Zo'n twaalf jaar geleden was ik er voor het laatst, het was tijdens de Love Parade.
Ik ben toen niet verder gekomen dan de route van de love parade vanaf de Brandenburger tor naar de Siegessäule, en in een taxi naar voormalig oost berlijn voor een leuk feest om daarna weer in de bus terug naar Nederland te reizen. Berlijn in party vogelvlucht.
Gisteren kwam ik aan op het vliegveld. Het was vroeg en koud en redelijk snel was de weg richting Ost-Bahnhof gevonden. Het hostel bleek een lastigere opgave. De straten veranderen snel van naam en dan blijk je toch nog op de straat te lopen waarvan je dacht dat die inmiddels dus van naam was veranderd. Huisnummers is weer een heel ander verhaal. Maar uiteindelijk bleek het hostel toch eigenlijk erg makkelijk te vinden (als je het weet dan).
Het werd een dag van veel slenteren en cultuur opsnuiven.
Naar de Fernsehtoren waarbij je in 46 seconden naar 203 meter hoogte gaat (en je een erg mooi uitzicht hebt op deze hele grote stad). Het was trouwens van bovenaf goed te zien wat Oost was (heel veel hoogbouw) en wat West was (laagbouw).
In het DDR museum waar je een indruk krijgt van het voormalige DDR. Een trabi waar je kunt zitten, de stasi (geheime dienst) die echt alles van mensen wist, het communisme, het leven van de gewone mens. Alles kwam voorbij. Zelfs een zitkamer waarbij je je even terug in de tijd waande.
Het is soms vreemd en surrealistisch dat mensen zo moesten leven. Ook is het vreemd om te zien hoe de muur precies heeft gelopen en dat men van de een op andere dag niet meer naar de west of oost kant van de stad kon komen.
Bij mij kwam het besef dat er mensen zijn van mijn leeftijd die 12 jaar waren toen de muur viel, en dus 12 jaar niet wisten hoe het leven aan die andere kant eruit zag.
Vandaag kwam Nicolai op ons pad. Weliswaar bewust aangezien we een free tour gingen doen.
3,5 uur met een gids voor niks ( je mag een fooi geven) door de stad banjeren en allerlei info krijgen.
Het was ijskoud en zelfs mijn driedubbele lagen kleding deden daar niets aan af. Maar het was de tour waard om als bevroren rond te lopen.Nicolai is een bevlogen vertellen. Geboren in Bulgarije, gevlucht naar New York en nu woonachtig in Berlijn. Hij wist veel over de geschiedenis van de stad te vertellen, en dat is me een geschiedenis. We liepen van de Brandenburger tor naar het holocaust memorial, naar de bunker van hitler ( een lelijke parkeerplaats waaronder de bunker verstopt zit) naar checkpoint Charlie ( waar ik me verbaasde over de kerstversiering en de kerstboom die precies voor het wachthuisje staat waardoor je het wachthuisje niet kunt zien). De tour was uiteindelijk bijna 4,5 en het was serieus maar er werd ook veel gelachen.
Het was ook leuk om te merken hoe breed het gezelschap was, van Nieuw-zeeland, Australie, Brazilie, Taiwan tot Engeland, Ierland, Finland en natuurlijk wij als hollanders.
Ik raakte tijdens de tour in gesprek met David. Achteraf bedacht ik me pas dat het niet per ongeluk was dat hij ineens naast me stond. Ik maakte de opmerking dat het zo koud was, waardoor hij meteen in het nederlands begon te praten. Het bleek dat hij anderhalf jaar in Amsterdam had gewoond en hij was zelfs 3 dagen in Groningen geweest voor een schaaktoernooi,Friendly people those groningers ;)
We kletsen er gezellig op los en hij vertelde dat hij over 3 uur alweer terug vloog naar Australie waar hij vandaan kwam. Toch jammer dat je dan zo snel afscheid neemt van iemand die je interesse heeft gewekt en hij liet duidelijk merken dat dit ook wel andersom zo was. Lein en de ozzies...
Hij zei ook dat het bijna niet anders kon dan dat ik Nederlandse was ' you're the tallest girl in the group, you must be from holland'.
Met zijn e-mail adres op zak namen we afscheid en ik ga hem zeker mailen als ik die kant op ga volgend jaar (of al eerder haha).
Morgen is er weer een nieuwe dag, en er is nog zoveel te zien en te beleven en zo weinig tijd.....
