This is your captain speaking...

Het heeft altijd een bepaalde uitwerking op mij gehad.
Vliegtuigen die maar aankomen en vertrekken.
De mierenhoop van mensen die allemaal een verhaal hebben, allemaal een vertrek en een eindpunt.

Het is een stad op zich die 24 uur per dag doorgaat. Het lijkt wel alsof de tijd daar nooit stil staat.

Ik liep daar rond om mijn ouders uit te zwaaien, om ze nog even gedag te zeggen voordat ze begonnen met hun wereldreis.
Het is toch apart om daar rond te lopen en mensen afscheid van elkaar te zien nemen, en anderen juist weer dolgelukkig zien rond te lopen dat hun dierbare er weer is.
Je blijft toch kijken of Joris Linssen van het programma 'Hello Goodbye' niet toevallig ergens op duikt.
Ik nam afscheid van mijn ouders, zowel mijn mams als ik hadden ietwat waterige oogjes, en ik zag ze daarna door de douane verdwijnen en liep zelf richting het panoramadek.

Wat een super plek is dat als je dol bent op vliegtuigen.
Ik was er zelf nog niet eerder geweest, maar het maakte indruk.
Je kunt de vliegtuigen bijna aanraken, de stank van kerosine ruik je na een tijdje niet meer en het lawaai van opstijgende vliegtuigen is overweldigend.

Een moeder stond op het panoramadek foto's te nemen van het vliegtuig waar haar dochter in zat.
Het vliegtuig ging eerst naar Taipei en vandaaruit naar Sydney, daar ging haar dochter voor 4,5 maanden stage lopen.
Ze zwaaide maar naar het vliegtuig 'ik weet dat mijn dochter het toch niet zal zien, de raampjes zijn zo klein'. Waarop ik antwoordde 'dat je het nooit zeker kon weten, misschien hoort u later van haar dat ze het wel heeft gezien'.
De moeder keek me aan, glimlachte en zei 'Ja, misschien wel'. Waarop ze verder ging met zwaaien en foto's maken terwijl het vliegtuig van haar dochter het luchtruim verkoos.

Zo blijkt maar weer dat ieder mens een verhaal heeft, maar dat je soms bereid moet zijn om er naar te luisteren.

Het vliegtuig van mijn ouders stond klaar, aan de verkeerde gate, en vertrok uiteindelijk met vertraging. Nadat ik bijna anderhalf uur in de kou en regen had rondgelopen en gekeken op dat panaromadek ben ik in de trein richting huis gestapt.
Het vliegtuig van mijn ouders heb ik niet meer zien opstijgen. Mijn trein vertrok om bijna precies dezelfde tijd.
Maar de volgende ochtend rond 8 uur kreeg ik een sms dat ze goed waren aangekomen.

Ik kan niet wachten om zelf ook in het vliegtuig te stappen en te vertrekken naar de andere kant van de wereld.
Het maakt een hoop bij je los, zo'n vliegveld!

Zo'n maand...

• Dat veel mensen toch niet echt kunnen communiceren, terwijl dat wel hun vak is.
• Dat vanwege het gebrek aan communicatie er dingen gebeuren die voorkomen hadden kunnen worden.
• Dat ik nu een beetje met mijn rug tegen de muur sta vanwege dat gebrek aan communicatie.
• Dat als je moe bent en net van je werk komt je beter niet teveel dingen tegelijk kunt gaan doen, zoals bellen en je fiets op slot zetten.
• Omdat je erachter komt dat je je fiets sleutel kwijt bent geraakt en je geen reserve hebt.
• Om er vervolgens achter te komen dat de sleutel al die tijd gewoon in je fiets slot heeft gezeten, zonder dat iemand het is opgevallen (gelukkig!!).
• Dat zwemmen in een bad van minstens 30 graden er alleen maar voor zorgt dat je zo ontspannen bent dat je in het zwembad al bijna in slaap valt.
• Dat er mensen zijn die jouw grenzen niet serieus nemen en er overheen walsen omdat ze de dingen op hun manier willen.
• Dat het soms ook wel eens fijn zou zijn als je niet overal en altijd bereikbaar bent.
• Dat ik hard werk voor mijn geld maar dat niet terug zie op mijn bankrekening.
• Dat ik een beetje gek word van de economische crisis en het voelt alsof iemand een domino steentje heeft aangetikt, waardoor de hele rij is gaan vallen en het vreemde is dat niemand precies weet hoe dit nu komt, heel verwarrend.
• Dat ik iemand tegenkwam die ik al jaren niet meer had gezien en we beiden erg verbaast waren en misschien binnenkort eens gaan bijkletsen.
• Dat de tijd veel en veel te snel gaat.
• Dat het belangrijk is om dicht bij je gevoel te blijven.
• Dat het sporten er vanwege mijn werk echt even bij in schiet en dat ik daar een beetje van baal.
• Dat ik op mijn vrije dag niet eens kan uitslapen omdat er een schilder mijn ramen zit te krabben om 07.30.
• Dat ik eindelijk weer eens normaal naar mijn huis kan fietsen zonder dat ik door een grote modderige bende hoef te klauteren of zelfs stukken moet om fietsen, omdat ze al vanaf eind juli de straten hier open hebben liggen.
• Dat vandaag een heerlijke dag is, want de zon schijnt.
• Dat ik blij ben met mijn vrije dagen.
• Dat mijn tomatenplant echt heerlijke tomaten geeft.
• Dat ik ontzettend blij ben met mijn nieuwe keuken.
• Dat vast iedereen wel eens zo'n maand heeft waarin alles even wat vreemder verloopt..toch?