Het is net of die oude comfortabele jas niet meer zo lekker zit.
Het knelt wat, er zitten wat kleine gaatjes in en de kleur is ook niet meer wat het is geweest.
Vroeger zat 'ie zo lekker. Ik was vast van plan om hem nooit de deur uit te doen en ik zou hem blijven dragen, no matter what.
En nu ineens begin ik de jas te zien zoals hij werkelijk is, zoals ik hem nooit had bekeken.
Hij was goed genoeg zoals 'ie was en dat was goed genoeg voor mij.
Nu na zoveel jaren trouwe dienst begin ik er steeds meer over na te denken om hem toch de deur uit te doen. Omdat ik me er niet meer prettig in voel, omdat ik voel dat het niet meer is zoals vroeger. Omdat er zoveel veranderd is, en sommige dingen ook niet ten goede.
De jas past niet meer en ik merk dat ik er moeite mee heb om afscheid te nemen van een tijdperk.
Ik heb er zoveel uitgehaald, het heeft me veel gebracht.
Super leuke avonden, nieuwe mensen, kennissen, vrienden, heel veel lol, vermoeidheid, gekke spannende dingen.
En hoe komt het toch dat het me niet meer echt past?
Ik durf het niet te zeggen. Ik denk dat er dingen zijn veranderd waarin ik mijn weg niet (meer) kan vinden, waarin ik niet kan berusten en ook niet altijd begrip voor heb.
De nepheid, waarvan ik bij een aantal toch echt dacht dat het wel oprecht was.
Dat er wel sprake was van vriendschap. Ik kan er mijn draai niet meer vinden en weet niet zo goed wat ik daar eigenlijk van vindt.
Wil ik afscheid nemen van iets wat zo duidelijk bij mij hoort, of moet ik toch die andere weg zien te vinden. Zodat ik die weg dan kan blijven bewandelen op mijn manier?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten