Conlusie van deze week

• Dat vier uur opgevouwen zitten in een taxibusje niet echt prettig is en dat een reis dan wel heel erg lang kan duren. Gelukkig was daar een charmante chauffeur.
• Dat de zomer deze week wel heel erg radicaal is veranderd in herfst, terwijl het volgens mijn planning pas herfst mag worden als we ergens in september zitten.
• Dat mijn mp3 speler altijd sneller leeg is dan ik denk.
• Dat ik soms blij ben met een AH to go.
• Dat hyves ook to much information kan geven..er zijn dingen die je liever niet wilt weten.
• Dat er kermis attracties zijn die je doen duizelen terwijl jij zelf op de grond staat.
• Dat stoere koorballen wel ff laten zien dat ze deze kermis attractie aan kunnen om vervolgens aardig groen gekleurd weer richting dispuut te wandelen.
• Dat er ook jongens zijn die in het openbaar hun moeder durven knuffelen.
• Dat er mensen met de trein reizen die te veel parfum/aftershave op hebben, waardoor je soms echt naar frisse (lees;parfum vrije) lucht zit te happen.
• Dat ik een boek heb gekocht die zo intrigerend is om te lezen, maar ik telkens zo moe ben dat ik na 3 pagina's al bijna in slaap ben gevallen.
• Dat sommige dingen niet voor altijd zijn, terwijl je dat van te voren wel had gedacht.
• Dat een week te kort kan zijn.
• Dat vermoeidheid je echt op kan breken.
• Dat mensen soms écht geen begrip voor je situatie willen opbrengen.
• Dat een week soms ook te lang kan zijn.
• Dat waterpolo toch wel erg spannend is.
• Dat ik blij ben met mijn onverwachte vrije dag.
• Dat het leuk is om mensen te zien lachen, terwijl je je afvraagt waarom en waarover ze zoveel lol hebben.

Doorgehakte knoop

Knopen doorhakken blijkt toch niet echt mijn ding te zijn.
Althans als het op de moeilijkere dingen des levens aankomt.
Ik schreef al eerder dat ik wat grenzen moest dichtgooien en eerlijk tegen mezelf moest gaan worden.
Die eerlijkheid is er nu eindelijk. Na vele gesprekken met verschillende mensen, is mijn hart gelucht en mijn last minder zwaar geworden.
Al blijft het knagen dat ik o.a. door mijn lichaam (die niet altijd wil zoals ik zou willen) de handdoek in de ring moet gaan gooien.
Jezelf op de eerste plaats zetten is nu eenmaal een lastig ding, maar uiteindelijk bittere noodzaak!
Gelukkig was daar deze week ineens het begrip waar ik al een paar weken op hoopte en eerder niet kreeg.
Het was duidelijk dat er iets moest veranderen en dat gaat nu ook gebeuren.
Over drie weken trek ik de stekker eruit en ga weer aan de slag (bij dezelfde baas hoor..no worries) op een andere plek. Een plek die beter bij me past, ook fysiek gezien.
Nu alleen nog 'het gesprek' aangaan en dat terwijl het van alle kanten rommelt en de persoon waar ik het gesprek mee moet hebben ietwat met de handen in het haar zit. Best lastig om dan nog een last op iemands schouders te leggen.
Maar ik kies voor mezelf, iets wat ik best vaker mag/moet doen!