Ik weet niet wat het is, maar elke dag maak ik een rondje langs verschillende pagina's.
Het is een vast ritueel. Zo ook afgelopen woensdagavond.
Ik kwam terecht op pagina 101 en daar stond het.. ' Martin Bril overleden'.
Vol verbazing keek ik naar dat ene regeltje, in blauwe letters geschreven.
Ik wist dat hij ziek was, dat het nu deze keer echt onomkeerbaar was.
Zijn laatste boek ' mijn leven als hond' had ik al tijden op mijn ' nog te lezen' lijstje staan.
Tot nu toe is het er niet van gekomen om het boek te kopen.
Het is vreemd om te merken dat het overlijden van iemand die je niet kent iets met je doet.
Ik kende Martin Bril niet en toch kende ik hem wel, althans dat gevoel had ik.
Zoals zoveel mensen las ik zijn columns zeer graag, en het zorgde voor een inkijk in zijn leven en belevingswereld en scherpe blik. Het maakte dat ik het gevoel kreeg Martin Bril persoonlijk te kennen.
Soms zorgde zijn blik op de wereld bij mij voor een slappe lach aanval, een diepe frons in het voorhoofd of een grote glimlach.
Ik volgde hem voornamelijk via zijn website en regelmatig op zaterdag via het volkskrant magazine.
Thuis werden soms zijn columns voorgelezen aan mijn ouders, voornamelijk als hij weer eens schreef over zijn dochters. Het was vaak zo herkenbaar.
Ook schreef hij vaak over Groningen.
Het blijft leuk om je eigen stad te zien (lezen) door de ogen van iemand anders die er dan ook nog zo prachtig en raak over kan schrijven.
Een van zijn laatste columns die voor een slappe lach aanval zorgde en daarna meteen werd doorgemaild in het kader van ' dit moet je echt lezen, te grappig', was Mariska's cup a soup moment.
http://www.martinbril.nl/archief/2009/01/mariskas_cupaso.html
Bijzonder hoe hij ondanks zijn ziek zijn toch zo scherp, nuchter en grappig bleef.
Met Bril zag je de wereld net even leuker, beter, anders, scherper.
Met hem werden alledaagse, gewone dingen ineens bijzonder.
