Opsomming

• Vreemd om te bedenken dat ik inmiddels al meer dan een maand rondhang in mijn nieuwe stad.
  En dat dit boven verwachting goed gaat allemaal. Tuurlijk volg ik het nieuws van mijn oude woonplaats ook nog via internet, maar het bevalt me hier. Ik pas wel in het nieuwe leventje wat ik ben begonnen en dat is fijn om te merken.
• Op mijn werk blijken ze ook zeer tevreden over me te zijn. Volgens collega's voelt het alsof ik al jaren deel uit maak van het team. En volgens de manager ben ik een soort mediator die het team erg hard nodig had.
• Weet ik inmiddels ook dat ik door mijn proeftijd heen ben en dat er binnen een paar weken een officieel papier ligt waarop staat dat ik een vast contract heb.
• Zijn er allerlei mogelijkheden om me verder te ontwikkelen binnen het bedrijf en ligt er (waarschijnlijk) medio september volgend jaar een nieuwe uitdaging op me te wachten.Eentje die ik in ieder geval met beide handen zal aangrijpen en daarover natuurlijk later nog een keertje meer!
• Inmiddels kan ik ook redelijk mijn weg vinden in deze stad. Al is er van enige logica niet echt sprake. Wat dat betreft mis ik soms wel de overzichtelijke Groningse straten, waar ik altijd wist waar ik was of waar ik naar toe ging.
• Het eerste house feestje in deze stad heeft me uren bezig gehouden op de dansvloer. Het was heerlijk om eindelijk weer eens als vanouds te dansen en te genieten van klassiekers en nieuw werk.Ik kwam erachter dat ik het toch wel mis, om af en toe even heerlijk uit m'n dak te gaan. Dat gaan we dus echt vaker doen! Waarvan akte!
• Ben ik me aan het bedenken hoe ik mijn aankomende verhuizing ga regelen en waar ik (hoop ik) aan het eind van dit jaar kom te wonen. Er is nog een hele papieren winkel af te werken voor een nieuw onderkomen. Maar tot die tijd zit ik nog heel erg goed in mijn tijdelijke woning met een gezellige huisgenoot waar het goed mee klikt!
• Merk ik ineens dat het wonen in het midden van het land echt veel voordelen heeft. Zo zijn veel steden ineens binnen reisbereik. Dat wil zeggen dat concerten in A'dam ineens niet meer lastig zijn om naar toe te gaan, dat er binnenkort een weekendje Antwerpen aan zit te komen, en dat de Efteling eindelijk eens door mij ontdekt gaat worden! Hoe fijn is dat! En ik kan eens wat vaker richting Nijmegen waar vriendin http://www.katyo.net/ woont.
• Al met al ben ik nog steeds zeer tevreden over de keuze die ik heb gemaakt en ik hoop dat ik dat over een half jaar..een jaar...2 jaar...etc nog ben!

Sneltrein

Sinds de sneltrein, waar ik een paar weken geleden aan boord ben gestapt, wat vaart heeft geminderd, merk ik hoe pittig die weken eigenlijk waren.
De vermoeidheid begint me nu echt te overvallen, mijn gezicht laat lijnen zien die ik liever niet wil zien en mijn bed blijkt een toevluchtsoord te zijn geworden.

Toen die sneltrein vaart nog op volle snelheid bezig was merkte ik niets van mijn vermoeidheid.
Ach, misschien her en der wel ietjes, maar er was geen tijd om eraan toe te geven.
Dus je geeft nog een dot gas en je gaat verder...druk met alle dingen die moeten gebeuren.

Maar inmiddels ben ik maar wat blij dat ik wat gas heb terug genomen.
Het lijkt me namelijk verre van goed als je lichaam op een soort hoger energie level zit zonder stil te kunnen staan bij de nodige rustmomenten.

Ik ben nu aan het bijtanken, tot rust aan het komen, van alles aan het genieten wat me de afgelopen weken is overkomen, alles aan het laten bezinken wat me allemaal is overkomen de afgelopen weken, mijn nieuwe stad aan het leren kennen, mijn huisje inrichten, slapen, lezen, internetten, tv kijken, werken.
De sneltrein is in een slakkengang aan het verder rijden en dat bevalt me meer dan prima!

1 been met dEUS

Het lijkt haast wel alsof ik nog steeds met één been in 050 sta en met één been in 030.
Was ik vorige week nog in mijn oude woonplaats om mijn laatste werkweek daar af te ronden,afgelopen dinsdag was ik er alweer.
Dit keer niks geen werk meer, maar fijn genieten van een concert van Tom Barman en de rest van de mannen van dEUS.

Het was een heerlijk concert, al valt het me toch weer op dat het publiek altijd zo tam is.
Iedereen staat of zit, reacties komen wel maar zijn verre van uitgelaten.
Of iedereen geniet gewoon op zijn of haar manier van de muziek, of men durft zich misschien niet helemaal te laten gaan?
Toch jammer, want zelf beleef ik een concert altijd nog intenser als het publiek er zich duidelijk in mengt en ik heb ook het idee dat het voor een band of artiest dan nog net ietsje fijner spelen is?

Maar het was een fijn concert, met een paar nieuwe nummers, waardoor ik nu nog meer uit kijk naar het nieuwe album!Ik had een heel mooi plekje vlak vooraan, waardoor ik al het multitasken van de bandleden goed kon volgen én natuurlijk Tom eens goed kon bestuderen.
Want tja, het blijft toch echt een erg sexy meneer en ook nog eens charmant, zeker als hij op een zeker moment alleen de dames in de zaal bedankt..wegloopt van de microfoon...zich bedenkt...terugkomt en zegt 'en de heren natuurlijk ook'.

Toerist

Vandaag fietste ik voor het eerst door mijn nieuwe stad.
Eindelijk was er een échte vrije dag die ik wou besteden aan het spelen van toeristje in de stad die ik wel ken, maar ook weer totaal niet.
Ik fietste langs prachtige woningen aan een mooi watertje met mooie bruggen, zag her en der 'te koop' borden aan die prachtige woningen hangen en bedacht me dat ik daar wel zou kunnen wonen ( het is dat mijn salaris dat niet toelaat).

Ineens was ik in het centrum en ben ik maar eens gaan slenteren en gaan kijken.
Ben de Domkerk maar eens binnen gegaan en laat de beklimming van de Dom (465? treden) nog maar even aan me voorbij gaan.
Soms voelde het alsof ik door m'n oude vertrouwde Groningen aan het lopen was, grappig om te merken dat beide steden ongeveer hetzelfde sfeertje uit ademen.

Het feit dat ik op gevoel meteen weer de juiste weg naar mijn huis wist te vinden is voor mij een goeie raadgever. Ik kan hier wel wennen en ik ben hier misschien al wel een beetje thuis.
Het voelt goed en dat is fijn om te merken.
Mijn nieuwe baan klopt en voelt als een warme jas en datzelfde heb ik met mijn huis.

Zou het misschien dan soms toch gewoon zo zijn dat dingen gaan zoals ze gaan?
En dat je iets zoekt/overkomt wat bij je past?
De tijd zal het leren.

Afscheid

In Groningen


Je bent in Groningen, maar hier ben je dat niet,
dit is een onbekende plek, dit is een gedicht in deze stad.
Waarin je al die jaren kwam en ging,
door altijd zon, altijd regen, altijd wind,
totdat je hier stond, en dit las.
Je kwam en gaat weer weg,
ook nu zo zal het blijven tussen ons,
ik ben een onbekende plek.

Rutger Kopland

Inzichten

Ik zag JA tegen mijn leven.

Dat stond er vanochtend op een inzichtkaart die ik af en toe eens tevoorschijn haal.
De laatste tijd zijn er verschillende dingen die me bezig houden waardoor ik het soms niet meer kan overzien. Zo voelde het afgelopen donderdag en zorgde ervoor dat ik al mijn afspraken voor dit weekend heb afgezegd.
Het zit vol in mijn hoofd en mijn lijf.

Misschien heb ik daarom al dagen hoofdpijn, voelen mijn spieren gespannen aan en vergeet ik dingen die ik niet mag of wil vergeten. Ook heb ik alweer tijden zo'n ongekende vermoeidheid over me dat ik gewoon niet meer weet hoe ik er vanaf moet komen.
Ik denk dat ik mezelf de afgelopen tijd weer een beetje ben vergeten.
Dat ik ben vergeten wat voor mij belangrijk is, waar ik blij van word, waar ik energie van krijg en waar mijn grenzen liggen.
Het is blijkbaar makkelijk voor me om dit te vergeten, omdat het leven nu eenmaal doorgaat en er niet altijd tijd is om pas op de plaats te maken.
Maar gun ik het mezelf misschien niet om even pas op de plaats te maken?

Toch voelt het meer dan goed dat ik alles heb afgezegd en alleen tijd aan mezelf kan en mag besteden. Met een boekje op mijn balkon, niks moeten.
Zo fijn en zo nodig.
Is het dan toeval dat de volgende inzichtkaart die ik trok het volgende zei?

Pas als ik nee kan zeggen kan mijn ja een ja zijn.

Alleen maar ik.

Het fijne van zelfreflectie is dat je weer een hele hoop over jezelf te weten komt.
Dingen die je misschien al wel wist van jezelf, maar ook zaken die compleet nieuw voor je zijn.
Af en toe is het goed om eens te kijken hoe het in de spiegel er voor staat..of je nog dingen herkend of ineens iets nieuws ontdekt.

Zo merk ik steeds meer aan mezelf dat ik een aversie begin te ontwikkelen voor mensen die voornamelijk het woord eenrichtingsverkeer kennen.
Het is iets wonderbaarlijks, om jezelf altijd maar op de voorgrond te duwen, misschien bewust, meestal (althans dat denk ik) onbewust.
Je hebt ze, van die mensen die vaker niet dan wel vragen hoe het met jou gaat en wat er speelt in jouw leven.
Die zodra ze je zien of spreken een stortvloed aan woorden over je uitspoelen en het middelpunt van het gesprek is eigenlijk altijd de ' ik'. Die altijd de dingen gedaan krijgen die ze gedaan willen krijgen.
En dan ook nog op hun manier.

Soms lijkt het me eerlijk gezegd best lekker om het eens over jezelf te hebben zonder rekening te houden met een ander. Alsof je een praatpaal hebt gevonden waar je alles er even lekker uit kan gooien. En als je klaar bent zeg je doei, bedankt of hee ik spreek je wel weer.
Lijkt me heerlijk en het is zo niet zoals ik ben of in elkaar zit. En daarom denk ik dat ik het ook niet zou kunnen.

Ik ben iemand die rekening probeert te houden met mijn omgeving. Met de persoon met wie ik een gesprek heb. Misschien is dat wel mijn valkuil? Ik hou er soms teveel rekening mee. En zeggen ze niet dat TE ervoor niet goed is?
Ik weet dat gelukkig niet iedereen zo is zoals ik ben. Dat maakt het dan ook weer leuker.
Maar ik merk ook dat ik het soms mis dat iemand je maar voor vanzelfsprekend aan neemt en soms geen rekening wil of kan houden met jou gevoelens.
En dat steekt eigenlijk wel een beetje.
En dat roept meteen ook vragen op...tijd voor bezinning.

Om moedeloos van te worden

Sinds ik hier woon ben ik me al bewust van mijn benedenbuurman.
Er lijkt ook geen ontkomen aan trouwens.
Nu is het een gehorige flat waar ik in woon, zo net na de oorlog neergezet en isolatie mag nu 'het' zijn, dat was het toen niet.
Ik hoor bij wijze van spreken elke zucht van mijn omliggende buren en mijn buren die van mij.
Op zich hoeft dat geen problemen op te leveren, als je maar een beetje rekening met elkaar wil houden.

Maar mijn benedenbuurman heeft daar nog nooit van gehoord.
De laatste weken lijkt het (weer) steeds erger te worden.
Ik hoef al weken geen wekker te zetten omdat hij me 's ochtends meestal rond 7 uur met veel lawaai wakker maakt.
Nu ben ik niet iemand die last heeft van een ochtendhumeur, maar door hem begin ik er langzamerhand eentje te ontwikkelen.
Het is gewoon uitermate vervelend als je niet meer lekker in je eigen huis zit omdat het lawaai van de benedenbuurman zoveel ruimte inneemt.

Deuren slaat hij keihard dicht, op welk tijdstip van de dag ook.
Hij schreeuwt tegen zijn zoontje en zijn vriendin die er geregeld een paar dagen zijn.
Hij is elke ochtend rond zeven uur wakker en ik dus ook.
Ik hoor hem plassen in de wc.
Ik ruik het eten koken van hem via mijn douche.
Ik hoor hem 's avonds stofzuigen en stoelen en banken verschuiven.
Mijn tv moet harder als hij in de woonkamer een gesprek aan het voeren is.
Hij heeft soms ruzie met de buurvrouw die onder hem woont en dat vechten ze uit via de verwarmingsbuizen.
Hij praat gewoon altijd op een volume dat vergelijkbaar is bij een concert.
Als ik aan kom lopen en niks tegen hem zeg, dan wacht hij totdat ik geen andere mogelijkheid heb om hem te ontlopen en dus wel iets moet zeggen.
Hij stond een paar keer bij mij voor de deur, wou gezellig langs komen en met me stappen (nadat ik bij hem had geklaagd over geluidsoverlast).
Hij verscheen meerdere malen ineens op de gallerij als ik naar mijn huis liep. Terwijl hij even daarvoor in geen velden of wegen was te bekennen.
Dat klagen bij hem heb ik dan ook maar gelaten, ik heb geen zin in een 'stalker'.

De woningstichting kan eigenlijk niks doen.
Ze raden me aan om te blijven klagen.
Ze hebben al eens een gesprek met hem gehad en hij is zich van geen kwaad bewust.
Zegt dat hij niets doet wat overlast veroorzaakt en dat het iemand anders in de flat moet zijn.
Het is frustrerend als iemand op den duur zoveel ruimte in jouw huis inneemt.
Het is niet zo dat ik er elke dag mee bezig ben, maar ik word er elke dag wel mee geconfronteerd.
Als het eens een dag stil is valt me dat meteen op. Het is namelijk nooit stil.
Het ontneemt me meer en meer mijn woongenot.
En het lijkt alsof ik er niks tegen kan doen.

Overbuurman

De laatste paar weken is het me steeds iets meer gaan opvallen.
En afgelopen week, op een avond, kon ik er niet meer omheen.
Mijn overbuurman en ik hebben ietwat last van dezelfde timing.
Ik woon in een flatje...het is niet bepaald hoog..maar ik woon op de bovenste woonlaag.
Aan de achterzijde zit mijn balkon waar ik het één en ander aan groeiende en bloeiende planten heb staan.

Als ik in mijn keuken staan, kan ik, als ik naar buiten kijk de andere 'flat' zien en daar woont mijn overbuurman dus.
Hij heeft een tuin, en is daar soms in aan het klussen.
Elke dag hangt hij iets aan zijn waslijn en staat zijn deur open.
Soms zie ik hem rond lopen in zijn woning maar meestal staat hij buiten of in zijn deuropening.
In het begin viel het me niet echt op.

Ik was mijn planten aan het water geven, ik knipte her en der wat tuinkers uit mijn 'tuin'.
Of ik was de was aan het ophangen en altijd stond hij daar dan net ook.
Toeval, meer niet?
Ik kijk en hij kijkt ook, dat kan ook niet anders, want we hebben nu eenmaal een beperkt uitzicht.
Ik op zijn 'flat' en hij op die van mij.

Maar de laatste tijd hebben we dus dezelfde timing.
Als ik net buiten ben en ik kijk even rond (wat ik heus niet de hele tijd doe, want ik me wil me eigenlijk niet bezig houden met die voor mij onbekende overbuurman), staat hij ineens in zijn deuropening rond te kijken en die ene avond deze week, dus heel gericht naar mij.
Het vreemde was dat hij er eerder niet stond, zijn deur was zelfs dicht.
En terwijl ik bezig was op mijn balkon voelde ik dat er iemand keek, en dat was hij dus.

Ik kan me dan niets anders afvragen waarom hij dan net daar staat?
Maar misschien denkt hij dat ook wel van mij?
Want ik sta er tenslotte ook en het kan natuurlijk aldoor toeval zijn dat we er op hetzelfde moment staan. Kortom, het is iets wat je zomaar bezig kan houden.

Misschien moet ik de volgende keer maar eens naar hem zwaaien?

Anders

Het blijft een vreemde gewaarwording om te merken dat mijn leven waarschijnlijk altijd onstuimig en onvoorspelbaar zal zijn.
Ik verbaas me wel eens over mensen die al jong hun leventje ingevuld hebben met een baan, huis, relatie, kinderen.
Alsof je er niet vroeg genoeg mee kunt beginnen, althans,zo kwam en komt het soms op mij over.
Tegelijkertijd voelt het dan wel eens dat ik 'achter loop', omdat ik mijn leven niet via de 'normale' wegen bewandel.
Soms word je namelijk wel eens geconfronteerd met het feit dat jij andere keuzes maakt dan zoveel andere mensen.
Jaren geleden zou ik dat als heel vervelend hebben ervaren, nu niet meer.
Ik heb er vrede mee dat het bij lekker anders loopt dan bij anderen. Ben ik er trots op dat ik trouw blijf aan mezelf, mijn gevoel en mijn idee van hoe ik mijn leven wil invullen.
Waarbij ik wel wil laten weten dat ik geen oordeel vel over andermans leven. Iedereen moet vooral doen waar hij of zij zich prettig bij voelt. Want daar word je gelukkig(er) van.
En als we dat nou ook eens van elkaar zouden accepteren,denk ik, dat het er in de wereld een stuk positiever aan toe zou gaan.

toevallig?

Is het een kwestie van puur toeval?
Maar zo vaak hoor ik de muziek van mijn favo band eigenlijk niet.
Vandaag is al de derde dag op rij dat ik bij het aanzetten van de radio een nummer van Crowded House te horen krijg. Fijn om de dag zo te beginnen.
Apart is het wel.

Bril

Het bekijken van teletekst is een kleine dwangneurose van mijn kant.
Ik weet niet wat het is, maar elke dag maak ik een rondje langs verschillende pagina's.
Het is een vast ritueel. Zo ook afgelopen woensdagavond.
Ik kwam terecht op pagina 101 en daar stond het.. ' Martin Bril overleden'.

Vol verbazing keek ik naar dat ene regeltje, in blauwe letters geschreven.
Ik wist dat hij ziek was, dat het nu deze keer echt onomkeerbaar was.
Zijn laatste boek ' mijn leven als hond' had ik al tijden op mijn ' nog te lezen' lijstje staan.
Tot nu toe is het er niet van gekomen om het boek te kopen.

Het is vreemd om te merken dat het overlijden van iemand die je niet kent iets met je doet.
Ik kende Martin Bril niet en toch kende ik hem wel, althans dat gevoel had ik.
Zoals zoveel mensen las ik zijn columns zeer graag, en het zorgde voor een inkijk in zijn leven en belevingswereld en scherpe blik. Het maakte dat ik het gevoel kreeg Martin Bril persoonlijk te kennen.

Soms zorgde zijn blik op de wereld bij mij voor een slappe lach aanval, een diepe frons in het voorhoofd of een grote glimlach.
Ik volgde hem voornamelijk via zijn website en regelmatig op zaterdag via het volkskrant magazine.
Thuis werden soms zijn columns voorgelezen aan mijn ouders, voornamelijk als hij weer eens schreef over zijn dochters. Het was vaak zo herkenbaar.

Ook schreef hij vaak over Groningen.
Het blijft leuk om je eigen stad te zien (lezen) door de ogen van iemand anders die er dan ook nog zo prachtig en raak over kan schrijven.
Een van zijn laatste columns die voor een slappe lach aanval zorgde en daarna meteen werd doorgemaild in het kader van ' dit moet je echt lezen, te grappig', was Mariska's cup a soup moment.
http://www.martinbril.nl/archief/2009/01/mariskas_cupaso.html
Bijzonder hoe hij ondanks zijn ziek zijn toch zo scherp, nuchter en grappig bleef.

Met Bril zag je de wereld net even leuker, beter, anders, scherper.
Met hem werden alledaagse, gewone dingen ineens bijzonder.

Efteling

Vreemde blikken van mensen terwijl je staat te lachen bij de lege flessen inlever machine.
Net als in de AH Efteling reclame, hoorde ik, terwijl de flessen in de machine verdwenen, een zware stem zeggen ' lege flessen hier'.
Even dacht ik dat ik in Bananasplit was beland, maar gelukkig nergens een Frans Bauer.
Met een glimlach op mijn gezicht vanwege deze grappig bedachte actie, liep ik verder door de winkel en vroeg ik me af hoeveel mensen dit nog meer konden waarderen.

De telefoon die uitstond terwijl hij aan was?!

Terwijl ik net bezig was om een opkikker soepje voor mezelf te maken, hoor ik ineens mijn voordeur open gaan. Een vreemde gewaarwording, aangezien ik alleen woon.
Even dacht ik dat ik misschien de voordeur niet goed had dicht gedaan toen ik de vuilniszak buiten had gezet. Ook had ik net wel een deurbel gehoord, maar wist niet zeker of het die van mij was.
Vreemd wat er op zo'n moment door je hoofd gaat.
Vreemder was mijn gezicht op het moment dat ik mijn beide ouders door de deur mijn woonkamer binnen zie komen.

' Wat komen jullie doen?', vroeg ik vrij onnozel.

Wat werd beantwoord door een stortvloed van woorden van de kant van mijn ouders.
Of ik mijn telefoon niet had gehoord, en dat ze me al 2 dagen aan het bellen waren, zonder succes.
Dat ze steeds meteen mijn voicemail kregen en er niets van snapten.
Dat ik vorige week met griep op de bank lag en wie weet was er nu wel iets aan de hand met me.
Ze hadden mijn broer ook al gevraagd of hij iets van me had gehoord en of hij anders een e-mail wou sturen. Gewoon om te kijken of ik daar wel op reageerde.
De opluchting toen ze mij met een verbaast gezicht uit de keuken zagen komen, was dan ook groot.
Ik lachte het een beetje weg, maar aan de andere kant bedacht ik me wel dat stel er was echt iets gebeurd? Ik woon tenslotte alleen, weliswaar in een flat, maar met mijn buren heb ik eigenlijk geen contact behalve het zeggen van 'hallo' als we elkaar tegenkomen. En mijn werk zou ook niet snel aan de bel hebben getrokken, omdat ik een paar dagen vrij was.
Het drukt je wel even weer met de neus op de feiten.

Ik keek naar mijn telefoon die gewoon aan stond en snapte er helemaal niets van.
Mijn vader probeerde me daarop maar weer eens te bellen en kreeg inderdaad meteen mijn voicemail.

Totdat ik erachter kwam dat op mijn nieuwe telefoon (sinds een maand heb ik die ongeveer) een functie zit dat je, je telefoon uit kunt schakelen, terwijl je de telefoon gewoon aan hebt staan.
Het nut van deze functie ontgaat mij echter compleet.
Ik zal in het vervolg dan ook beter opletten dat ik dat knopje totaal links laat liggen.
Een keer zo'n paniekactie is meer dan genoeg, en 8 gemiste voicemail oproepen met steeds wat nerveuzer klinkende ouders ook.

Ik moet, jij moet, wij moeten (zoveel...)

Het rommelt in mijn hoofd, lijf, in alles.
Het komt door dat 'moeten', en de mevrouw die me over 2 maanden weer wil zien.
De eisen die ze aan me stelde en het begrip wat ze had maar de regeltjes die ze moest volgen.
Ik moet dit doen, en ik moet zeker dat doen, want anders heeft dat consequenties.
Het gaat zo tegen mijn natuur in en maakt dat ik super tegendraads wil gaan doen en recalcitrant ga worden daardoor.
Het gaat dan bij me borrelen en ik wil dan het liefst tegen al dat 'moeten' aanschoppen.

Moeten, het is eigenlijk zo'n vreemd woord.
Althans de associatie met dat woord is bijna altijd negatief.
Meestal verbonden aan iets wat je niet zo leuk vind om te doen, maar ja.....precies.
Door dit moeten word ik even weer terug geworpen op mezelf.
Waar sta ik eigenlijk en wil ik zo verder met al dit 'moeten'?
Het antwoord daarop is nee en maakt dat ik me alweer voor de zoveelste keer verdiep in datgene wat ik al zo lang wil gaan doen.
Er zijn altijd voors en tegens en ik weet die tegens altijd zo haarfijn te vinden, maar nu 'moet' het maar eens anders worden.
En ik heb gemerkt dat ik het niet helemaal alleen kan doen.
Het is tijd geworden om hulptroepen in te schakelen.
Mijn 'moeten' gaat mogen worden.

Die voetbalplaatjes toch...

En zo ben je dankzij de voetbalplaatjes van de AH bij de kassa ineens verwikkeld in een gesprek, met een meneer op middelbare leeftijd en de caissière over hoe Feyenoord ervoor staat, dat FC Groningen het goed doet maar toch punten heeft laten liggen en dat Marco van Basten het zwaar heeft en nog zwaarder gaat krijgen. De man loopt al pratend (ik neem aan tegen mij maar ik loop meer dan een meter achter hem) naar buiten en bij de fietsen heeft hij het nog steeds over het voetbal, maar nu voornamelijk tegen zichzelf.

En blijk je bij één jongetje dat buiten bij de AH staat te wachten en netjes vraagt of ik nog voetbalplaatjes heb en of hij die mag, nee te moeten zeggen.
Een sip gezicht gevolgd door een 'shit, weer niet' richting zijn vriendje.
Maar binnen bij het inpakken van mijn spulletjes had ik een ander jongetje, dat fluisterend en met rode wangen aan zijn moeder vroeg hoeveel zakjes ze had gekregen en niet durfde te kijken of ik toevallig ook een zakje had gekregen, al blij gemaakt.

Ik & mijn Cocon

Het voelt alsof ik de afgelopen weken zit opgesloten in een cocon.
Afgesloten van een wereld die via allerlei kanalen en verbindingen wel mijn cocon bereikt, maar toch doe ik er niet echt aan mee.
Het is vreemd om te bedenken dat je even niet kan deelnemen aan de dagelijkse en gewone beslommeringen in het leven en wat dat met je doet.
Dat zelfs de gewoonste dingen even niet meer zo gewoon zijn.
En dat je, je soms emotioneel op een achtbaan bevindt omdat je niet goed weet waar je het moet zoeken.

Het is ook vreemd om te bedenken dat je, je ineens bewust bent van je benen.
Niet dat ik dat eerder niet was, maar normaal gesproken merk je, je benen niet zo. Je loopt, maar dat gaat zo automatisch en is zo normaal, je staat er eigenlijk niet bij stil.
Nu voel ik al 2 maanden lang mijn linkerbeen om aandacht zeuren. Blijkbaar voelt mijn been zich ietwat in de steek gelaten of boos omdat ik mijn benen altijd zo voor vanzelfsprekend heb gehouden.
Op dit moment is mijn been verre vanzelfsprekend en houdt het me meer bezig dan me lief is.

Ik denk soms nog even terug aan daar waar het begon, tijdens het wandelen door die bruisende en koude stad. Het was in de wijk Prenzlauerberg, daar op die vreemde stoepen (wat tegelijk een fiets en wandelpad was) gebeurde het. Een snijdende, scherpe pijn achter bij mijn achillespees. Eigenlijk kon ik vanaf dat moment geen stap meer zetten, maar ja het was ook een beetje lastig om zomaar op straat te blijven staan, en had ik al gezegd dat het koud was?
Dus je verbijt de pijn en gaat door. Zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Nu ben ik twee maanden bank liggen verder, lopen is nog steeds iets wat me verre van makkelijk af gaat. Mijn enkel heeft namelijk de neiging gekregen om op te zwellen tot een formaat dat lopen helemaal geen optie meer is, zelfs het kleine stukje naar bijvoorbeeld het toilet is dan al te veel. De pijn laten we in dit geval maar even buiten beschouwing. Zitten is ook al geen optie en zo begin je steeds wat moedelozer te worden van alles. Ik weet nog steeds niet wat er met me aan de hand is, maar wil ik niets liever dan weer normaal kunnen functioneren en vooral zonder die ellendige, zeurende pijn.

Inmiddels heb ik wel weer over mezelf geleerd dat ik ook graag in die cocon vertoef als ik ziek ben of pijn heb. Alsof ik het nodig heb om weg te kruipen en mijn ziek zijn zelf uit te vechten, zonder iemand daarmee te ‘belasten’. Maar soms word je abrupt uit die cocon gehaald, doordat je, je moet verantwoorden voor je ziek zijn. Mijn openheid beloont me niet in deze kwestie want het voelt haast wel alsof het voor onrust zorgt. Alsof mijn woorden niet worden gehoord zoals ik ze heb uitgesproken, maar waar zinnen/woorden, worden uitgelicht en vergroot. Het schept frustratie, waarschijnlijk van meerdere kanten en het schept blijkbaar een soort wantrouwen. Ik hoop dat deze week een week is van opheldering, van vragen die niet meer onbeantwoord blijven.En een week van geloven en woorden horen zoals ze zijn, niet zoals men wil of verwacht of denkt dat ze zijn.
En de week van het vertrouwen dat alles goed gaat komen!

Toestanden...

Het blijft toch wonderlijk hoe sommige dingen kunnen lopen.
Zo mocht ik sinds vorige week eindelijk weer aan het werk, mijn voet die al weken roet in het eten gooide was nog steeds niet helemaal genezen, maar ik mocht weer.
Hoe fijn is dat om na 5 weken niks gedaan te hebben ineens weer te mogen gaan en staan waar je wilt, met beleid, dat dan weer wel.
Het bleek allemaal te voorbarig en misschien wist ik dat diep van binnen ook al wel.
Maar ja, soms wil je te graag ook omdat er leuke dingen op stapel staan.
Een nieuwe baan, werken op één van de leukste festivals van Nederland.
Dan wil je in mijn geval denk ik wel even doen alsof alles ineens weer helemaal picobello is.

Maar dat was het dus niet, bleek gisteren maar weer.
De huisarts gaf ineens weer een rood sein.
Niet meer lopen, rusten, met de voet omhoog, niet belasten, weer ontstekingsremmers (die ik overigens dus écht niet mag hebben en dus ook niet inneem na goed overleg met een andere arts), en maandag gaan we weer eens kijken hoe de stand van zaken dan is.
De stand van zaken aanstaande maandag zal vast niet veel anders zijn dan vandaag, na 7 weken ellende verwacht ik nu niet ineens een miraculeuze genezing binnen 5 dagen.

De toch wel enigzins onverwachte mededeling van de huisarts zorgde ervoor dat gisteren ineens van alles in werking gezet moest worden. Ik kan en mag weer even niet werken, en dus ook niet op dat leuke festival wat vandaag is losgebarsten in mijn thuis stad.
Gelukkig was daar http://www.katyo.net/ een vriendin van mij uit Nijmegen, die verbaast maar met alle plezier mijn diensten wilde overnemen en waar ik erg blij mee ben, omdat ik weet dat het dan helemaal goed komt!
Op dit moment hangt ze rond in de backstagebar van een leuke club in Groningen en ben ik erg nieuwsgierig hoe het allemaal gaat.

Toch is het vreemd om dit jaar er helemaal niets van mee te maken.
Om die buzz die er altijd hangt in de stad totaal aan me te laten voorbij gaan.
Het valt niet mee!
Ik heb me er inmiddels al redelijk mee verzoend dat het nu eenmaal even niet anders is.
En het is ook leuk dat Katyo op deze manier Eurosonic ook eens leert kennen en wie weet wat het nog voor haar kan doen.
Zo heeft elk nadeel weer een voordeel.

Vaarwater

Even dacht ik in een rustiger vaarwater te zitten.
Het afgelopen jaar heb ik dat wel vaker gedacht en ook verkondigt, maar blijkbaar is er bij mij nooit echt sprake van een rustig vaarwater.
Altijd ergens steekt er wel weer een storm op en zorgen de golven ervoor dat ik weer even uit koers ben.
Althans, dat is ook maar hoe je het bekijkt.
Uit koers zijn kan ook betekenen dat ik juist een andere koers moet varen. Uit koers raken wil niet altijd zeggen dat ik al op de juiste koers zat of zit.

Hoe ingewikkeld kun je het maken, dat heb ik de afgelopen dagen vaak verzucht.
Ik moest me er bij neerleggen dat het even anders ging dan dat ik in mijn hoofd had en wat eigenlijk al min of meer was toegezegd. Er werd ineens gedaan alsof dingen onmogelijk waren.
Ik zag alleen maar de mogelijkheden en probeerde dat ook aan te dragen.
En dan blijkt dat je ineens een beslissing moet nemen over iets waarvan je de consequenties niet goed kunt overzien. En maak je dan de goeie beslissing? Ik weet het nog steeds niet.
Misschien is het goed voor me om me er bij neer te leggen dat mijn leven nu eenmaal niet bestaat uit rustigere vaarwegen. Dat er altijd wel ergens een storm op de loer ligt.
En dat ik iemand ben die flexibel is maar ook erg van zekerheden houdt.
En dat je bij mij nu eenmaal soms hoge pieken en ietwat diepe dalen hebt.
Alle dingen positief of negatief zorgen ervoor dat je ook weer nieuwe kanten van jezelf leert kennen.
En dat uiteindelijk, linksom of rechtsom, altijd alles goed komt!

Balanceren tussen droom en werkelijkheid

Samen met Obama 'we are the world' zingen, terwijl we rondlopen op een groot feest ter ere van zijn presidentschap, Oprah Winfrey die me een grote omhelzing geeft en we het samen uitgieren van het lachen,Tom Cruise en ik kennen elkaar al jaren en dat mag de hele omgeving weten.
Jack uit de soap As the world turns is me aan het versieren en laat me later achter met een gebroken hart omdat hij toch terug gaat naar zijn ex. En al die tijd praat ik continu engels. Terwijl ik afscheid neem van Jack met harde woorden ( blijkbaar ben ik erg boos) word ik abrupt wakker uit mijn droom door de telefoon die in de verte gaat.
Zou het kunnen dat ik de afgelopen weken toen ik ziek was misschien iets teveel tv heb gekeken?

Kou

Het is menig persoon misschien opgevallen maar het vriest buiten, en flink ook.
Ik heb voor de gevleugelde vrienden de nodige vetbolletjes opgehangen maar nog geen enkel gevleugelde vriend gezien vandaag.
De verwarming heb ik vannacht aangelaten waardoor er vanochtend bij het wakker worden een aangename temperatuur hing.
Maar goed het vriest dus en heel Nederland is daarvan in de ban.
Het doet mij weer denken aan vroeger, ook al ben ik op zich nog niet zo oud.
Maar in mijn vroeger gingen we dan schaatsen op de sloot, de verwarmde keet in waar je warme chocolademelk en kwast (beide ontzettend niet lekker) en rookworst kon kopen.
Dat roept dit typische Nederlandse weer bij me op. De middagen en avonden dat ik met mijn schaatsen op de rug richting de bevroren sloot wandelde en niet van het ijs was af te slaan.
Warme kleren aan, dubbele broeken, sokken, truien etc.
Kou..daar hadden we geen last van.

En misschien ligt het aan mij hoor, maar ik keek vandaag met verbazing naar het NOS Journaal.
Verslaggeefster Pauline Broekema loopt op een mark en zegt tegen een oudere dame die haar inkopen wil doen bij een kraam dat deze oudere dame lef heeft om nu buiten te zijn.
De oudere dame kijkt verbaast naar Pauline die zegt dat het -7 graden is.
Dat wil dus volgens Pauline Broekema zeggen dat het bij -7 graden te koud is om je boodschappen te doen?
Je hebt nieuws en je maakt blijkbaar nieuws.

Een nieuw jaar.

Voor mijn gevoel is het ineens 2009 geworden.
Alsof de overgang van oud naar nieuw een klein beetje aan me voorbij is gegaan.
Een nieuw jaar stond voor de deur en ik ben als het ware geruisloos die drempel over gestapt.
De afgelopen weken stonden in het teken van m'n gezondheid en het niet mogen lopen en het hangen op de bank.
Een niet echt aan te raden toestand voor mensen die denken dat je dan misschien even lekker tot jezelf kunt komen en kunt relaxen.
Het was weliswaar rustgevend maar het zorgde ook voor onrust en af en toe frustratie.

Want je wilt van alles maar bent beperkt tot stilstand.
Het heeft me wel de tijd gegeven om eindelijk dat ene boek uit te lezen waar ik ooit al eens in was begonnen, om te speuren naar vliegtickets voor de reis die ik dit jaar toch écht wil gaan maken.
Om alle gezondheidspagina's op internet van binnen en van buiten te bekijken om erachter te komen wat de snelste en beste manier van genezen is.

En dan ineens is daar het nieuwe jaar.
Aan goede voornemens doe ik niet (meer) en aan terug kijken naar het afgelopen jaar ook niet.
Al was 2008 een leuk jaar, vol nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, een droom die ineens een stuk dichterbij is gekomen. Het was een goed jaar.

Nu wens ik dat 2009 een nog beter jaar mag worden, voor mij, voor jou, voor iedereen.
Maak er wat moois van, ook al zit het soms misschien even tegen!