Lets Go On Making Moments Last A Lifetime

Daar stond ik dan, 31 jaar oud maar ik voelde me weer eventjes 14 jaar.
Ik wist niet dat ik het in me had. In mijn hoofd had ik dit moment toch al vaak beleefd, het was tenslotte een grote droom van me. Ik was altijd cool gebleven en wist precies wat ik zou zeggen, maar ja dat was in mijn hoofd. De realiteit bleek toch heel anders te zijn. Verlegen, verbaast, stuntelig, blij maar bovenal verlegen!Het leek wel alsof al mijn normale denkfuncties waren uitgeschakeld en ik in de 'verlegen, ik weet ineens niet meer wat ik precies moet zeggen' modus was geschoten.

Iedereen heeft vast wel iemand die hij of zij graag eens in levende lijve zou willen ontmoeten. Bij de één kan dat een artiest zijn,band, noem het maar op.
Bij mij zijn dat mijn grote liefde (hoop dat die ontmoeting niet te lang meer op zich laat wachten ;) en de band Crowded House ( in de vorm van Neil Finn, Nick Seymour, Markt Hart en Matt Sherod). Het is jammer dat Paul Hester (de oorspronkelijke drummer) deze aarde helaas al heeft verlaten, want ook hij stond op dat verlanglijstje. Het mag niet meer zo zijn.

Het is inmiddels zo'n zeventien jaar geleden dat ik ze voor het eerst écht hoorde. Dat ik werd gegrepen door hun muziek en teksten. Het was de leeftijd dat je door allerlei fases gaat en het is de muziek waar ik groot mee ben geworden. Crowded House heeft me met hun muziek en teksten naar volwassenheid begeleid en gesteund, getroost, blij gemaakt. Ik weet soms nog precies waarom ik een bepaald nummer altijd luisterde. Het is de herinering die eraan gekoppeld zit die ik vaak weer wil herbeleven. Met hun muziek heb ik de highs en lows in mijn leven (tot nu toe) meegemaakt.

Tot vorig jaar had ik gedacht ze nooit live te kunnen aanschouwen. Ik moest het doen met de cd's en dvd's.Het bleef altijd knagen. Vorig jaar oktober mocht ik ze dan eindelijk (2x) live zien en vorig weekend had ik weer dit ongelofelijke genoegen! Het concert was super, één van mijn favoriete nummers kwam voorbij, ze hadden er zichtbaar lol in en ik stond bijna helemaal vooraan.
Ik had nog 2 mensen voor me staan en het feit dat ik alles van zo dichtbij mocht meemaken maakte het tot een intense ervaring. De kippenvel op mijn armen verscheen bij het eerste nummer om pas bij het laatste nummer van de set weer te verdwijnen.
Hoezo muziek kan intens zijn?

En dan was daar ineens die once in a lifetime kans...zou het me lukken ze te ontmoeten? Om ze eindelijk eens te bedanken voor de muziek die me zo dierbaar is. Het lijkt me trouwens voor hun als artiest zijnde best vreemd om te merken hoe men je muziek kan omarmen. Hoe belangrijk je zelfverzonnen akkoorden en woorden een belangrijke factor in iemands leven kan worden/zijn.

Ik stond te wachten toen er nog een CH fan opdook, ze was duidelijk beter voorbereid met een boek en songtekst boekje. Ik had aan dat alles nooit gedacht. Had trouwens niet eens verwacht dat ik dit zou gaan doen.
Na bijna 2 uur met elkaar te hebben gekletst (die andere fan en ik) bleken we veel overeenkomsten te hebben en vonden de jongens van de beveiliging het ook een grappig schouwspel. 2 dames die zenuwachtig stonden te wachten en een derde dame die de boel maar wat van een afstandje ( ietwat gelaten) bekeek. 1 van de beveiligers gaf eerlijk toe dat hij hetzelfde zou doen als het om U2 ging, mocht hij ooit die kans krijgen.

Ineens zag ik boven de hekken een dak van bus verschijnen. Dit kon maar één ding betekenen. Hun tourbus kwam eraan. Het hek ging open en daar stond Nick Seymour (bas gitarist) naast de chauffeur. De chauffeur zag ons staan en glimlachte een lieve lach en Nick ging al klaar staan. De deur opende en hij sprong eruit terwijl hij aangaf dat hij jammer genoeg niet al teveel tijd had en dat de rest van de mannen helaas lagen te slapen in de bus. Toch nam hij de tijd voor een foto, er werd wat gepraat en een handtekening uitgedeeld.

En dan sta je daar ineens tegenover iemand die je al bijna zeventien jaar lang wil vertellen dat hun muziek zo belangrijk voor je is. En wat komt eruit....it's a dream come true, oh nick (en dat dan 3x achter elkaar) en engelse woorden waarvan ik me niet eens kan herinneren hoe ik van het bestaan af weet.
Hij moest wel lachen om ons, en verdween weer in de bus. Wij zwaaiden en de bus verdween richting de grote weg. Het moment was voorbij...maar ik blijf het me een leven lang herinneren.