Grenzen

Persoonlijke grenzen ze zijn er niet voor niets.
De kunst is vaak alleen om ze (op tijd) aan te geven, er niet overheen te gaan.
Het is het luisteren naar jezelf..dat stemmetje in jezelf wat vaak zo hard gilt dat het niet kan of mag. En toch doe je dan je best om dat stemmetje te negeren.
Het is niet alleen maar het negeren, soms wil je ook gewoon niet luisteren, recalcitrant zijn.
Of gewoon een doorzetter zijn die niet loopt te piepen bij het minste of geringste.
Het is maar net hoe je die grenzen bekijkt.

Mijn grenzen waren de afgelopen maanden even niet meer zo helder en duidelijk.
Er overheen walsen leek het motto wel te zijn. Gewoon maar gaan en dat schip..nee dat schip strand niet. Niet bij mij.
Toch fijn als je zo'n ongelooflijk vertrouwen in jezelf hebt..zo groot dat het je nu bijna de das om doet. Gelukkig is er altijd een noodrem. Soms is het even zoeken waar het ding ook weer zat, maar dan ineens trap je hem heel hard in.
Het is nog net niet zo dat alle signalen op rood staan, maar ze komen gevaarlijk in de buurt van de oranje/rode zone.
Het is tijd om pas op de plaats te maken.
Bepaalde dingen weer eens voor het voetlicht te gooien en te onderwerpen aan een grondige inspectie. Hoe gaat het verder, kan ik zo verder?
Laten we het een APK keuring op allerlei gebied noemen, fysiek, mentaal.
Het is tijd om wat grenzen dicht te gooien bij mezelf en niet meer het excuus te gebruiken dat alles wel kan en mag en lukt.
Het is confronterend maar het is tijd om eerlijk tegen mezelf en mijn lijf te zijn.

Leerproces.

Het werk slokt me op..dacht dat ik eindelijk in een rustiger en regelmatiger vaarwater terecht zou komen. Maar het voelt alsof ik het drukker heb dan ooit.
Fysiek is het zwaar en mijn hoofd laat zich ook niet ongemoeid.
Er zijn momenten geweest om de handdoek in de ring te gooien, omdat ik eerlijk wilde zijn.
Eerlijk tegenover mezelf en de mensen waarmee ik werk. Het bleek dat eerlijkheid en open zijn over jezelf niet altijd even gewaardeerd word en zelfs tegen je gebruikt word.
Het was iets waar ik even geen rekening mee had gehouden.

Je gaat toch uit van het bespreekbaar maken van bepaalde dingen en dat dat kan. Je wilt toch niet continu op je hoede zijn en hier en daar opmerkingen te verstouwen krijgen die nergens op slaan.
Ik heb me er inmiddels na een goed gesprek stevig in vastgebeten....ik ga nog even door.
Doorzetten...misschien tegen beter weten in. Maar aan de andere kant ligt het niet bij mij..maar bij hun. Ze zijn aan zet en ik hoop voor ze dat hun ogen inmiddels geopend zijn.
Ik blijf me alleen verbazen dat mensen soms met zulke oogkleppen op door deze wereld wandelen en alleen zien wat ze willen zien. En te denken dat de wereld op hun manier draait.
Het is voor mij weer een fijne levensles geweest. Eentje die me ook weer aan het denken heeft gezet. Daarover binnenkort vast meer....

Lets Go On Making Moments Last A Lifetime

Daar stond ik dan, 31 jaar oud maar ik voelde me weer eventjes 14 jaar.
Ik wist niet dat ik het in me had. In mijn hoofd had ik dit moment toch al vaak beleefd, het was tenslotte een grote droom van me. Ik was altijd cool gebleven en wist precies wat ik zou zeggen, maar ja dat was in mijn hoofd. De realiteit bleek toch heel anders te zijn. Verlegen, verbaast, stuntelig, blij maar bovenal verlegen!Het leek wel alsof al mijn normale denkfuncties waren uitgeschakeld en ik in de 'verlegen, ik weet ineens niet meer wat ik precies moet zeggen' modus was geschoten.

Iedereen heeft vast wel iemand die hij of zij graag eens in levende lijve zou willen ontmoeten. Bij de één kan dat een artiest zijn,band, noem het maar op.
Bij mij zijn dat mijn grote liefde (hoop dat die ontmoeting niet te lang meer op zich laat wachten ;) en de band Crowded House ( in de vorm van Neil Finn, Nick Seymour, Markt Hart en Matt Sherod). Het is jammer dat Paul Hester (de oorspronkelijke drummer) deze aarde helaas al heeft verlaten, want ook hij stond op dat verlanglijstje. Het mag niet meer zo zijn.

Het is inmiddels zo'n zeventien jaar geleden dat ik ze voor het eerst écht hoorde. Dat ik werd gegrepen door hun muziek en teksten. Het was de leeftijd dat je door allerlei fases gaat en het is de muziek waar ik groot mee ben geworden. Crowded House heeft me met hun muziek en teksten naar volwassenheid begeleid en gesteund, getroost, blij gemaakt. Ik weet soms nog precies waarom ik een bepaald nummer altijd luisterde. Het is de herinering die eraan gekoppeld zit die ik vaak weer wil herbeleven. Met hun muziek heb ik de highs en lows in mijn leven (tot nu toe) meegemaakt.

Tot vorig jaar had ik gedacht ze nooit live te kunnen aanschouwen. Ik moest het doen met de cd's en dvd's.Het bleef altijd knagen. Vorig jaar oktober mocht ik ze dan eindelijk (2x) live zien en vorig weekend had ik weer dit ongelofelijke genoegen! Het concert was super, één van mijn favoriete nummers kwam voorbij, ze hadden er zichtbaar lol in en ik stond bijna helemaal vooraan.
Ik had nog 2 mensen voor me staan en het feit dat ik alles van zo dichtbij mocht meemaken maakte het tot een intense ervaring. De kippenvel op mijn armen verscheen bij het eerste nummer om pas bij het laatste nummer van de set weer te verdwijnen.
Hoezo muziek kan intens zijn?

En dan was daar ineens die once in a lifetime kans...zou het me lukken ze te ontmoeten? Om ze eindelijk eens te bedanken voor de muziek die me zo dierbaar is. Het lijkt me trouwens voor hun als artiest zijnde best vreemd om te merken hoe men je muziek kan omarmen. Hoe belangrijk je zelfverzonnen akkoorden en woorden een belangrijke factor in iemands leven kan worden/zijn.

Ik stond te wachten toen er nog een CH fan opdook, ze was duidelijk beter voorbereid met een boek en songtekst boekje. Ik had aan dat alles nooit gedacht. Had trouwens niet eens verwacht dat ik dit zou gaan doen.
Na bijna 2 uur met elkaar te hebben gekletst (die andere fan en ik) bleken we veel overeenkomsten te hebben en vonden de jongens van de beveiliging het ook een grappig schouwspel. 2 dames die zenuwachtig stonden te wachten en een derde dame die de boel maar wat van een afstandje ( ietwat gelaten) bekeek. 1 van de beveiligers gaf eerlijk toe dat hij hetzelfde zou doen als het om U2 ging, mocht hij ooit die kans krijgen.

Ineens zag ik boven de hekken een dak van bus verschijnen. Dit kon maar één ding betekenen. Hun tourbus kwam eraan. Het hek ging open en daar stond Nick Seymour (bas gitarist) naast de chauffeur. De chauffeur zag ons staan en glimlachte een lieve lach en Nick ging al klaar staan. De deur opende en hij sprong eruit terwijl hij aangaf dat hij jammer genoeg niet al teveel tijd had en dat de rest van de mannen helaas lagen te slapen in de bus. Toch nam hij de tijd voor een foto, er werd wat gepraat en een handtekening uitgedeeld.

En dan sta je daar ineens tegenover iemand die je al bijna zeventien jaar lang wil vertellen dat hun muziek zo belangrijk voor je is. En wat komt eruit....it's a dream come true, oh nick (en dat dan 3x achter elkaar) en engelse woorden waarvan ik me niet eens kan herinneren hoe ik van het bestaan af weet.
Hij moest wel lachen om ons, en verdween weer in de bus. Wij zwaaiden en de bus verdween richting de grote weg. Het moment was voorbij...maar ik blijf het me een leven lang herinneren.

Ok Computer....

"Welkom bij de sprekende computer waar u reisinformatie kunt vragen van station tot station".
Zoiets hoorde ik gisteren toen ik belde naar het befaamde reisinformatie nummer 9292.
Ik koos voor optie 1 en kon zelf inspreken van welk treinstation ik wou vertrekken en waar ik uit wou komen. Lekker makkelijk, dacht ik.
Maar hoe ik ook mijn best deed, de blikken vrouwen stem had toch duidelijk elke keer een ander station in gedachten.

"Dus u wilt vertrekken vanaf station Schagen, klopt dit?" Nee, gilde ik...dat klopt niet.
"Dus u wilt reizen naar station Den Haag centraal, klopt dit?" Nee, gilde ik weer, ik wil gewoon naar Groningen!

Omdat mijn ouders en broer in de buurt stonden en me erg vreemd aankeken dat ik elke keer heel hard nee in mijn telefoon gilde, zette ik het geluid op de speaker.
Terwijl ik weer een poging deed om info over reizen naar Groningen te verkrijgen, kreeg iedereen om me heen een slappe lach aanval.
Die stomme computer wou me alle kanten van Nederland laten zien, maar liet me niet naar Groningen reizen.
" Ik heb u niet goed kunnen verstaan en daarom word u nu doorverbonden met een collega, blijft u aan de lijn" hoorde ik ineens.

En ja hoor..daar was ineens een hele aardige mevrouw van de reisinformatie die me zou gaan helpen.
Ware het niet dat toen ik haar stem hoorde ik zo ontzettend in een slappe lach aanval schoot dat ik geen zinnig woord meer uit kon brengen. Mijn broer liep met tranen over z'n wangen van het lachen de kamer maar uit.
De mevrouw aan de telefoon hoorde me lachen en deed gezellig mee, ze snapte het goed dat die computer een 'beetje vreemd' deed.
Eigenlijk was het best gezellig, zo'n lachbui aan de telefoon, ik geloof dat die mevrouw ook wel een leuke ochtend had daardoor.
Maar in het vervolg zweer ik die sprekende computers even af...tenzij ik wel van hot naar her door Nederland wil reizen.