Inzichten

Ik zag JA tegen mijn leven.

Dat stond er vanochtend op een inzichtkaart die ik af en toe eens tevoorschijn haal.
De laatste tijd zijn er verschillende dingen die me bezig houden waardoor ik het soms niet meer kan overzien. Zo voelde het afgelopen donderdag en zorgde ervoor dat ik al mijn afspraken voor dit weekend heb afgezegd.
Het zit vol in mijn hoofd en mijn lijf.

Misschien heb ik daarom al dagen hoofdpijn, voelen mijn spieren gespannen aan en vergeet ik dingen die ik niet mag of wil vergeten. Ook heb ik alweer tijden zo'n ongekende vermoeidheid over me dat ik gewoon niet meer weet hoe ik er vanaf moet komen.
Ik denk dat ik mezelf de afgelopen tijd weer een beetje ben vergeten.
Dat ik ben vergeten wat voor mij belangrijk is, waar ik blij van word, waar ik energie van krijg en waar mijn grenzen liggen.
Het is blijkbaar makkelijk voor me om dit te vergeten, omdat het leven nu eenmaal doorgaat en er niet altijd tijd is om pas op de plaats te maken.
Maar gun ik het mezelf misschien niet om even pas op de plaats te maken?

Toch voelt het meer dan goed dat ik alles heb afgezegd en alleen tijd aan mezelf kan en mag besteden. Met een boekje op mijn balkon, niks moeten.
Zo fijn en zo nodig.
Is het dan toeval dat de volgende inzichtkaart die ik trok het volgende zei?

Pas als ik nee kan zeggen kan mijn ja een ja zijn.

Alleen maar ik.

Het fijne van zelfreflectie is dat je weer een hele hoop over jezelf te weten komt.
Dingen die je misschien al wel wist van jezelf, maar ook zaken die compleet nieuw voor je zijn.
Af en toe is het goed om eens te kijken hoe het in de spiegel er voor staat..of je nog dingen herkend of ineens iets nieuws ontdekt.

Zo merk ik steeds meer aan mezelf dat ik een aversie begin te ontwikkelen voor mensen die voornamelijk het woord eenrichtingsverkeer kennen.
Het is iets wonderbaarlijks, om jezelf altijd maar op de voorgrond te duwen, misschien bewust, meestal (althans dat denk ik) onbewust.
Je hebt ze, van die mensen die vaker niet dan wel vragen hoe het met jou gaat en wat er speelt in jouw leven.
Die zodra ze je zien of spreken een stortvloed aan woorden over je uitspoelen en het middelpunt van het gesprek is eigenlijk altijd de ' ik'. Die altijd de dingen gedaan krijgen die ze gedaan willen krijgen.
En dan ook nog op hun manier.

Soms lijkt het me eerlijk gezegd best lekker om het eens over jezelf te hebben zonder rekening te houden met een ander. Alsof je een praatpaal hebt gevonden waar je alles er even lekker uit kan gooien. En als je klaar bent zeg je doei, bedankt of hee ik spreek je wel weer.
Lijkt me heerlijk en het is zo niet zoals ik ben of in elkaar zit. En daarom denk ik dat ik het ook niet zou kunnen.

Ik ben iemand die rekening probeert te houden met mijn omgeving. Met de persoon met wie ik een gesprek heb. Misschien is dat wel mijn valkuil? Ik hou er soms teveel rekening mee. En zeggen ze niet dat TE ervoor niet goed is?
Ik weet dat gelukkig niet iedereen zo is zoals ik ben. Dat maakt het dan ook weer leuker.
Maar ik merk ook dat ik het soms mis dat iemand je maar voor vanzelfsprekend aan neemt en soms geen rekening wil of kan houden met jou gevoelens.
En dat steekt eigenlijk wel een beetje.
En dat roept meteen ook vragen op...tijd voor bezinning.

Om moedeloos van te worden

Sinds ik hier woon ben ik me al bewust van mijn benedenbuurman.
Er lijkt ook geen ontkomen aan trouwens.
Nu is het een gehorige flat waar ik in woon, zo net na de oorlog neergezet en isolatie mag nu 'het' zijn, dat was het toen niet.
Ik hoor bij wijze van spreken elke zucht van mijn omliggende buren en mijn buren die van mij.
Op zich hoeft dat geen problemen op te leveren, als je maar een beetje rekening met elkaar wil houden.

Maar mijn benedenbuurman heeft daar nog nooit van gehoord.
De laatste weken lijkt het (weer) steeds erger te worden.
Ik hoef al weken geen wekker te zetten omdat hij me 's ochtends meestal rond 7 uur met veel lawaai wakker maakt.
Nu ben ik niet iemand die last heeft van een ochtendhumeur, maar door hem begin ik er langzamerhand eentje te ontwikkelen.
Het is gewoon uitermate vervelend als je niet meer lekker in je eigen huis zit omdat het lawaai van de benedenbuurman zoveel ruimte inneemt.

Deuren slaat hij keihard dicht, op welk tijdstip van de dag ook.
Hij schreeuwt tegen zijn zoontje en zijn vriendin die er geregeld een paar dagen zijn.
Hij is elke ochtend rond zeven uur wakker en ik dus ook.
Ik hoor hem plassen in de wc.
Ik ruik het eten koken van hem via mijn douche.
Ik hoor hem 's avonds stofzuigen en stoelen en banken verschuiven.
Mijn tv moet harder als hij in de woonkamer een gesprek aan het voeren is.
Hij heeft soms ruzie met de buurvrouw die onder hem woont en dat vechten ze uit via de verwarmingsbuizen.
Hij praat gewoon altijd op een volume dat vergelijkbaar is bij een concert.
Als ik aan kom lopen en niks tegen hem zeg, dan wacht hij totdat ik geen andere mogelijkheid heb om hem te ontlopen en dus wel iets moet zeggen.
Hij stond een paar keer bij mij voor de deur, wou gezellig langs komen en met me stappen (nadat ik bij hem had geklaagd over geluidsoverlast).
Hij verscheen meerdere malen ineens op de gallerij als ik naar mijn huis liep. Terwijl hij even daarvoor in geen velden of wegen was te bekennen.
Dat klagen bij hem heb ik dan ook maar gelaten, ik heb geen zin in een 'stalker'.

De woningstichting kan eigenlijk niks doen.
Ze raden me aan om te blijven klagen.
Ze hebben al eens een gesprek met hem gehad en hij is zich van geen kwaad bewust.
Zegt dat hij niets doet wat overlast veroorzaakt en dat het iemand anders in de flat moet zijn.
Het is frustrerend als iemand op den duur zoveel ruimte in jouw huis inneemt.
Het is niet zo dat ik er elke dag mee bezig ben, maar ik word er elke dag wel mee geconfronteerd.
Als het eens een dag stil is valt me dat meteen op. Het is namelijk nooit stil.
Het ontneemt me meer en meer mijn woongenot.
En het lijkt alsof ik er niks tegen kan doen.

Overbuurman

De laatste paar weken is het me steeds iets meer gaan opvallen.
En afgelopen week, op een avond, kon ik er niet meer omheen.
Mijn overbuurman en ik hebben ietwat last van dezelfde timing.
Ik woon in een flatje...het is niet bepaald hoog..maar ik woon op de bovenste woonlaag.
Aan de achterzijde zit mijn balkon waar ik het één en ander aan groeiende en bloeiende planten heb staan.

Als ik in mijn keuken staan, kan ik, als ik naar buiten kijk de andere 'flat' zien en daar woont mijn overbuurman dus.
Hij heeft een tuin, en is daar soms in aan het klussen.
Elke dag hangt hij iets aan zijn waslijn en staat zijn deur open.
Soms zie ik hem rond lopen in zijn woning maar meestal staat hij buiten of in zijn deuropening.
In het begin viel het me niet echt op.

Ik was mijn planten aan het water geven, ik knipte her en der wat tuinkers uit mijn 'tuin'.
Of ik was de was aan het ophangen en altijd stond hij daar dan net ook.
Toeval, meer niet?
Ik kijk en hij kijkt ook, dat kan ook niet anders, want we hebben nu eenmaal een beperkt uitzicht.
Ik op zijn 'flat' en hij op die van mij.

Maar de laatste tijd hebben we dus dezelfde timing.
Als ik net buiten ben en ik kijk even rond (wat ik heus niet de hele tijd doe, want ik me wil me eigenlijk niet bezig houden met die voor mij onbekende overbuurman), staat hij ineens in zijn deuropening rond te kijken en die ene avond deze week, dus heel gericht naar mij.
Het vreemde was dat hij er eerder niet stond, zijn deur was zelfs dicht.
En terwijl ik bezig was op mijn balkon voelde ik dat er iemand keek, en dat was hij dus.

Ik kan me dan niets anders afvragen waarom hij dan net daar staat?
Maar misschien denkt hij dat ook wel van mij?
Want ik sta er tenslotte ook en het kan natuurlijk aldoor toeval zijn dat we er op hetzelfde moment staan. Kortom, het is iets wat je zomaar bezig kan houden.

Misschien moet ik de volgende keer maar eens naar hem zwaaien?

Anders

Het blijft een vreemde gewaarwording om te merken dat mijn leven waarschijnlijk altijd onstuimig en onvoorspelbaar zal zijn.
Ik verbaas me wel eens over mensen die al jong hun leventje ingevuld hebben met een baan, huis, relatie, kinderen.
Alsof je er niet vroeg genoeg mee kunt beginnen, althans,zo kwam en komt het soms op mij over.
Tegelijkertijd voelt het dan wel eens dat ik 'achter loop', omdat ik mijn leven niet via de 'normale' wegen bewandel.
Soms word je namelijk wel eens geconfronteerd met het feit dat jij andere keuzes maakt dan zoveel andere mensen.
Jaren geleden zou ik dat als heel vervelend hebben ervaren, nu niet meer.
Ik heb er vrede mee dat het bij lekker anders loopt dan bij anderen. Ben ik er trots op dat ik trouw blijf aan mezelf, mijn gevoel en mijn idee van hoe ik mijn leven wil invullen.
Waarbij ik wel wil laten weten dat ik geen oordeel vel over andermans leven. Iedereen moet vooral doen waar hij of zij zich prettig bij voelt. Want daar word je gelukkig(er) van.
En als we dat nou ook eens van elkaar zouden accepteren,denk ik, dat het er in de wereld een stuk positiever aan toe zou gaan.

toevallig?

Is het een kwestie van puur toeval?
Maar zo vaak hoor ik de muziek van mijn favo band eigenlijk niet.
Vandaag is al de derde dag op rij dat ik bij het aanzetten van de radio een nummer van Crowded House te horen krijg. Fijn om de dag zo te beginnen.
Apart is het wel.