Sinds de sneltrein, waar ik een paar weken geleden aan boord ben gestapt, wat vaart heeft geminderd, merk ik hoe pittig die weken eigenlijk waren.
De vermoeidheid begint me nu echt te overvallen, mijn gezicht laat lijnen zien die ik liever niet wil zien en mijn bed blijkt een toevluchtsoord te zijn geworden.
Toen die sneltrein vaart nog op volle snelheid bezig was merkte ik niets van mijn vermoeidheid.
Ach, misschien her en der wel ietjes, maar er was geen tijd om eraan toe te geven.
Dus je geeft nog een dot gas en je gaat verder...druk met alle dingen die moeten gebeuren.
Maar inmiddels ben ik maar wat blij dat ik wat gas heb terug genomen.
Het lijkt me namelijk verre van goed als je lichaam op een soort hoger energie level zit zonder stil te kunnen staan bij de nodige rustmomenten.
Ik ben nu aan het bijtanken, tot rust aan het komen, van alles aan het genieten wat me de afgelopen weken is overkomen, alles aan het laten bezinken wat me allemaal is overkomen de afgelopen weken, mijn nieuwe stad aan het leren kennen, mijn huisje inrichten, slapen, lezen, internetten, tv kijken, werken.
De sneltrein is in een slakkengang aan het verder rijden en dat bevalt me meer dan prima!
zondag 30 augustus 2009
donderdag 20 augustus 2009
1 been met dEUS
Het lijkt haast wel alsof ik nog steeds met één been in 050 sta en met één been in 030.
Was ik vorige week nog in mijn oude woonplaats om mijn laatste werkweek daar af te ronden,afgelopen dinsdag was ik er alweer.
Dit keer niks geen werk meer, maar fijn genieten van een concert van Tom Barman en de rest van de mannen van dEUS.
Het was een heerlijk concert, al valt het me toch weer op dat het publiek altijd zo tam is.
Iedereen staat of zit, reacties komen wel maar zijn verre van uitgelaten.
Of iedereen geniet gewoon op zijn of haar manier van de muziek, of men durft zich misschien niet helemaal te laten gaan?
Toch jammer, want zelf beleef ik een concert altijd nog intenser als het publiek er zich duidelijk in mengt en ik heb ook het idee dat het voor een band of artiest dan nog net ietsje fijner spelen is?
Maar het was een fijn concert, met een paar nieuwe nummers, waardoor ik nu nog meer uit kijk naar het nieuwe album!Ik had een heel mooi plekje vlak vooraan, waardoor ik al het multitasken van de bandleden goed kon volgen én natuurlijk Tom eens goed kon bestuderen.
Want tja, het blijft toch echt een erg sexy meneer en ook nog eens charmant, zeker als hij op een zeker moment alleen de dames in de zaal bedankt..wegloopt van de microfoon...zich bedenkt...terugkomt en zegt 'en de heren natuurlijk ook'.
Was ik vorige week nog in mijn oude woonplaats om mijn laatste werkweek daar af te ronden,afgelopen dinsdag was ik er alweer.
Dit keer niks geen werk meer, maar fijn genieten van een concert van Tom Barman en de rest van de mannen van dEUS.
Het was een heerlijk concert, al valt het me toch weer op dat het publiek altijd zo tam is.
Iedereen staat of zit, reacties komen wel maar zijn verre van uitgelaten.
Of iedereen geniet gewoon op zijn of haar manier van de muziek, of men durft zich misschien niet helemaal te laten gaan?
Toch jammer, want zelf beleef ik een concert altijd nog intenser als het publiek er zich duidelijk in mengt en ik heb ook het idee dat het voor een band of artiest dan nog net ietsje fijner spelen is?
Maar het was een fijn concert, met een paar nieuwe nummers, waardoor ik nu nog meer uit kijk naar het nieuwe album!Ik had een heel mooi plekje vlak vooraan, waardoor ik al het multitasken van de bandleden goed kon volgen én natuurlijk Tom eens goed kon bestuderen.
Want tja, het blijft toch echt een erg sexy meneer en ook nog eens charmant, zeker als hij op een zeker moment alleen de dames in de zaal bedankt..wegloopt van de microfoon...zich bedenkt...terugkomt en zegt 'en de heren natuurlijk ook'.
maandag 17 augustus 2009
Toerist
Vandaag fietste ik voor het eerst door mijn nieuwe stad.
Eindelijk was er een échte vrije dag die ik wou besteden aan het spelen van toeristje in de stad die ik wel ken, maar ook weer totaal niet.
Ik fietste langs prachtige woningen aan een mooi watertje met mooie bruggen, zag her en der 'te koop' borden aan die prachtige woningen hangen en bedacht me dat ik daar wel zou kunnen wonen ( het is dat mijn salaris dat niet toelaat).
Ineens was ik in het centrum en ben ik maar eens gaan slenteren en gaan kijken.
Ben de Domkerk maar eens binnen gegaan en laat de beklimming van de Dom (465? treden) nog maar even aan me voorbij gaan.
Soms voelde het alsof ik door m'n oude vertrouwde Groningen aan het lopen was, grappig om te merken dat beide steden ongeveer hetzelfde sfeertje uit ademen.
Het feit dat ik op gevoel meteen weer de juiste weg naar mijn huis wist te vinden is voor mij een goeie raadgever. Ik kan hier wel wennen en ik ben hier misschien al wel een beetje thuis.
Het voelt goed en dat is fijn om te merken.
Mijn nieuwe baan klopt en voelt als een warme jas en datzelfde heb ik met mijn huis.
Zou het misschien dan soms toch gewoon zo zijn dat dingen gaan zoals ze gaan?
En dat je iets zoekt/overkomt wat bij je past?
De tijd zal het leren.
Eindelijk was er een échte vrije dag die ik wou besteden aan het spelen van toeristje in de stad die ik wel ken, maar ook weer totaal niet.
Ik fietste langs prachtige woningen aan een mooi watertje met mooie bruggen, zag her en der 'te koop' borden aan die prachtige woningen hangen en bedacht me dat ik daar wel zou kunnen wonen ( het is dat mijn salaris dat niet toelaat).
Ineens was ik in het centrum en ben ik maar eens gaan slenteren en gaan kijken.
Ben de Domkerk maar eens binnen gegaan en laat de beklimming van de Dom (465? treden) nog maar even aan me voorbij gaan.
Soms voelde het alsof ik door m'n oude vertrouwde Groningen aan het lopen was, grappig om te merken dat beide steden ongeveer hetzelfde sfeertje uit ademen.
Het feit dat ik op gevoel meteen weer de juiste weg naar mijn huis wist te vinden is voor mij een goeie raadgever. Ik kan hier wel wennen en ik ben hier misschien al wel een beetje thuis.
Het voelt goed en dat is fijn om te merken.
Mijn nieuwe baan klopt en voelt als een warme jas en datzelfde heb ik met mijn huis.
Zou het misschien dan soms toch gewoon zo zijn dat dingen gaan zoals ze gaan?
En dat je iets zoekt/overkomt wat bij je past?
De tijd zal het leren.
zaterdag 1 augustus 2009
Afscheid
In Groningen
Je bent in Groningen, maar hier ben je dat niet,
dit is een onbekende plek, dit is een gedicht in deze stad.
Waarin je al die jaren kwam en ging,
door altijd zon, altijd regen, altijd wind,
totdat je hier stond, en dit las.
Je kwam en gaat weer weg,
ook nu zo zal het blijven tussen ons,
ik ben een onbekende plek.
Rutger Kopland
Abonneren op:
Posts (Atom)