Terwijl ik net bezig was om een opkikker soepje voor mezelf te maken, hoor ik ineens mijn voordeur open gaan. Een vreemde gewaarwording, aangezien ik alleen woon.
Even dacht ik dat ik misschien de voordeur niet goed had dicht gedaan toen ik de vuilniszak buiten had gezet. Ook had ik net wel een deurbel gehoord, maar wist niet zeker of het die van mij was.
Vreemd wat er op zo'n moment door je hoofd gaat.
Vreemder was mijn gezicht op het moment dat ik mijn beide ouders door de deur mijn woonkamer binnen zie komen.
' Wat komen jullie doen?', vroeg ik vrij onnozel.
Wat werd beantwoord door een stortvloed van woorden van de kant van mijn ouders.
Of ik mijn telefoon niet had gehoord, en dat ze me al 2 dagen aan het bellen waren, zonder succes.
Dat ze steeds meteen mijn voicemail kregen en er niets van snapten.
Dat ik vorige week met griep op de bank lag en wie weet was er nu wel iets aan de hand met me.
Ze hadden mijn broer ook al gevraagd of hij iets van me had gehoord en of hij anders een e-mail wou sturen. Gewoon om te kijken of ik daar wel op reageerde.
De opluchting toen ze mij met een verbaast gezicht uit de keuken zagen komen, was dan ook groot.
Ik lachte het een beetje weg, maar aan de andere kant bedacht ik me wel dat stel er was echt iets gebeurd? Ik woon tenslotte alleen, weliswaar in een flat, maar met mijn buren heb ik eigenlijk geen contact behalve het zeggen van 'hallo' als we elkaar tegenkomen. En mijn werk zou ook niet snel aan de bel hebben getrokken, omdat ik een paar dagen vrij was.
Het drukt je wel even weer met de neus op de feiten.
Ik keek naar mijn telefoon die gewoon aan stond en snapte er helemaal niets van.
Mijn vader probeerde me daarop maar weer eens te bellen en kreeg inderdaad meteen mijn voicemail.
Totdat ik erachter kwam dat op mijn nieuwe telefoon (sinds een maand heb ik die ongeveer) een functie zit dat je, je telefoon uit kunt schakelen, terwijl je de telefoon gewoon aan hebt staan.
Het nut van deze functie ontgaat mij echter compleet.
Ik zal in het vervolg dan ook beter opletten dat ik dat knopje totaal links laat liggen.
Een keer zo'n paniekactie is meer dan genoeg, en 8 gemiste voicemail oproepen met steeds wat nerveuzer klinkende ouders ook.
