat die ontmoeting niet te lang meer op zich laat wachten ;) en de band Crowded House ( in de vorm van Neil Finn, Nick Seymour, Markt Hart en Matt Sherod). Het is jammer dat Paul Hester (de oorspronkelijke drummer) deze aarde helaas al heeft verlaten, want ook hij stond op dat verlanglijstje. Het mag niet meer zo zijn.

Het is inmiddels zo'n zeventien jaar geleden dat ik ze voor het eerst écht hoorde. Dat ik werd gegrepen door hun muziek en teksten. Het was de leeftijd dat je door allerlei fases gaat en het is de muziek waar ik groot mee ben geworden. Crowded House heeft me met hun muziek en teksten naar volwassenheid begeleid en gesteund, getroost, blij gemaakt. Ik weet soms nog precies waarom ik een bepaald nummer altijd luisterde. Het is de herinering die eraan gekoppeld zit die ik vaak weer wil herbeleven. Met hun muziek heb ik de highs en lows in mijn leven (tot nu toe) meegemaakt.

Tot vorig jaar had ik gedacht ze nooit live te kunnen aanschouwen. Ik moest het doen met de cd's en dvd's.Het bleef altijd knagen. Vorig jaar oktober mocht ik ze dan eindelijk (2x) live zien en vorig weekend had ik weer dit ongelofelijke genoegen! Het concert was super, één van mijn favoriete nummers kwam voorbij, ze hadden er zichtbaar lol in en ik stond bijna helemaal vooraan.
Ik had nog 2 mensen voor me staan en het feit dat ik alles van zo dichtbij mocht meemaken maakte het tot een intense ervaring. De kippenvel op mijn armen verscheen bij het eerste nummer om pas bij het laatste nummer van de set weer te verdwijnen.
Hoezo muziek kan intens zijn?

En dan was daar ineens die once in a lifetime kans...zou het me lukken ze te ontmoeten? Om ze eindelijk eens te bedanken voor de muziek die me zo dierbaar is. Het lijkt me trouwens voor hun als artiest zijnde best vreemd om te merken hoe men je muziek kan omarmen. Hoe belangrijk je zelfverzonnen akkoorden en woorden een belangrijke factor in iemands leven kan worden/zijn.

Ik stond te wachten toen er nog een CH fan opdook, ze was duidelijk beter voorbereid met een boek en songtekst boekje. Ik had aan dat alles nooit gedacht. Had trouwens niet eens verwacht dat ik dit zou gaan doen.
Na bijna 2 uur met elkaar te hebben gekletst (die andere fan en ik) bleken we veel overeenkomsten te hebben en vonden de jongens van de beveiliging het ook een grappig schouwspel. 2 dames die zenuwachtig stonden te wachten en een derde dame die de boel maar wat van een afstandje ( ietwat gelaten) bekeek. 1 van de beveiligers gaf eerlijk toe dat hij hetzelfde zou doen als het om U2 ging, mocht hij ooit die kans krijgen.

Ineens zag ik boven de hekken een dak van bus verschijnen. Dit kon maar één ding betekenen. Hun tourbus kwam eraan. Het hek ging open en daar stond Nick Seymour (bas gitarist) naast de chauffeur. De chauffeur zag ons staan en glimlachte een lieve lach en Nick ging al klaar staan. De deur opende en hij sprong eruit terwijl hij aangaf dat hij jammer genoeg niet al teveel tijd had en dat de rest van de mannen helaas lagen te slapen in de bus. Toch nam hij de tijd voor een foto, er werd wat gepraat en een handtekening uitgedeeld.

En dan sta je daar ineens tegenover iemand die je al bijna zeventien jaar lang wil vertellen dat hun muziek zo belangrijk voor je is. En wat komt eruit....it's a dream come true, oh nick (en dat dan 3x achter elkaar) en engelse woorden waarvan ik me niet eens kan herinneren hoe ik van het bestaan af weet.
Hij moest wel lachen om ons, en verdween weer in de bus. Wij zwaaiden en de bus verdween richting de grote weg. Het moment was voorbij...maar ik blijf het me een leven lang herinneren.

Ok Computer....

"Welkom bij de sprekende computer waar u reisinformatie kunt vragen van station tot station".
Zoiets hoorde ik gisteren toen ik belde naar het befaamde reisinformatie nummer 9292.
Ik koos voor optie 1 en kon zelf inspreken van welk treinstation ik wou vertrekken en waar ik uit wou komen. Lekker makkelijk, dacht ik.
Maar hoe ik ook mijn best deed, de blikken vrouwen stem had toch duidelijk elke keer een ander station in gedachten.

"Dus u wilt vertrekken vanaf station Schagen, klopt dit?" Nee, gilde ik...dat klopt niet.
"Dus u wilt reizen naar station Den Haag centraal, klopt dit?" Nee, gilde ik weer, ik wil gewoon naar Groningen!

Omdat mijn ouders en broer in de buurt stonden en me erg vreemd aankeken dat ik elke keer heel hard nee in mijn telefoon gilde, zette ik het geluid op de speaker.
Terwijl ik weer een poging deed om info over reizen naar Groningen te verkrijgen, kreeg iedereen om me heen een slappe lach aanval.
Die stomme computer wou me alle kanten van Nederland laten zien, maar liet me niet naar Groningen reizen.
" Ik heb u niet goed kunnen verstaan en daarom word u nu doorverbonden met een collega, blijft u aan de lijn" hoorde ik ineens.

En ja hoor..daar was ineens een hele aardige mevrouw van de reisinformatie die me zou gaan helpen.
Ware het niet dat toen ik haar stem hoorde ik zo ontzettend in een slappe lach aanval schoot dat ik geen zinnig woord meer uit kon brengen. Mijn broer liep met tranen over z'n wangen van het lachen de kamer maar uit.
De mevrouw aan de telefoon hoorde me lachen en deed gezellig mee, ze snapte het goed dat die computer een 'beetje vreemd' deed.
Eigenlijk was het best gezellig, zo'n lachbui aan de telefoon, ik geloof dat die mevrouw ook wel een leuke ochtend had daardoor.
Maar in het vervolg zweer ik die sprekende computers even af...tenzij ik wel van hot naar her door Nederland wil reizen.

Vrienden worden

Hoe gegrond of ongegrond kan angst soms zijn?
En hoe kan angst je leven zo bepalen dat de angst voor de angst alleen maar groter word?
Afgelopen dinsdag was er een aflevering van Vinger aan de Pols op tv.
Een aflevering die in het teken stond van Nance Coolen die de Ziekte van Crohn heeft.

Natuurlijk had deze aflevering mijn buitengewone interesse omdat ook ik met de ziekte van Crohn door deze wereld wandel. Inmiddels is het bijna gewoon geworden om Crohn te hebben en sta ik er niet meer dagelijks bij stil, althans, ik doe verwoede pogingen die af en toe best lukken.
Crohn is geen leuke ziekte om te hebben (welke ziekte wel??) en het kan je leven behoorlijk in de weg zitten en in de war gooien. Dat heeft het bij mij ook jaren gedaan. Een sociaal leven dat op een nulpunt was beland, ziekenhuisbezoeken, operaties.
Het ziek zijn kabbelde maar door zonder uitzicht op verbetering.
Hoe moedeloos kun je daar van worden?!

Terwijl ik naar Vinger aan de Pols keek zag ik een Nance die worstelde met haar ziekte, met de beperkingen die het onherroepelijk met zich mee brengt, met de angst voor het onbekende en onzekere. Om het even in Jip en Janneke taal te zeggen; Nance is nog geen vrienden met haar Crohn!

Vrienden worden met je ziekte?
Tja, hoe gek het misschien ook mag klinken, uiteindelijk moet je een keer op dat punt komen.
Het is nu eenmaal een chronische ziekte die altijd deel uit zal blijven maken van je leven, en hoe hard wil je blijven vechten om dat feit te ontkennen? Hoeveel energie wil je verspillen aan het vechten tegen het niet willen hebben van deze ziekte? Hoeveel rust zou het geven als je gaat accepteren dat het er nu eenmaal is?
Accepteren wil niet zeggen dat je opgeeft, dat je het maar laat zoals het is en dat je je er maar bij neerlegt. Accepteren heeft in mijn geval deuren geopend waarvan ik dacht dat die altijd dicht zouden blijven. Deuren, die mijn Crohn keihard in mijn gezicht had dichtgeknald.

Ik weet hoe moeilijk de weg is die je moet afleggen om te accepteren dat je Crohn een grote stempel op je leven drukt. Dat het dingen veranderd, en dat je soms moet toegeven dat je lichaam je in de steek laat en je daar geen controle over hebt.
Ook ik was in het begin angstig. Durfde de deur niet meer uit, lag alleen nog maar te slapen en wist niet wat de toekomst zou brengen. De hele wereld om me heen ging maar door en ik kon er niet aan deelnemen en keek toe vanaf de zijlijn. En ik vroeg me vaak af waarom mij dit moest overkomen en hoe het verder moest?

Tot ik eindelijk een knop bij mezelf heb omgezet en mijn leven weer in eigen hand heb genomen.
Het is niet 'hoi ik heb de Ziekte van Crohn en ik heet toevallig Lein', nee ik ben Lein en heb toevallig de ziekte van Crohn, so what!
Ik doe dingen die voor mij belangrijk zijn en waar ik positieve energie uit haal.
Het 'fijne' van zo'n ziekte is dat je dingen anders gaat bekijken en benaderen. Je ziet het in een ander perspectief en je weet hoe belangrijk je gezondheid is. Dat koester ik!

Ik hoop voor Nance dat ze haar knop snel gaat vinden, dat ze de negativiteit van haar ziekte om kan zetten in andere positieve dingen. Ervaring heeft me inmiddels wel geleerd dat als het goed zit in je hoofd, je lijf daar lekker aan mee doet. Volgens mijn arts ben ik een klein wonder...aangezien ik nu mijn 10e medicijnvrije en rustige Crohn jaar in ga. Iets wat ik tien jaar geleden écht niet had gedacht!

Bekijk via de link de uitzending>
( http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/aflevering?aflID=7340727&md5=7e481f430100dab80df69a845096a8fa)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ziekte_van_Crohn

Eiland van de vorige dag

En zo is er na tien dagen hard werken weer een einde gekomen aan Oerol.
Elk jaar bekruipt me op de laatste avond al een heimwee gevoel en hoop je dat je het afscheid van het eiland, mensen, voorstellingen, nog even uit kunt stellen.
Tien dagen, ze lijken zo lang en toch kwam ik tijd te kort.
Het was dit jaar anders, zwaarder, vermoeiender, leuk(er), gezellig, maar bovenal anders.
Dit keer een andere rol die meer aandacht vroeg dan ik van te voren had verwacht en waardoor ik soms op momenten tegen mezelf aan liep.
Het is niet altijd makkelijk om dingen te regelen, mensen aan te sturen, mensen te woord te staan met een vriendelijk woord.
Soms wil je ook gewoon even je tent induiken en je afsluiten van alle prikkels om je heen.

Het thema van Oerol was dit jaar tijd en het eiland van de vorige dag.
Het leek alleen wel alsof ik tijd te kort kwam.
Gelukkig was daar dan af en toe het strand om uit te waaien en je hoofd leeg te maken, om alleen te luisteren naar de zee en de meeuwen om je heen.
Waren daar de broodnodige lach momenten en heb ik op de laatste echte festival avond een onverwacht kado gekregen.Terwijl heel het eiland zat te ' genieten' van de voetbalwedstrijd, zat ik samen met wat mensen bij een voorstelling die ik niet eens in woorden uit kan leggen zo mooi!

In groepen door een bos wandelen, een soort speurtocht naar demonen en goden waar je continu in actie moest komen en ik bijna aldoor de klos was en door de acteurs werd aangesproken.
Mijn valpartij in het donkere bos kon me de lol ook niet ontnemen.
Volgend jaar maar weer naar dit gekke, leuke, aparte, altijd weer anders eiland!

Inpakken & wegwezen

Mijn bed ligt bezaaid met kleding, schoenen en jassen. Overal ligt iets en uiteindelijk moet een groot gedeelte hiervan in mijn grote (maar toch altijd te kleine) rugzak passen.
De tent ligt klaar, de slaapzak is gewassen en de regenjas ligt ook alvast maar klaar.
Het blijkt toch weer een onmogelijke opgave te zijn om te bedenken wat ik mee wil nemen.
Als ik Piet Paulusma gisteren moest geloven gaat het een wisselvallige week worden qua weer en kunnen de truien en jassen weer aan.
Eigenlijk had ik gehoopt op een voortzetting van al die prachtige warme dagen die we hebben gehad. Maar helaas. Het maakt de keuze qua kleding alleen nog maar lastiger.
Zou dit nu alleen een vrouwending zijn? Dat wij het liefst onze hele kledingkast in onze tas willen proppen om er zeker van te zijn dat we genoeg bij ons hebben?
Gelukkig was daar vorig jaar de wasserette!
Eigenlijk moet het mogelijk zijn om zoveel dagen te doen zonder een wasje te draaien, maar oh wat was het fijn om frisgewassen kleren aan te kunnen trekken.
Die traditie houden we dit jaar ook maar weer in ere!
Ik zal mijn lijstje er nog eens bijpakken en gaan strepen.
Keuzes maken is vandaag niet mijn sterkste ding.
Het komt goed...die tas komt hoe dan ook vol (veel te vol!).

Voetjebal

Hoe goed je ook je best probeert te doen, je kunt je er met geen mogelijkheid aan onttrekken.
Het EK voetbal is begonnen en iedereen zal en mag het weten ook. In de supermarkt word je overspoeld met Welpies, geen idee wat je met die dingen moet doen, maar gelukkig heb ik 2 neefjes en een nichtje die er vast wel raad mee weten.
De folders met grote breed beeld tv's worden met tientallen tegelijk door je brievenbus geduwd.
En zet je de tv aan of lees je de krant dan is het één en al voetbal wat de klok slaat.
Als je in deze periode niet van voetbal houdt, dan heb je er een zware dobber aan.

Vanavond moest ik werken (nog even voor de duidelijkheid; ik werk op verschillende woonvormen voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking), en de grote vraag was 'gaan we voetbal kijken'?
De één zei van niet, de ander wou thuis gaan kijken en zo bleek ik uiteindelijk met één bewoner en drie man leiding naar het voetballen te kijken. En eigenlijk was het wel gezellig zo op deze manier.

Terwijl ik later na mijn werk, wetende dat Nederland met 3-0 had gewonnen, richting huis fietste hoorde ik overal uitgelaten mensen op straat. Toeters, geschreeuw, gezang en zelfs vuurwerk knalde door de lucht.Ik stuitte op een grote groep jongens die voor hun studentenhuis stonden en die hun feestje naar buiten hadden verplaatst.
Terwijl ik ze naderde stond er eentje klaar met zijn hand uitgestoken.
Ik fietste langs en tikte zijn hand aan, dit tot grote vreugde van hem en zijn vrienden.
Een hoop geschreeuw, getoeter en ineens een horde mannen achter me aan (het zal je maar gebeuren).
Gelukkig fietste ik behoorlijk op snelheid en lukte het hem niet me in te halen.
Een keer zo'n handjeklap was wel voldoende. Lachend fietste ik door en keek nog eens achterom.
Wat voetbal al niet voor gekte teweeg kan brengen zeg...en ik ben bang dat het na vanavond alleen nog maar erger gaat worden!

Eindelijk weer....overal

Het is een terugkerend ritueel om elk jaar in juni een paar dagen te ontsnappen uit het dagelijkse (drukke) leven.Ik laat de stad achter me, mijn werk, mijn vrienden om de hoek, en vertrek richting één van de heerlijkste friese waddeneilanden.

Het is de ultieme plek om uit te waaien, de gezonde zoute zeelucht op te snuiven en je onder te dompelen in een wereld die even helemaal anders is.
Om je hoofd leeg te krijgen van alle dingen die de laatste tijd zoveel tijd en energie hebben gekost. Het is het fijne fietsen over alle smalle wegen, dwars door duinen en bos.
Het zien van prachtige voorstellingen op de meest byzondere locaties.
Het is het luisteren naar heerlijke muziek.
Het is het weerzien van oude bekenden.
Het is het slapen op een luchtbed waarvan je hoopt dat 'ie het tien dagen lang gaat volhouden.
Het is de uitgelaten, hippie achtige sfeer die over het hele eiland hangt.
Het is met je voeten in het zand lopen, en genieten van de zee.
Het is het dansen op de vele plekken verspreid over het eiland, genieten van de juttersbitter.

Ach het is zoveel, zoveel....
Oerol...here i come!

Afremmen!

De afgelopen twee maanden heb ik gemerkt dat altijd maar ja zeggen op dingen die je leuk vind, niet altijd een goed idee is. Aangezien ik voor mijn werk bijna dagelijks word gebeld of ik misschien kan en wil werken, is het antwoord op die vraag eigenlijk altijd ja.
Een nee is niet iets wat ik heel erg moeilijk vind om te zeggen. En toch kost het nu soms toch wat moeite om nee te zeggen.

De afgelopen twee maanden kan ik mijn vrije dagen op 1 hand tellen, zelfs de weekeinden die me anders best wel heilig waren, werden ingevuld door mijn werk.
Misschien is het nee zeggen niet eens het échte 'probleem', maar het feit dat mijn werk zo ontzettend leuk is!Het kost me geen moeite om naar mijn werk te gaan en mijn werk geeft alleen maar energie.
En dat is denk ik de valkuil waar ik de laatste twee maanden te vaak in ben gestapt.

Zat ik 's avonds laat, na het werken, op mijn bank wat te relaxen en bedacht ik me hoe heerlijk het zou zijn om gewoon even een vrije dag te hebben en wat aan te rommelen in huis.
Het zat er niet in. Misschien is het ook wel een luxe positie?
Om werk te doen waar je energie van krijgt in plaats van dat het energie kost.
En dat je met zoveel plezier naar je werk gaat.
Ik ken helaas de voorbeelden (en ik heb zelf ook in die situatie gezeten) dat naar je werk gaan elke dag een onmogelijke opgave leek.
En nu zit ik (eindelijk) eens aan de andere (lees; goede) kant van de medaille.
Nu alleen nog leren hoe ik wat vaker op de rem kan trappen, gewoon omdat het soms nodig is.
En mijn lichaam er af en toe om vraagt!

Overpeizing na het zien van Into the Wild

Men kan vluchten voor zichzelf, voor die allesomvattende liefde die men ontvangt en voor de maatschappij waarin je niet kunt aarden. Is het alleen maar het nastreven van een doel, een hoger doel waarin men zijn (eigen) waarheid zoekt en vindt?
Is het ook niet een daad van egoïsme door nooit achterom te kijken?
Door te denken dat je beter af bent door voor het alleen zijn te kiezen.
Hoe maak je die keuze en waarom maak je die keuze? Ben je daadwerkelijk gelukkiger als je niets bezit, niets of niemand hebt? Of is er uiteindelijk toch dat ene moment waarop je beseft dat het zoeken naar jezelf, het achterlaten van alles waarvan je dacht dat je daar zonder zou kunnen nu als een zware last op je schouders drukt.

Dat je merkt dat je zonder lief te hebben de ultieme confrontatie met jezelf bent aangegaan.
Dat de eenzaamheid je als een koude deken bedekt en de weg terug naar het verwarmen van je hart aan de liefde van de mensen die je dierbaar zijn een onbegaanbare is geworden.

Hij koos met zijn hart en met zijn gevoel, onbezonnen, maar vol overtuiging en daardoor wist hij dat het de juiste weg zou zijn. Je hebt altijd een keuze in het leven dat je leidt, je weg hoeft niet langs de wegen te gaan die iedereen bewandeld. Je kunt je eigen wegen creëren, afslagen nemen die een ander nooit zou kiezen of zelfs nooit zou begrijpen. Als je maar kiest vanuit je hart

We are, finally, all wanderers in search of knowledge.
Most of us hold the dream of becoming something better than we are,
something larger, richer, in some way more important to the world en ourselves.
Too often, the way taken is the wrong way,With too much emphasis on what we want to have, rather than what we wish to become.

Louis L ‘Amour

Metaforisch gesproken

Het is net of die oude comfortabele jas niet meer zo lekker zit.
Het knelt wat, er zitten wat kleine gaatjes in en de kleur is ook niet meer wat het is geweest.
Vroeger zat 'ie zo lekker. Ik was vast van plan om hem nooit de deur uit te doen en ik zou hem blijven dragen, no matter what.
En nu ineens begin ik de jas te zien zoals hij werkelijk is, zoals ik hem nooit had bekeken.
Hij was goed genoeg zoals 'ie was en dat was goed genoeg voor mij.

Nu na zoveel jaren trouwe dienst begin ik er steeds meer over na te denken om hem toch de deur uit te doen. Omdat ik me er niet meer prettig in voel, omdat ik voel dat het niet meer is zoals vroeger. Omdat er zoveel veranderd is, en sommige dingen ook niet ten goede.
De jas past niet meer en ik merk dat ik er moeite mee heb om afscheid te nemen van een tijdperk.
Ik heb er zoveel uitgehaald, het heeft me veel gebracht.
Super leuke avonden, nieuwe mensen, kennissen, vrienden, heel veel lol, vermoeidheid, gekke spannende dingen.
En hoe komt het toch dat het me niet meer echt past?
Ik durf het niet te zeggen. Ik denk dat er dingen zijn veranderd waarin ik mijn weg niet (meer) kan vinden, waarin ik niet kan berusten en ook niet altijd begrip voor heb.
De nepheid, waarvan ik bij een aantal toch echt dacht dat het wel oprecht was.
Dat er wel sprake was van vriendschap. Ik kan er mijn draai niet meer vinden en weet niet zo goed wat ik daar eigenlijk van vindt.

Wil ik afscheid nemen van iets wat zo duidelijk bij mij hoort, of moet ik toch die andere weg zien te vinden. Zodat ik die weg dan kan blijven bewandelen op mijn manier?

Summer mood

Ondanks dat ik met dit prachtige weer elke dag moest werken, probeerde ik toch de nodige rust en geniet momentjes te pakken. In de ochtend op de fiets dwars door de weilanden.
In de middag na het werken weer fietsend door die weilanden en de ene omweg na de andere verzinnen, alles om maar lekker uit te waaien en dat hoofd van mij leeg te krijgen.
Voldaan kom ik thuis en geniet nog even verder op mijn balkon.
Het maakt me blij dat het voelt alsof zoveel dingen op hun plek vallen.

Op werkgebied gaat het zo voortvarend dat ik er soms van schrik en het plezier is nog steeds volop aanwezig. Dan komen de festivals er weer aan en daar kijk ik naar uit en leef ik erg naar toe.
Dit jaar zal één festival een beetje anders worden voor me en ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken.Zou ik nu al zachtjes, bijna fluisterend, mogen zeggen dat 2008 misschien mijn jaar is?
Dat eindelijk alles eens gaat zoals ik al zolang zo graag had gewild?!
Nu alleen die liefde nog ;-)

Dichtbij het gevoelsleven

Mijn baan is niet altijd even makkelijk. Het werpt je soms ontzettend terug op jezelf, op je gedragingen, op hoe jij in het leven staat en hoe jij met bepaalde dingen omgaat.
Soms komt het dan ook voor dat je even iets bij jezelf moet uitschakelen, of juist met een grote sprong een drempel over springt.
Maar het geeft zoveel voldoening en zoveel plezier om dit werk te doen.
De mensen waar ik mee werk zijn ontzettend eerlijk, soms op het (in onze maatschappij gezien) botte af. Ze praten vanuit hun hart zonder de door ons aangeleerde vriendelijkheden waarmee we weten dat we een ander niet kwetsen.

Die eerlijkheid is eigenlijk heel fijn in een maatschappij waar zoveel mensen om de hete brei heen draaien. Dingen niet meer durven te benoemen.
Het gekke is dat de eerlijkheid van deze mensen met hun verstandelijke beperking mij nog nooit heeft gekwetst. Het komt omdat ze zo dichtbij hun eigen gevoel staan. Dichter dan velen van ons.
En dat maakt hun eerlijkheid iets wat niet als kwetsend ervaren kan worden. Althans niet bij mij.
Hun verdriet, hun geluk, hun blijdschap, je krijgt het in een volle dosis over je uitgestort en dat zou in onze maatschappij best eens wat meer mogen gebeuren.
We kunnen nog veel van deze mensen en hun gevoelens leren.

Het zal wel..

Vandaag staat er in de krant geschreven dat hangjongeren niet zo streng moeten worden aangepakt. De methode die nu word gehanteerd is veel te streng en werkt daarom niet.
Er moet worden gekeken naar het verschil tussen jongeren die op straat hangen en jongeren die overlast veroorzaken en crimineel gedrag vertonen.
Ook moeten buurtbewoners, jongeren en hulpverleners normaal met elkaar in gesprek gaan over de overlast of ergernissen zonder dat dat meteen in een ruzie ontaardt.

Ik weet het niet hoor. Gisterenavond zat ik in de bus van mijn werk naar huis.
We reden door een buitenwijk van mijn stad, een wijk die tegenwoordig een stuk is opgeknapt en veiliger is geworden. Terwijl ik wat naar buiten zit te kijken, hoor ik ineens een keiharde knal, gevolgd door nog een knal en keihard gelach.
Op de voorruit aan de bestuurderskant zit een hele grote vlek van een drinkbare substantie.
Ik zit te trillen op mijn stoel en de buschaufeur rijd onverstoorbaar verder.
Twee jongens liggen dubbel van het lachen en fietsen ongestoord verder.

En ik bedenk me even later dat dit net zo goed iets anders dan een drinkbare substantie had kunnen zijn, en wat was er dan gebeurd? Dan heb je nog de groepjes jongeren op straat.
Vaak in de leeftijd dat ze eigenlijk 's avonds helemaal niet op straat horen te zijn, namelijk in de leeftijd vanaf 11 a 12 jaar oud.
Ze hebben bij de plaatselijke supermarkt of kroegslijterij breezers en chips gekocht.
Ze gooien de flesjes gewoon op straat, de chipszakken liggen her en der.
Ze maken veel lawaai en ze erop aanspreken werkt niet.
De laatste maanden zijn er veel groepen jongeren opgepakt omdat het bleek dat ze niet alleen voor overlast zorgden, maar ook inbraken en vernielingen pleegden.

Misschien begint het bij wat rondhangen op straat..maar de praktijk leert dat het daarna vaak van kwaad tot erger gaat.
Men wil niet voor elkaar onder doen, ze stoken elkaar op en de groepen die 's avonds laat buiten hangen worden steeds groter.
Ik ben van mening dat je hier niet met fluwelen handschoenen moet gaan beginnen.
Laten ze de regels maar hanteren zoals ze er zijn en wat vaker ook bij de ouders beginnen.
Hoe kan het namelijk gebeuren dat een ouder denkt dat z'n kind van 11 jaar oud in bed ligt te slapen als hij daadwerkelijk met een breezer aan z'n mond in de stad rondhangt, vernielingen en inbraken pleegt?

Spiegels van de mens...

Na een avond en nacht werken trakteerde ik mezelf vandaag op een verwendagje. Er lag nog een tegoedbon ergens in mijn kast die deze maand echt verzilverd moest worden.
Terwijl ik de nachtdienst in elke vezel van mijn lichaam voelde en de moeheid beetje bij beetje erger werd, dompelde ik me onder in een heerlijk warm bad.
Een bad gevuld met voornamelijk mannen en vrouwen op leeftijd die dit ook een weldaad voor hun lichaam vonden. Het is verbazingwekkend wat een beetje bronwater voor je kan doen.

Na een heerlijk pakking van groene algen ( wat overigens helemaal niet zo groen en stinkend was als ik in eerste instantie dacht, het rook heerlijk) kreeg ik als toetje nog een voetmassage.
Terwijl mijn voeten van groene algen smurrie werden voorzien door een aardige mevrouw vroeg ze of ik niet ongeloofelijk veel last had van mijn nek.
Ik probeerde mijn hoofd wat omhoog te doen zodat ik haar kon aankijken en zei met veel verbazing in mijn stem dat mijn nek mijn zwakke plek is. Alle spanning en stress gaan daar zitten wat tot gevolg heeft dat ik inderdaad altijd last van mijn nek heb.
Ze beaamde dat, want dat kon ze aflezen aan mijn voeten, aan mijn dikke teen welteverstaan.

Niet veel later vroeg ze of ik ook erg veel last heb van mijn darmen. Ik probeerde mijn verbazing niet eens te verbergen en vertelde dat ik een chronische darmziekte heb.
Ze kon het voelen aan de binnen zijkant van mijn voet.
Ik weet dat voeten belangrijk zijn, belangrijker dan veel mensen denken en je zou er eigenlijk veel meer aandacht aan moeten besteden.
Immers die voeten brengen je dag in dag uit op allerlei plekken en krijgen dan ook veel te verduren. Omdat ik het fijne wou weten van het lezen van mijn voeten, legde de mevrouw uit dat je je voeten kan zien als je lichaam.
Je tenen zijn je hoofd en zo ga je verder naar beneden. Alles staat met elkaar in verbinding.

Na deze heerlijk dag besef ik eens te meer dat mijn voeten veel meer aandacht verdienen dan dat ik ze nu geef. En ga ik me zeker meer verdiepen in voetreflexologie, wie weet wat die spiegel me allemaal voor positiefs kan opleveren? Mijn voeten zullen blij zijn met al die aandacht!

Chateau Migraine

Je weet dat je een aantal dingen niet in de hand hebt. Soms is dat nu eenmaal zo en moet je je daar bij neerleggen. Maar in dit geval heb ik daar moeite mee.
Niet een klein beetje moeite, maar eigenlijk best wel veel moeite.
Zo moet je een leuk weekend afblazen, een afspraak afzeggen,rust nemen, slapen, de dingen die je wilt doen niet kunnen doen.
En dat steekt en dat roept gevoelens op waar een mens niet blij van wordt. Althans ik niet.
Wist je nu maar waardoor het kwam, dan kun je het misschien wat beter onder controle houden.
Maar ik weet het niet. Het komt soms en soms komt het tijden,weken, maanden niet.
Het is en blijft vervelend. Vandaag waren er ook weer lichtflitjes en had ik een aantal kleine signalen bij mezelf gemist (veel gapen, beter kunnen ruiken,last van mijn nek spieren).
Soms wil je de signalen ook gewoon missen, heb je geen zin in weer dat gedoe, maar ja.
Het heeft een eigen wil. Gelukkig bleef me vandaag ellende bespaart, kon ik gewoon werken én heb ik het met 2 asperines kunnen redden.
Het is fijn dat het soms ook zo kan gaan.
Maar het is en blijft vervelend dat je jezelf en daarbij soms ook anderen (weer eens) moet teleurstellen. Ik zal me er toch maar eens bij neer moeten leggen dat het zo kan gaan.

Zeg je ja, heb je er ineens 2

Ineens was daar een dillema.Schreef ik laatst nog dat ik was aangenomen bij baan nummer 2 en dat ik hoopte dat ik die zou kunnen blijven combineren met baan 1, nu is alles weer anders.
Het is maar goed dat je nooit weet hoe de dingen kunnen lopen.
Eerlijk gezegd verkeer ik nu nog steeds in een verbaasde modus.
Terwijl baan 2 al bezig was om mij in te plannen in hun werkrooster kreeg ik telefoon van baan 1.

Of ik al een contract had getekend bij baan nummer 2 want men wilde me graag een aanbod doen.
En zo bleek dat mijn huidige werkgever, baan nummer 1 dus, mij een vast contract wilde aanbieden. Zo was ik verzekerd van vaste uren per week en kon ik gewoon hetzelfde blijven doen wat ik nu ook deed. Ik vroeg of ik er een nachtje over mocht slapen en in totale verbazing liep ik later door mijn huis. Zo heb je geen baan, dan 1 baan, dan ineens 2 banen en dan ineens een vast contract bij baan 1. En dat alles in een tijdsbestek van 2 maanden.

Baan nummer 2 heb ik inmiddels laten weten dat ik af moest zien van hun aanbod en baan nummer 1 heb ik laten weten dat ik graag met ze verder wil. En stiekem voelt het een klein beetje erg fijn dat baan nummer 1 blijkbaar zo tevreden met me is dat ze me niet kwijt willen.
En dat is toch wel een fijn iets voor mijn (meestal) wat onzekere ego.

Practice..deel 2

Inmiddels ben ik een maand en meerdere afwijzingen (op mijn sollicitatiebrieven) verder.
Op zich geen probleem, want zoals ik al eens eerder schreef moet ik solliciteren, ondanks dat ik een baan heb. Eigenlijk was ik stiekem wel een beetje blij dat ik alleen nog maar afwijzingen had gehad en het bevestigde mijn slechte reputatie op het gebied van brieven schrijven ook weer een beetje.

Totdat er ineens een uitnodiging bij zat en ik op sollicitatiegesprek mocht komen.
Dat gesprek is inmiddels alweer even geleden en ging ook erg goed. Ik had er een positief gevoel aan over gehouden en de volgende dag bleek dat het bedrijf er ook zo over dacht.
Ze waren enthousiast en wilden graag dat ik een dag mee kwam draaien om te bekijken of het daadwerkelijk iets voor mij was en om een goede keuze te kunnen maken.
De meeloopdag beviel erg goed en maakte dat ik een goede indruk kreeg van wat me te wachten stond.
En vandaag was er dan het verlossende telefoontje, ze wilden graag met me in zee.
Het groene licht was er van beide kanten en ze waren enthousiast.
En dan ineens heb je twee banen die je als alles goed blijft gaan prima met elkaar kunt combineren.
En ben je toch wel een klein beetje verbaast dat je met nog maar 3 maanden werkervaring toch al het vertrouwen krijgt dat je de juiste persoon bent voor deze vacature.
Mag ik zeggen dat het toch soms wel gek (en leuk) kan lopen!?

Een goed begin is het halve werk

Je begint de maandag zoals je wel vaker een maandag begint.De wekker gaat, je rekt je nog even uit en blijft nog heel even liggen in je warme bedje en bedenkt dan dat het toch écht tijd is om eruit te gaan.Je loopt naar de douche en zet die aan.
Dan blijkt er geen enkel drupje water uit je douchekop te komen. Je loopt naar de kraan in de keuken en denkt dat er misschien alleen in de douche even geen water is.
Maar ook in de keuken geen drupje water.
Een verbaast gezicht en meteen schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik vast een brief van het waterbedrijf heb gehad, dat ze net vandaag met de waterleidingen bezig moesten.
En dat ik dat weer eens ben vergeten en daarom geen water heb.Toch maar even de tv aan op het regionale tv-kanaal.
En nee, ik ben geen brief vergeten en het is niet alleen maar in mijn huis het geval.

Ineens was ik blij dat ik nog water in mijn waterkoker had zitten en toevallig nog een fles water in de koelkast had liggen. Er konden tanden worden gepoetst, er kon gewassen worden. Enigzins fris en fruitig kon ik op weg naar mijn werk.
Maar het blijkt maar weer dat water levensbehoefte nummer 1 is en wat er met een stad gebeurt als die voorziening wegvalt. Rijen mensen in de supermarkt met tig flessen water onder de arm, scholen gesloten etc.

Er stroomt inmiddels weer water door de kranen en moet ik het alleen even 2 minuutjes koken.Een stad in 'paniek' en dat terwijl ze in Afrika halve dagen moeten lopen voor een emmertje water. Wat zijn we toch eigenlijk verwend met dat straaltje water wat zo vanzelfsprekend uit je douche of kraan komt stromen!

Mooie zinnen van de dag..

'Muziek is het papier waarin veel van mijn herinneringen zijn verpakt.'

'Muziek zet de toon waarover ik ga dromen'.

* Laurent Garnier *

Woensdag dansdag

- Voeten die niet meer willen maar je kunt niet stoppen met dansen.
- Overal glimlachende mensen om je heen.
- Een uitgelaten menigte.
- Komt 'ie nou wel of komt 'ie toch niet ( flinke vertraging met het vliegtuig).
- Ineens staat hij daar en het dak gaat eraf.
- Een lachende, springende, dansende, af en toe wat woorden de zaal in slingerende,om heel vrolijk van te worden monsieur Laurent Garnier.
- De muziek kunnen mixen als geen ander en daardoor een kijkje krijgen in de wondere wereld van Garnier.
- Afsluiten met The Prodigy; Out of space (en het origineel) zorgden dat de zaal helemaal werd afgebroken.
- En legendarische avond met diverse kippenvelmomenten.
- Alleen krijg ik een nummer niet meer uit mijn hoofd,techno gemixt met sixties muziek. Hoe fijn wil je het krijgen :)
- Zoals Garnier zelf al zei; meer feestjes op de woensdag avond?

Anti Aging ?

Leeftijd is en blijft maar een vreemd iets. Het is 'maar' een nummer, maar daardoor kunnen mensen je wel beter plaatsen bij bepaalde dingen die nu eenmaal horen.
Of vorm je je een bepaald beeld bij die leeftijd. Althans ik heb gemerkt dat leeftijd dat (met iemand) kan doen. De laatste tijd word er vaak naar mijn leeftijd gevraagd.
Dat heeft er mede mee te maken dat ik veel op verschillende plekken werk en dus veel nieuwe mensen ontmoet.
Tegenwoordig maak ik er vaak maar een spelletje van als ze er naar vragen; 'Nou, hoe oud denk je dat ik ben'. Waarna er een aandachtige blik volgt en vaak de getallen 23, 25, 26 langs komen.
Als ik dan zeg hoe oud ik werkelijk ben (inmiddels een dertiger) dan verbaas ik me telkens over de verbaasde blikken die ik krijg.
De reacties zijn tot nu toe unaniem geweest; was ik echt al een dertiger..nou dat was me niet aan te zien. Ik blijf het apart vinden dat mensen me minstens zeven jaar jonger schatten dan dat ik in werkelijkheid ben.
Gisteren kreeg ik te horen waar het waarschijnlijk aan ligt..ik heb gewoon een jong koppie en dito uitstraling.
Ik kan me er niet druk over maken, en moet eigenlijk aldoor wel erg lachen om de geschokte reacties. Laten we hopen dat men me over tien jaar nog steeds wat jonger schat, dan laat die botox maar lekker achterwege!

Practice

Sollicitatiebrieven schrijven is niet echt mijn sterkste punt. En ik heb eigenlijk geen idee waar dat precies aan ligt. Sommige mensen die hebben wel de 'gave' om een geweldige brief te schrijven en dan ook nog worden uitgenodigd voor een gesprek.
Ik heb die 'gave' niet. Op de één of andere manier denk ik altijd dat mijn brieven maar een beetje zo zo zijn. Zo net niet.
Dat ze net dat 'ene' (wat dat dan ook moge zijn) missen waardoor ik uit die stapel word gehaald en op gesprek mag komen.
Ik moet nu sollicitatiebrieven schrijven terwijl ik in het bezit ben van een baan en eigenlijk niet van baan wil veranderen. Eind vorig jaar moest ik bij het CWI komen.
Ik zou namelijk baanloos worden en had toch echt een inkomen nodig.
Na allerlei papierengedoe was ik inmiddels al weer in het bezit van een baan.
Toch heb ik vanwege de financiële situatie wel een beetje steun van de overheid nodig.
En daarom moet ik nu aan mijn plicht voldoen en sollicitatie brieven de deur uit doen.
Zodat ik aan kan tonen dat ik echt bezig ben met het zoeken naar een baan waar ik meer uren kan maken en meer vastigheid heb. Eigenlijk is het wel vreemd, ik heb een baan.
Maar goed, ik vervul netjes mijn plicht.
Misschien word ik nu zowaar een ster in het schrijven van sollicitatiebrieven?

Zo'n zondag

- Ik bedacht me gisteren dat Aruba toch geen eiland voor mij is, het mag er mooi uitzien maar ik heb het niet zo op die party eilanden.

- Keek ik samen met de rest van mijn familie in verloren gewaande foto albums naar zwart/wit foto's van mijn ouders in hun twintigers.

- Was het bij de chinees een drukte van belang en keek de tafel met 14 mannen zeer geinteresseerd naar de drie dames (mijn moeder,schoonzus en ik) die voorbij kwamen lopen.

- Nam neefje N er geen genoegen mee dat zijn soep op was en plaatste daarom zijn soeplepel in mijn soep, om daarmee aan te geven dat hij nog niet uit gegeten was.

- Kwam ik tot de conclusie dat mijn ouders inmiddels samen 130 jaar oud zijn.

- Heb ik deel zes en zeven van Harry Potter geleend om eindelijk het mysterie te ontrafelen.

- Keken mijn ouders en ik samen met al die andere mensen (7 miljoen in totaal) naar Peter R, en kwamen we tot de conclusie waarom hij (Joran) geen ambulance heeft gebeld en dat hij, volgens ons, toch niets anders dan de dader kan zijn.Fijn zo de detective uit te hangen! We wachten het af.

- Bleek boer Jan toch niet opgewassen tegen al die vrouwen om heen en zal hij wel vaak gedacht hebben 'wanneer komt mijn moeder weer terug?'. En bleek boer Henk wel een aparte manier te hebben om aan te geven dat hij iemand leuk vindt, namelijk het aantrekken van de laarzen van één van de dames.

Zo'n zondag als dit..zo kom je ze niet vaak tegen.

Juiste weg gevonden?

Misschien is het nog te vroeg om te zeggen, maar aan de andere kant waarom ook niet?! Na heel erg lang zoeken naar antwoorden waarom het zo lastig is om iets te vinden wat je heel erg leuk vindt, lijk ik het antwoord zo'n beetje gevonden te hebben.
Het lijkt soms zo makkelijk om je gevoel te volgen en toch is er dan weer iets waardoor je dat niet doet. Heb je misschien net die schop onder je kont nodig om het wel te doen, om wel die keuze te maken.
Ik merk dat ik op mijn 16e toch al een goeie keuze heb gemaakt door een opleiding te gaan volgen die me heel erg aansprak. En ook al was ik niet van plan er iets mee te doen, zou ik verder studeren.
Nu, na zoveel jaren komt het zo goed van pas, ik heb dat ene papiertje die voor mij een deur naar meerdere mogelijkheden open heeft gezet.
Toen ik vanavond stond te koken spookte dat ineens door mijn hoofd. Ik doe nu eindelijk iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar waar ik toen op dat moment waarschijnlijk nog niet klaar voor was. Nu is het moment daar wel en geniet ik.
Geniet ik van hoe de mensen op me reageren, hoe ik nu al (binnen 2 dagen) door ze ben opgenomen alsof ik er al veel langer rondloop. Het voelt goed en doet goed.
En stiekem kroop er ook weer een kleine droom mijn hart binnen..die droom die er altijd is.
Zal ik door dit werk eindelijk die ervaring op kunnen doen die ik nodig heb om die andere stap te maken, die stap over de grote grote plas heen? Ik hoop het!Het vuurtje van binnen is na vele maanden op waakvlam stand eindelijk weer tot branden gebracht!

Festival Koorts

Het is vreemd dat ondanks dat je moe bent, na twee dagen werken en lange uren maken, je de slaap niet kan vatten. Helemaal fit voel ik me niet, maar blijkbaar ben ik over een bepaalde moeheid grens heen. De afgelopen twee dagen waren dan ook vreemd (in de meest positieve zin van het woord!), leuk, grappig en bijzonder.
Donderdag begon ik met mijn nieuwe baan in de zorgsector en het was toch wel een soort schot in de roos. Dat je merkt aan alles bij jezelf dat je de juiste keuze hebt gemaakt, ook al is dat natuurlijk nog best lastig te zeggen na zo'n eerste werkdag.
Maar het begin is goed, en dat is voor nu even het belangrijkste.
Diezelfde dag barste ook het Eurosonic festival los in de stad. Meer dan 200 bands, meer dan 2500 bobo's, platenbonzen, bookers etc die door de stad zwerven en spelen.Een gigantische happening die voor een enorme boost zorgt. Zo'n heerlijke buzz die in de stad hangt.

Dit jaar kreeg ik de kans om er twee dagen te werken en die greep ik dan ook graag aan. En zo zat ik twee dagen lang te zorgen dat het backstage een beetje goed liep en de bands het naar hun zin hadden. Een erg leuke en ook dankbare taak.De crew waar ik mee samen moest werken bestond alleen maar uit hele leuke mensen waardoor er een super sfeer hing. Het klikte goed en dat is toch wel belangrijk als je twee dagen behoorlijk intensief met elkaar om gaat.
De bands waren over het algemeen ook erg leuk en sommigen uitermate grappig.
Omdat je te maken hebt met bands uit Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Zweden, Noorwegen, Faeroëreilanden, Ierland, Italië, loop je nogal eens de kans om tegen een Nederlander in het engels te beginnen of juist tegen een Noor in het Nederlands. Dat zorgde dan ook voor verbaasde gezichten en de veelgehoorde opmerking ' Je mag ook gewoon Nederlands tegen me praten hoor' of de Engelse variant 'sorry what are you saying?'.
Ook de naam Grolsch bleek voor mij moeilijk te ontcijferen toen een bandlid uit Noorwegen ontzettend zijn best deed om een bier te bestellen. Ik had echt geen idee wat hij bedoelde.
En kwam vlak voor hun optreden een bandlid ineens in een legging voorbij met de bandnaam op zijn kont geborduurd.

En zo zit je ineens een hele tijd te kletsen met de leadzanger van een Duitse band (die erg uitbundig de 30e verjaardag van hun tourmanager vierden) over Duitse kinderseries,kleurpotloden, negerzoenen, het optreden, grappige Nederlandse woorden zoals 'drempels'. Uiteindelijk bleek dat ze de zin ' let op drempels' (die ze op verkeersborden waren tegengekomen) hadden geintroduceerd in hun stad, het Duitse woord voor drempel was te érg volgens hun.
De slappe lach aanval die daarna volgde omdat een bandlid over een kleine drempel in de backstage struikelde zal ik niet snel meer vergeten. En dan zijn die twee dagen weer voorbij. Heb je een hoop nieuwe mensen leren kennen, oude bekenden van andere festivals gezien, een paar demo's en buttons toegestopt gekregen van de bands, en ben je moe maar zeer voldaan.
Volgend jaar ben ik weer van de partij!
Bij deze nog wat links van de leuke bands van de afgelopen twee dagen!
Halves
Boys in a band
Boozed

Geduld is een schone zaak..zegt men.

Vandaag kwam dan eindelijk het langverwachte telefoontje. Of ik morgen kon werken?
Tuurlijk kan ik morgen werken, graag zelfs. De afgelopen weken even op adem komen en relaxen was erg prettig en héél hard nodig, maar eindelijk aan de slag gaan is ook erg fijn.
Je hebt tenslotte vorig jaar december al gehoord dat je bent aangenomen, dan wil je ook wel eens beginnen. Morgen is het dan zover!
Ik ga eindelijk in de zorg werken. Ik heb er al jaren een diploma voor, waar ik tot nu nooit echt iets mee had gedaan. Eindelijk ga ik kijken of mijn innerlijke stem het bij het rechte eind heeft en of deze tak van de zorg iets voor mij is.Ik ga namelijk voor het eerst werken met mensen die een verstandelijke handicap hebben, ik word assistent begeleider.Ook al heb ik ervaring opgedaan in de psychiatrie en de ouderenzorg, dit is compleet nieuw voor me.
Ik ben dan ook heel erg benieuwd hoe het zal zijn.

Tegelijkertijd ga ik morgen ook werken op één van de leukste festivals van Nederland, Eurosonic/Noorderslag. Het blijkt maar weer dat je met een beetje brutaliteit je toch een eind verder komt. De komende twee dagen mag ik dan ook een beetje de host uithangen in de backstage van een club, waar allerlei verschillende bands optreden.
Ook daar heb ik ontzettend veel zin in.2008 is voor mij nu al op een leuke manier begonnen!

Logeerpartij

De kerstvakantie liep bijna ten einde en neefje J had me al een paar keer helpen herinneren aan de belofte die ik had gedaan. Hij mocht toch komen logeren?! Dus zaten we afgelopen vrijdag samen in de trein richting mijn huis, stond het opklapbed waarop hij zou slapen een klein beetje in de weg in mijn kleine slaapkamer, nestelde hij zich meteen op mijn bank om daar ook eigenlijk niet meer vanaf te komen en kletsten we gezellig en deden we om en om spelletjes op zijn nintendo ds.

Het slapen bleek een aparte ervaring omdat hij meerdere malen heel hard in zijn slaap begon te praten. Aan wat hij zei, bleek duidelijk dat hij een droom had over een computerspel van zijn DS. Elke keer als hij weer iets zei, schrok ik wakker uit een lichte slaap. Toen ik 's ochtends dan ook de woorden ' tante Lein ik ben wakker en verveel me eigenlijk een beetje', hoorde dacht ik dat de wallen dik onder mijn ogen stonden. Maar dat viel gelukkig mee!

'S middags stond er een bezoekje aan de bioscoop op het programma.Bee movie, en dan de Nederlandse versie. Op zich een leuke film, ware het niet dat er bepaalde dingen in voorkomen waar mijn wenkbrauwen van ging fronsen.Eerst dacht ik dat het niet goed had gehoord, maar toch werd er echt gesproken over zelfmoord. Ik hoorde duidelijk 'zullen we dan maar zelfmoord plegen?'. Voor een kinderfilm vindt ik dat toch behoorlijk ver gaan. Erg grappig was de film ook niet echt, zelfs neefje J hoorde ik naast me niet lachen. Maar ja, het was wel een gezellige dag en daar ging het uiteindelijk om. Toen we naar huis liepen vroeg J of hij nog een nachtje kon blijven slapen, dat leek hem wel gezellig.Maar 's avonds zaten we in de auto weer op weg richting zijn huis.
Het logeerpartijtje was voor nu weer even voorbij.