Sinds de sneltrein, waar ik een paar weken geleden aan boord ben gestapt, wat vaart heeft geminderd, merk ik hoe pittig die weken eigenlijk waren.
De vermoeidheid begint me nu echt te overvallen, mijn gezicht laat lijnen zien die ik liever niet wil zien en mijn bed blijkt een toevluchtsoord te zijn geworden.
Toen die sneltrein vaart nog op volle snelheid bezig was merkte ik niets van mijn vermoeidheid.
Ach, misschien her en der wel ietjes, maar er was geen tijd om eraan toe te geven.
Dus je geeft nog een dot gas en je gaat verder...druk met alle dingen die moeten gebeuren.
Maar inmiddels ben ik maar wat blij dat ik wat gas heb terug genomen.
Het lijkt me namelijk verre van goed als je lichaam op een soort hoger energie level zit zonder stil te kunnen staan bij de nodige rustmomenten.
Ik ben nu aan het bijtanken, tot rust aan het komen, van alles aan het genieten wat me de afgelopen weken is overkomen, alles aan het laten bezinken wat me allemaal is overkomen de afgelopen weken, mijn nieuwe stad aan het leren kennen, mijn huisje inrichten, slapen, lezen, internetten, tv kijken, werken.
De sneltrein is in een slakkengang aan het verder rijden en dat bevalt me meer dan prima!
0 reacties:
Een reactie plaatsen