De kunst is vaak alleen om ze (op tijd) aan te geven, er niet overheen te gaan.
Het is het luisteren naar jezelf..dat stemmetje in jezelf wat vaak zo hard gilt dat het niet kan of mag. En toch doe je dan je best om dat stemmetje te negeren.
Het is niet alleen maar het negeren, soms wil je ook gewoon niet luisteren, recalcitrant zijn.
Of gewoon een doorzetter zijn die niet loopt te piepen bij het minste of geringste.
Het is maar net hoe je die grenzen bekijkt.
Mijn grenzen waren de afgelopen maanden even niet meer zo helder en duidelijk.
Er overheen walsen leek het motto wel te zijn. Gewoon maar gaan en dat schip..nee dat schip strand niet. Niet bij mij.
Toch fijn als je zo'n ongelooflijk vertrouwen in jezelf hebt..zo groot dat het je nu bijna de das om doet. Gelukkig is er altijd een noodrem. Soms is het even zoeken waar het ding ook weer zat, maar dan ineens trap je hem heel hard in.
Het is nog net niet zo dat alle signalen op rood staan, maar ze komen gevaarlijk in de buurt van de oranje/rode zone.
Het is tijd om pas op de plaats te maken.
Bepaalde dingen weer eens voor het voetlicht te gooien en te onderwerpen aan een grondige inspectie. Hoe gaat het verder, kan ik zo verder?
Laten we het een APK keuring op allerlei gebied noemen, fysiek, mentaal.
Het is tijd om wat grenzen dicht te gooien bij mezelf en niet meer het excuus te gebruiken dat alles wel kan en mag en lukt.
Het is confronterend maar het is tijd om eerlijk tegen mezelf en mijn lijf te zijn.
1 opmerking:
Op een dag houdt het op en zijn we uitgeleerd over onszelf, of is dat ijdele hoop? ;-)
Een reactie posten