De afgelopen twee maanden heb ik gemerkt dat altijd maar ja zeggen op dingen die je leuk vind, niet altijd een goed idee is. Aangezien ik voor mijn werk bijna dagelijks word gebeld of ik misschien kan en wil werken, is het antwoord op die vraag eigenlijk altijd ja.
Een nee is niet iets wat ik heel erg moeilijk vind om te zeggen. En toch kost het nu soms toch wat moeite om nee te zeggen.
De afgelopen twee maanden kan ik mijn vrije dagen op 1 hand tellen, zelfs de weekeinden die me anders best wel heilig waren, werden ingevuld door mijn werk.
Misschien is het nee zeggen niet eens het échte 'probleem', maar het feit dat mijn werk zo ontzettend leuk is!Het kost me geen moeite om naar mijn werk te gaan en mijn werk geeft alleen maar energie.
En dat is denk ik de valkuil waar ik de laatste twee maanden te vaak in ben gestapt.
Zat ik 's avonds laat, na het werken, op mijn bank wat te relaxen en bedacht ik me hoe heerlijk het zou zijn om gewoon even een vrije dag te hebben en wat aan te rommelen in huis.
Het zat er niet in. Misschien is het ook wel een luxe positie?
Om werk te doen waar je energie van krijgt in plaats van dat het energie kost.
En dat je met zoveel plezier naar je werk gaat.
Ik ken helaas de voorbeelden (en ik heb zelf ook in die situatie gezeten) dat naar je werk gaan elke dag een onmogelijke opgave leek.
En nu zit ik (eindelijk) eens aan de andere (lees; goede) kant van de medaille.
Nu alleen nog leren hoe ik wat vaker op de rem kan trappen, gewoon omdat het soms nodig is.
En mijn lichaam er af en toe om vraagt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten