Toestanden...

Het blijft toch wonderlijk hoe sommige dingen kunnen lopen.
Zo mocht ik sinds vorige week eindelijk weer aan het werk, mijn voet die al weken roet in het eten gooide was nog steeds niet helemaal genezen, maar ik mocht weer.
Hoe fijn is dat om na 5 weken niks gedaan te hebben ineens weer te mogen gaan en staan waar je wilt, met beleid, dat dan weer wel.
Het bleek allemaal te voorbarig en misschien wist ik dat diep van binnen ook al wel.
Maar ja, soms wil je te graag ook omdat er leuke dingen op stapel staan.
Een nieuwe baan, werken op één van de leukste festivals van Nederland.
Dan wil je in mijn geval denk ik wel even doen alsof alles ineens weer helemaal picobello is.

Maar dat was het dus niet, bleek gisteren maar weer.
De huisarts gaf ineens weer een rood sein.
Niet meer lopen, rusten, met de voet omhoog, niet belasten, weer ontstekingsremmers (die ik overigens dus écht niet mag hebben en dus ook niet inneem na goed overleg met een andere arts), en maandag gaan we weer eens kijken hoe de stand van zaken dan is.
De stand van zaken aanstaande maandag zal vast niet veel anders zijn dan vandaag, na 7 weken ellende verwacht ik nu niet ineens een miraculeuze genezing binnen 5 dagen.

De toch wel enigzins onverwachte mededeling van de huisarts zorgde ervoor dat gisteren ineens van alles in werking gezet moest worden. Ik kan en mag weer even niet werken, en dus ook niet op dat leuke festival wat vandaag is losgebarsten in mijn thuis stad.
Gelukkig was daar http://www.katyo.net/ een vriendin van mij uit Nijmegen, die verbaast maar met alle plezier mijn diensten wilde overnemen en waar ik erg blij mee ben, omdat ik weet dat het dan helemaal goed komt!
Op dit moment hangt ze rond in de backstagebar van een leuke club in Groningen en ben ik erg nieuwsgierig hoe het allemaal gaat.

Toch is het vreemd om dit jaar er helemaal niets van mee te maken.
Om die buzz die er altijd hangt in de stad totaal aan me te laten voorbij gaan.
Het valt niet mee!
Ik heb me er inmiddels al redelijk mee verzoend dat het nu eenmaal even niet anders is.
En het is ook leuk dat Katyo op deze manier Eurosonic ook eens leert kennen en wie weet wat het nog voor haar kan doen.
Zo heeft elk nadeel weer een voordeel.

Vaarwater

Even dacht ik in een rustiger vaarwater te zitten.
Het afgelopen jaar heb ik dat wel vaker gedacht en ook verkondigt, maar blijkbaar is er bij mij nooit echt sprake van een rustig vaarwater.
Altijd ergens steekt er wel weer een storm op en zorgen de golven ervoor dat ik weer even uit koers ben.
Althans, dat is ook maar hoe je het bekijkt.
Uit koers zijn kan ook betekenen dat ik juist een andere koers moet varen. Uit koers raken wil niet altijd zeggen dat ik al op de juiste koers zat of zit.

Hoe ingewikkeld kun je het maken, dat heb ik de afgelopen dagen vaak verzucht.
Ik moest me er bij neerleggen dat het even anders ging dan dat ik in mijn hoofd had en wat eigenlijk al min of meer was toegezegd. Er werd ineens gedaan alsof dingen onmogelijk waren.
Ik zag alleen maar de mogelijkheden en probeerde dat ook aan te dragen.
En dan blijkt dat je ineens een beslissing moet nemen over iets waarvan je de consequenties niet goed kunt overzien. En maak je dan de goeie beslissing? Ik weet het nog steeds niet.
Misschien is het goed voor me om me er bij neer te leggen dat mijn leven nu eenmaal niet bestaat uit rustigere vaarwegen. Dat er altijd wel ergens een storm op de loer ligt.
En dat ik iemand ben die flexibel is maar ook erg van zekerheden houdt.
En dat je bij mij nu eenmaal soms hoge pieken en ietwat diepe dalen hebt.
Alle dingen positief of negatief zorgen ervoor dat je ook weer nieuwe kanten van jezelf leert kennen.
En dat uiteindelijk, linksom of rechtsom, altijd alles goed komt!

Balanceren tussen droom en werkelijkheid

Samen met Obama 'we are the world' zingen, terwijl we rondlopen op een groot feest ter ere van zijn presidentschap, Oprah Winfrey die me een grote omhelzing geeft en we het samen uitgieren van het lachen,Tom Cruise en ik kennen elkaar al jaren en dat mag de hele omgeving weten.
Jack uit de soap As the world turns is me aan het versieren en laat me later achter met een gebroken hart omdat hij toch terug gaat naar zijn ex. En al die tijd praat ik continu engels. Terwijl ik afscheid neem van Jack met harde woorden ( blijkbaar ben ik erg boos) word ik abrupt wakker uit mijn droom door de telefoon die in de verte gaat.
Zou het kunnen dat ik de afgelopen weken toen ik ziek was misschien iets teveel tv heb gekeken?

Kou

Het is menig persoon misschien opgevallen maar het vriest buiten, en flink ook.
Ik heb voor de gevleugelde vrienden de nodige vetbolletjes opgehangen maar nog geen enkel gevleugelde vriend gezien vandaag.
De verwarming heb ik vannacht aangelaten waardoor er vanochtend bij het wakker worden een aangename temperatuur hing.
Maar goed het vriest dus en heel Nederland is daarvan in de ban.
Het doet mij weer denken aan vroeger, ook al ben ik op zich nog niet zo oud.
Maar in mijn vroeger gingen we dan schaatsen op de sloot, de verwarmde keet in waar je warme chocolademelk en kwast (beide ontzettend niet lekker) en rookworst kon kopen.
Dat roept dit typische Nederlandse weer bij me op. De middagen en avonden dat ik met mijn schaatsen op de rug richting de bevroren sloot wandelde en niet van het ijs was af te slaan.
Warme kleren aan, dubbele broeken, sokken, truien etc.
Kou..daar hadden we geen last van.

En misschien ligt het aan mij hoor, maar ik keek vandaag met verbazing naar het NOS Journaal.
Verslaggeefster Pauline Broekema loopt op een mark en zegt tegen een oudere dame die haar inkopen wil doen bij een kraam dat deze oudere dame lef heeft om nu buiten te zijn.
De oudere dame kijkt verbaast naar Pauline die zegt dat het -7 graden is.
Dat wil dus volgens Pauline Broekema zeggen dat het bij -7 graden te koud is om je boodschappen te doen?
Je hebt nieuws en je maakt blijkbaar nieuws.

Een nieuw jaar.

Voor mijn gevoel is het ineens 2009 geworden.
Alsof de overgang van oud naar nieuw een klein beetje aan me voorbij is gegaan.
Een nieuw jaar stond voor de deur en ik ben als het ware geruisloos die drempel over gestapt.
De afgelopen weken stonden in het teken van m'n gezondheid en het niet mogen lopen en het hangen op de bank.
Een niet echt aan te raden toestand voor mensen die denken dat je dan misschien even lekker tot jezelf kunt komen en kunt relaxen.
Het was weliswaar rustgevend maar het zorgde ook voor onrust en af en toe frustratie.

Want je wilt van alles maar bent beperkt tot stilstand.
Het heeft me wel de tijd gegeven om eindelijk dat ene boek uit te lezen waar ik ooit al eens in was begonnen, om te speuren naar vliegtickets voor de reis die ik dit jaar toch écht wil gaan maken.
Om alle gezondheidspagina's op internet van binnen en van buiten te bekijken om erachter te komen wat de snelste en beste manier van genezen is.

En dan ineens is daar het nieuwe jaar.
Aan goede voornemens doe ik niet (meer) en aan terug kijken naar het afgelopen jaar ook niet.
Al was 2008 een leuk jaar, vol nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, een droom die ineens een stuk dichterbij is gekomen. Het was een goed jaar.

Nu wens ik dat 2009 een nog beter jaar mag worden, voor mij, voor jou, voor iedereen.
Maak er wat moois van, ook al zit het soms misschien even tegen!