Ik moet, jij moet, wij moeten (zoveel...)

Het rommelt in mijn hoofd, lijf, in alles.
Het komt door dat 'moeten', en de mevrouw die me over 2 maanden weer wil zien.
De eisen die ze aan me stelde en het begrip wat ze had maar de regeltjes die ze moest volgen.
Ik moet dit doen, en ik moet zeker dat doen, want anders heeft dat consequenties.
Het gaat zo tegen mijn natuur in en maakt dat ik super tegendraads wil gaan doen en recalcitrant ga worden daardoor.
Het gaat dan bij me borrelen en ik wil dan het liefst tegen al dat 'moeten' aanschoppen.

Moeten, het is eigenlijk zo'n vreemd woord.
Althans de associatie met dat woord is bijna altijd negatief.
Meestal verbonden aan iets wat je niet zo leuk vind om te doen, maar ja.....precies.
Door dit moeten word ik even weer terug geworpen op mezelf.
Waar sta ik eigenlijk en wil ik zo verder met al dit 'moeten'?
Het antwoord daarop is nee en maakt dat ik me alweer voor de zoveelste keer verdiep in datgene wat ik al zo lang wil gaan doen.
Er zijn altijd voors en tegens en ik weet die tegens altijd zo haarfijn te vinden, maar nu 'moet' het maar eens anders worden.
En ik heb gemerkt dat ik het niet helemaal alleen kan doen.
Het is tijd geworden om hulptroepen in te schakelen.
Mijn 'moeten' gaat mogen worden.

Die voetbalplaatjes toch...

En zo ben je dankzij de voetbalplaatjes van de AH bij de kassa ineens verwikkeld in een gesprek, met een meneer op middelbare leeftijd en de caissière over hoe Feyenoord ervoor staat, dat FC Groningen het goed doet maar toch punten heeft laten liggen en dat Marco van Basten het zwaar heeft en nog zwaarder gaat krijgen. De man loopt al pratend (ik neem aan tegen mij maar ik loop meer dan een meter achter hem) naar buiten en bij de fietsen heeft hij het nog steeds over het voetbal, maar nu voornamelijk tegen zichzelf.

En blijk je bij één jongetje dat buiten bij de AH staat te wachten en netjes vraagt of ik nog voetbalplaatjes heb en of hij die mag, nee te moeten zeggen.
Een sip gezicht gevolgd door een 'shit, weer niet' richting zijn vriendje.
Maar binnen bij het inpakken van mijn spulletjes had ik een ander jongetje, dat fluisterend en met rode wangen aan zijn moeder vroeg hoeveel zakjes ze had gekregen en niet durfde te kijken of ik toevallig ook een zakje had gekregen, al blij gemaakt.

Ik & mijn Cocon

Het voelt alsof ik de afgelopen weken zit opgesloten in een cocon.
Afgesloten van een wereld die via allerlei kanalen en verbindingen wel mijn cocon bereikt, maar toch doe ik er niet echt aan mee.
Het is vreemd om te bedenken dat je even niet kan deelnemen aan de dagelijkse en gewone beslommeringen in het leven en wat dat met je doet.
Dat zelfs de gewoonste dingen even niet meer zo gewoon zijn.
En dat je, je soms emotioneel op een achtbaan bevindt omdat je niet goed weet waar je het moet zoeken.

Het is ook vreemd om te bedenken dat je, je ineens bewust bent van je benen.
Niet dat ik dat eerder niet was, maar normaal gesproken merk je, je benen niet zo. Je loopt, maar dat gaat zo automatisch en is zo normaal, je staat er eigenlijk niet bij stil.
Nu voel ik al 2 maanden lang mijn linkerbeen om aandacht zeuren. Blijkbaar voelt mijn been zich ietwat in de steek gelaten of boos omdat ik mijn benen altijd zo voor vanzelfsprekend heb gehouden.
Op dit moment is mijn been verre vanzelfsprekend en houdt het me meer bezig dan me lief is.

Ik denk soms nog even terug aan daar waar het begon, tijdens het wandelen door die bruisende en koude stad. Het was in de wijk Prenzlauerberg, daar op die vreemde stoepen (wat tegelijk een fiets en wandelpad was) gebeurde het. Een snijdende, scherpe pijn achter bij mijn achillespees. Eigenlijk kon ik vanaf dat moment geen stap meer zetten, maar ja het was ook een beetje lastig om zomaar op straat te blijven staan, en had ik al gezegd dat het koud was?
Dus je verbijt de pijn en gaat door. Zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Nu ben ik twee maanden bank liggen verder, lopen is nog steeds iets wat me verre van makkelijk af gaat. Mijn enkel heeft namelijk de neiging gekregen om op te zwellen tot een formaat dat lopen helemaal geen optie meer is, zelfs het kleine stukje naar bijvoorbeeld het toilet is dan al te veel. De pijn laten we in dit geval maar even buiten beschouwing. Zitten is ook al geen optie en zo begin je steeds wat moedelozer te worden van alles. Ik weet nog steeds niet wat er met me aan de hand is, maar wil ik niets liever dan weer normaal kunnen functioneren en vooral zonder die ellendige, zeurende pijn.

Inmiddels heb ik wel weer over mezelf geleerd dat ik ook graag in die cocon vertoef als ik ziek ben of pijn heb. Alsof ik het nodig heb om weg te kruipen en mijn ziek zijn zelf uit te vechten, zonder iemand daarmee te ‘belasten’. Maar soms word je abrupt uit die cocon gehaald, doordat je, je moet verantwoorden voor je ziek zijn. Mijn openheid beloont me niet in deze kwestie want het voelt haast wel alsof het voor onrust zorgt. Alsof mijn woorden niet worden gehoord zoals ik ze heb uitgesproken, maar waar zinnen/woorden, worden uitgelicht en vergroot. Het schept frustratie, waarschijnlijk van meerdere kanten en het schept blijkbaar een soort wantrouwen. Ik hoop dat deze week een week is van opheldering, van vragen die niet meer onbeantwoord blijven.En een week van geloven en woorden horen zoals ze zijn, niet zoals men wil of verwacht of denkt dat ze zijn.
En de week van het vertrouwen dat alles goed gaat komen!