Into the Great Wide Open

Na een treinreis met mede festivalgangers,stap ik op de boot naar Vlieland.
Het vaste land achter me laten en op naar dat kleine eiland waar zich zoveel moois zou gaan voltrekken. De haven van Vlieland komt in zicht en uit de speakers klinkt ' Into the Great Wide Open, van Tom Petty'.
Na een tent opzet sessie was het racen naar een prachtige woning en dito tuin waar eilanders Elsje & Jan hun huis, keuken, tuin open stelden voor een samenzijn met 8 andere festivalgangers.
De groep had eten ' geplukt' waarna we samen gingen koken. De tafel in de tuin was de uitvalsbasis waar we met elkaar leuke en bijzondere gesprekken hebben gevoerd en heerlijk hebben gegeten.
Een perfect begin van het festival!

De eerste nacht was koud en het wakker worden lastig.
Vlieland verkennen op de fiets, wat een prachtig eiland!
Wandelen op het strand, met blote voeten in de ietwat koude zee.
Het ultieme onthaast gevoel steekt ineens de kop op, hoe fijn!
Zittend in het zand ergens in het bos luisteren naar het prachtige concert van 'DAAU'.
Iedereen muisstil, bijna ademloos aan het luisteren, een betoverend moment!
Daarna het bos verlatend om te gaan genieten van de kleine 'Tallest Man On Earth', waar ik hoge verwachtingen van had. Alleen met een gitaar als gezelschap stond hij daar te zingen voor een vol sportveld. Op mijn armen kippenvel en een glimlach op het gezicht, ik werd spontaan 'verliefd' op die ietwat gekke ' Tallest Man'. Vervolgens bevind je je in de bioscoop van Vlieland en zit je te kijken naar de meest vreemde film ever, ' The Man Who Fell To Earth' met David Bowie in de hoofdrol.
Lichtelijk in verwarring fietste ik terug naar de camping, terwijl ik af en toe een blik wierp op de prachtige sterrenhemel.

Wederom een koude nacht met deze keer luidruchtige buren die gesprekken voerden die ik hier niet zal herhalen. Ik kon niet vermoeden dat deze dag zo bijzonder zou worden, ik weet niet eens waar te beginnen om het te beschrijven.
Twee prachtige concerten van Blaudzun en I Am Oak in de tuin van het Armhuis uit 1632.
Een klein stukje van Balthazar, Typhoon & New Cool Collective mee snoepen om daarna door te gaan naar het bos waar Tim Knol zijn talent laat zien/horen. Het leek wel of iedereen was uitgelopen om Tim in deze intieme setting mee te maken. Weer terug naar het sportveld voor Moss. Met een groep door een donker bos struinen in het kader van de ' Arttrail@night'.
Een hele bijzondere ervaring, mede vanwege de sterrenhemel en mijn niets kunnen zien in het donker.
Het bleek een behoorlijke uitdaging, maar 1 om niet te missen.

En eindelijk brak daar dan een langverwacht moment aan..het concert van ' The Whitest Boy Alive'.
Ik kan hier uitbarsten in allerlei superlatieven maar het zou alles tekort doen.
Het was gewoon zo'n geweldig concert, zo'n positieve vibe, zo'n ultiem blij ei gevoel, zo'n glimlach die niet meer van je gezicht af te krijgen is moment.
Legendarisch, zeker omdat Erlend (zanger) ook nog eens ging stagediven/crowdsurfen.
Wat een fijne stem heeft hij, wat een leuke uit de maat dansjes, grappige bedankjes, olijke blikken naar zijn bandleden en dan die bril. Ik wist niet dat nerds zo leuk waren ;-)

Daarna dansen in de Bolder op de muziek van dj St Paul en ineens Erlend voorbij zien wandelen, die vervolgens gewoon bij je gaat staan dansen terwijl je ' Love will tear us apart' van Joy Division aan het meezingen bent. Moe, voldaan en blij rol ik later mijn tent in, wat een dag was dit!

Wakker worden na een best wel goeie nacht in de koude tent.
Op naar de kerk van Vlieland voor een piano concert van Hauschka.
Pingpongballen, kettingen een tamboerijn en weet ik wat al niet meer hij in die vleugel gooit.
Maar weer zo'n bijzonder optreden van een zeer innemende man.
Vervolgens naar Ben Howard in de Bolder, terwijl de laatste klanken van Selah Sue me tegemoet komen. Ben Howard, de jongen die ik tijdens afgelopen Eurosonic niet kon voorzien van zijn o zo gewilde whiskey in de backstagebar. Hij maakte toen al indruk op me met zijn stem die zo doorleeft klinkt en zijn getokkel op de gitaar. Hij gaf me die avond een cd die ik sindsdien veelvuldig heb beluisterd.
Leuk om hem weer terug te zien en te merken dat hij gegroeid is in z'n voorkomen, zijn stem.
Gelukkig is hij bij vlagen nog net zo verlegen en onder de indruk van het publiek als afgelopen januari.
Als afsluiting nog een vleugje Modest Mouse en Oi va Voi.
Nog een keer je telefoon opladen in het vogelhuisje.
Nog een keertje wandelen over het strand waar de wind je zandstraalde.
'S avonds gezellig hangen rond de open haard in de Bolder, dansen op de muziek van dj St Paul
Een kampvuur op het strand, de wind en kou die om je oren slaan.
Met weemoed stap ik op de boot die me terug brengt naar het vaste land, terwijl ik door de speakers weer Tom Petty voorbij hoor komen.
Het was bijzonder en veel, zo veel meer dan dat!

' Live on the Island'
' Live on the Island'

Heengaan.

Gisteren kreeg ik het tragische bericht dat de vader van mijn schoonzus na een kort ziekbed is overleden.
Even een kort berichtje, een paar zinnen en je weet dat iemands leven totaal op z'n kop staat.
Ik blijf de dood een ongrijpbaar iets vinden.
Hoe leg je uit aan de (kleine) kinderen dat hun opa is vertrokken naar andere oorden terwijl je zelf niet eens precies weet wat het inhoudt? En als je zelf zo vol verdriet bent.
Ik hoor mijn schoonzus zeggen ' ik heb geen vader meer'.
Woorden die bij mij als een mokerslag aankomen.

In mei had ik de vader van mijn schoonzus nog gezien op een verjaardag.
Als vanouds was hij weer moppen aan het vertellen in het Gronings.
Die man kon werkelijk altijd een mop uit zijn mouw schudden, sommige mensen hebben dat talent.
Je zag al aan hem dat hij ziek was, maar zo ziek, blijkbaar kon niemand dat toen vermoeden.
Ik zal hem herinneren als die moppentapper. En dat is een mooi beeld!

Je wilt er niet te vaak bij stil staan dat je ouders eerder zullen gaan dan jij.
Natuurlijk weet je dat het zo gaat maar je wilt ze het liefste bij je houden.
Je ouders weten wie jij bent zonder het te hoeven uitleggen.
Ze zijn er altijd voor je, op wat voor manier dan ook.
Zij kunnen de verhalen uit je vroegere jeugd vertellen, verhalen die je aan niemand anders kunt vragen. Je hebt dezelfde karaktertrekken, of je dat nu wilt of niet.
En dan ineens valt een van de twee weg.
Word je je er van bewust dat een stukje van jezelf is heengegaan.

Zielige liedjes

Vanavond heb ik weer eens een van mijn ' zielige liedjes' avonden.
Het concept van zo'n avond is eigenlijk heel makkelijk, gewoon veel zielige liedjes achter elkaar luisteren. Soms heb ik van die avonden, dan krijg ik de onbedwingbare neiging om door mijn muziek collectie te spitten en mijn meest zieligste juweeltjes tevoorschijn te halen.

Eigenlijk heb ik die avonden alleen als ik niet helemaal in mijn hum ben.
En vanavond is dus zo'n avond.
Het fijne aan zo'n ' zielige liedjes' avond is dat ik dan even heerlijk mag zwelgen in zelfmedelijden.
Dat ik mezelf ineens ook heel erg zielig mag gaan vinden, dat ik heel hard ga mee zingen en me helemaal in ga leven in al die zielige teksten.
Dat er dan af en toe een traantje valt, dat is eigenlijk alleen maar passend bij mijn ' niet in mijn hum zijn stemming'.

Het is echt heerlijk om dit af en toe eens te doen.
Na zo'n avond voel ik me vaak heel erg opgelucht, alsof die muziek er voor heeft gezorgd dat ik even alle emoties eruit kon gooien.
Niet dat ik het niet op een andere manier kan hoor, maar deze manier is wel een van de fijnste.
Voorwaarde is wel dat ik alleen moet zijn, want ik kan mijn zielige liedjes en mijn gemoedstoestand dan even met niemand delen. Dat brengt alleen maar verwarring en kan ik niet opgaan in het moment.

Waarom ik niet helemaal in mijn hum ben is weer lastig uit te leggen.
Vooral omdat ik het zelf allemaal niet zo goed weet.
Er speelt zich in mijn hoofd en gevoelsleven nogal het een en ander af.
Misschien brengt een ' zielige liedjes' avond de opheldering die ik nodig heb.
Maar misschien ook niet, in ieder geval heb ik dan wel weer prachtige muziek gehoord.
Dat is ook fijn!

Labels

Labels, etiketten, waarom plakken we die toch zo graag?
We plakken ze overal op, letterlijk en figuurlijk, om de wereld te begrijpen, om het duidelijker te maken, om te rangschikken. Eigenlijk doen we het om allerlei verschillende redenen.
Ik dacht altijd dat ik niet zo snel van het labels plakken was, maar de laatste dagen denk ik daar heel anders over.

Sinds een paar dagen heb ik last van een soort mist in mijn hoofd.
Niet zo'n mist die eigenlijk wel meevalt, maar zo'n hele dikke mist, zo'n mist waarbij je geen hand meer voor ogen ziet. Een mist die ervoor zorgt dat alles wat je denkt en voelt onder een sluier van grauw ligt en je niet weet hoe je die sluier er zo snel mogelijk weer vanaf gaat krijgen.

Het zorgt voor zoveel onduidelijkheid, het is de combi gevoel versus verstand.
Een combi die even niet verenigbaar lijkt te worden.
Althans niet in die mist die in mijn hoofd rondhangt.
Ergens diep van binnen weet ik wel hoe die mist kan verdwijnen en dat is dus door te gaan labelen.
Ik wil ineens heel dringend een etiket erop plakken.
Omdat ik het niet meer weet, omdat het te vaag voor me is, omdat het van alles met me doet.
Het is niet eens meer een kwestie van willen, maar een kwestie van moeten geworden.

En dat is heftig om bij jezelf te merken.
Omdat ik semi labelloos door het leven had willen gaan, blijkt nu dat ik het niet labelloos kan.
Dus ga ik binnenkort maar eens beginnen met het plakken een label. In de hoop dat die mist dan wegtrekt en dingen ineens heel duidelijk worden.

Realiteit van alle dag.

Thuis zijn, je eigen spullen om je heen.
Slapen in je eigen warme bed, de verwarming die je aan kan zetten.
De post die ongeopend op je wacht.
De boodschappen die je weer moet halen omdat je koelkast bijna leeg is.
Je eigen buurt weer terug zien, zonder weidse uitzichten, blauwe luchten, meeuwen,de geur van de zee.

Niet meer 's nachts moeite doen om je tent terug te vinden omdat er nog 2 dezelfde op je veldje staan.
Niet meer het vele fietsen, de kou die je om je oren slaat.
Geen bijzondere ontmoetingen en gesprekken met volslagen onbekenden.
Geen gedoe meer om nog enigszins warm te blijven in je koude tent.

De prachtige voorstellingen die ik heb gezien galmen nog na in mijn hoofd.
Soms is het teveel om te behappen, weet je niet hoe dit op te slaan in je systeem.
Hoe kun je dit allemaal tien dagen tot je nemen en het je onberoerd laten, dat lukt niet.

De parkeergarage van hotel Skylge, waar ik heel even zachtjes in slaap viel tijdens de prachtige muziek van Chop Wood. Het pakte me, het raakte me en nam me mee.
De broers bij Hark & Sleg die me deden lachen, de visueel ingestelde voorstelling van Theater Tol die me mee nam als ware het een sprookje. Man op tak waar ik op slag ' verliefd' werd op Job " hoi hoi, ik ben Job" in zijn rol als mol.

Tim Knol, Moss, Blaudzun, Postmen, Ellen ten Damme, Thus: Owls, Helena de Koe, bunkerfeest, ET10, Wrakkenmuseum, kampeerpaellapan.

Elk jaar is het weer te veel, te overweldigend, te leuk, te mooi, te koud, te zonnig.
En elk jaar heb ik heimwee naar dat gevoel wat ik maar niet kan uitleggen aan mensen die nog nooit op Oerol zijn geweest. Het valt niet uit te leggen.
Het ' Oerolgevoel' kun je niet in woorden vertalen, je moet het voelen, ervaren op je eigen manier.

Helaas is de realiteit van alle dag weer mijn leven binnen gedrongen.
Ik stap weer in de achtbaan die leven heet en waar ik tien dagen lang even aan was ontsnapt, heerlijk!

Overpeinzing

Je kunt niet altijd vasthouden aan dingen waarvan je weet dat het niet (meer) goed voor je is.
Hou je tegen beter weten in, krampachtig vast aan iets omdat je niet durft los te laten.
Weet je dat je afscheid moet nemen om opnieuw te beginnen, met misschien wel lege handen, met niets.

Het is niet dat je het niet wilt.
Want elke vezel van je lijf schreeuwt om verandering.
In je hoofd is het druk en slaat de boel ietwat op tilt, toch durf je de drempel niet over.
Je weet dat je een stap moet nemen, hoe klein en onbeduidend ook.
Of hoe groot en imposant ook. Want sommige dingen zijn niet meer wat ze zijn geweest, er is inmiddels zoveel veranderd.

Soms het is zo moeilijk om dat te kunnen zien.
Is de scherpe, eerlijke, blik van een ander net wat je nodig hebt.
Je kijkt door de ogen van die ander naar je eigen situatie en ziet dat het niet zo hoeft te blijven.

Het is aan jou de keuze wat je er mee doet!
Het is aan jou om iets te veranderen, om er voor te zorgen dat je die vicieuze cirkel gaat doorbreken.
Om dichter bij je gevoel te komen. Te laten zien wat jij wilt in dit leven, wat jij nodig hebt en hoe jij tegenover bepaalde zaken staat.

Niets is vanzelfsprekend, al word dat nog zo vaak gedacht.
De makkelijkste weg is en blijft nog altijd die van de minste weerstand.
Hoeveel moeite wil je doen? Hoeveel energie wil jij in iets steken?
En is het altijd ' voor wat hoort wat', of durf je ook gewoon zomaar te geven?
Durf je dingen aan te gaan op een eerlijke oprechte basis, zonder daarvoor van alles terug te willen?

Durf je eerlijk te zijn? Durf je je gevoelens kenbaar te maken?
Durf jij te laten zien wie jij werkelijk bent? Wat jij werkelijk nodig hebt?
Of laat jij je met de stroom mee voeren en vergeet je daarbij je eigen behoeften?

Durf jij confrontaties aan te gaan? Deuren dicht te gooien zodat anderen open gaan?
Durf jij aan te geven dat sommige jassen niet meer passen en dat het tijd word om nieuwe te gaan zoeken/ vinden?

Durf jij knopen door te hakken, ergens een punt achter te zetten?
Durf jij nu eindelijk aan te geven dat jij ook gewoon gevoel hebt, dat dingen voor jou niet voor vanzelfsprekend zijn en dat je er van baalt dat je denk dat anderen jou wel voor vanzelfsprekend aan nemen? Durf jij te zeggen dat je rol je niet meer past?
Durf jij eerlijk te zijn en te zeggen wat jou aandeel in het geheel is geweest en dat het nu anders gaat worden?

Durf jij eindelijk te zeggen dat je er geen zin meer in hebt als alle energie verloren lijkt te gaan?
Durf jij te zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn omdat er zoveel is veranderd?
Durf jij aan te geven dat jij je ook belangrijk wil voelen, net als ieder ander levend wezen op aarde?
Durf jij te zeggen hoe gekwetst je bent (geweest) door allerlei opmerkingen die zijn gemaakt?
Durf jij nu eindelijk eens boos te worden, verdrietig, teleurgesteld en alles eindelijk eens te uiten?

Durf jij nu eindelijk eens werkelijk voor jezelf te kiezen ook al weet je niet wat je dat precies gaat opleveren behalve een groot gevoel van opluchting.
Het is tijd om te durven!

Alarmfase 2

Mijn twijfel van de laatste weken kreeg er afgelopen dinsdag een nieuwe twijfel bij. Twijfelen is iets waar ik eigenlijk niets mee kan maar wat toch iets met je gemoedstoestand doet. Althans, bij mij.
Het was mijn arts die in plaats van de twijfel bij mij weg te nemen er gewoon een schepje bij deed. Het begon al bij binnenkomst.

We gaven elkaar een hand waarop ik zei dat ik blij was dat het alweer zo lang geleden was dat ik hem had gezien. ( Ik weet, dit klinkt misschien niet als een compliment, maar dat is het wel, want je arts moet je gewoon niet te vaak zien. Iets met ' dat het dan wel goed gaat etc').
Als ik mijn arts ineens hoor zeggen: ' ik wil je eigenlijk blijven zien tot de dood ons scheidt', waarop ik quasi ad rem probeer te zijn en zei: ' Dat wil ik eigenlijk met iemand anders doen, ik wil u helemaal niet zolang blijven zien'. We moesten er beiden hartelijk om lachen.

Hij trok zijn wenkbrauwen op, bekeek me eens goed door die iets te kleine bril van hem en sprak de woorden ' je bent wel een medisch wonder hoor, want het gaat al zolang goed. Maar ik denk dat er nu misschien toch sprake is van een opvlamming'.
En daar zit je dan die boodschap te verwerken.
Natuurlijk had ik er rekening mee gehouden dat het er misschien aan zat te komen, maar eigenlijk had ik de hoop gehad dat hij zou zeggen dat er niets aan de hand was.
Maar zijn opgetrokken wenkbrauwen, zijn geblader in mijn dossier, de bedenkelijke blikken naar mij waren eigenlijk al voldoende.

Gelukkig is er ook de berusting dat ik dus toch op mijn eigen gevoel kan vertrouwen. Dat ik nog weet welke alarmsignalen van mijn lichaam ik serieus moet nemen en welke niet.
Volgende week mag ik al op komen draven voor een onderzoek en dan zullen we (redelijk) zeker weten of en wat er aan de hand is.
Tot die tijd wil ik me er niet te druk over maken, dat heeft toch geen zin.
Ach en het ergste is dat ik misschien weer aan de medicatie moet, dan is er nog geen man overboord.
Althans dat wil ik mezelf doen laten geloven en dat lukt nog aardig goed ook!

Complimenten

Het was als compliment bedoeld, maar ik merk dat het me al dagen dwars zit. Het spookt maar door mijn hoofd en begint me meer en meer te frustreren.
Ik begin me zelfs al af te vragen of ik nou echt zoveel moeite heb met het aannemen van complimenten?
Want een compliment dat neem je aan van die persoon die het tegen je zegt. Je zegt netjes ' dank je wel' en dat is het. Eigenlijk is er niets aan en toch zit het me dwars.

Maar misschien ligt het wel aan de persoon die het zegt?
En wat die persoon precies tegen je zegt?
Misschien is het principe van het aannemen van een compliment op sommige momenten helemaal niet zo eenvoudig?
Ik ben blijkbaar beter in het geven van complimenten dan in het aannemen er van. En wat zegt dat over mij?

Shit, mijn Crohn weer actief???

Altijd is er een angst ergens diep in mijzelf aanwezig.
De angst dat het weer eens finaal mis kan gaan, dat ik er niets tegen kan doen en dat ik alles maar weer over me heen moet laten komen. Dat ik weer in die hele medische molen terecht ga komen, het verdriet, de pijn, de teleurstellingen.
Ik ben er echt niet dagelijks mee bezig, maar ergens sluimert het toch.
Bij elk steekje wat je in je buik voelt, elke zucht van vermoeidheid die je slaakt, alle andere gekke dingen waar je ineens last van kunt krijgen. Ik wil niet alles op die Crohn afschuiven en toch doe ik het. De Crohn alarmbel is altijd de eerste die afgaat.

Sinds dit weekend is de angst dat het 'mis is' ineens weer aanwezig.
Iets waar ik al jaren niet aan probeer te denken.
Het gaat al zo lang goed (10 jaar), dat ik de ijdele hoop heb (had) dat het altijd zo zou blijven gaan.
Dat ik met wat kleine ongemakken gewoon mijn leven kon leven zoals ik dat nu doe.

En nu is er ineens weer dat stuk onzekerheid terug, de vraag of het weer mis is of dat het weer eens 'gewoon' loos alarm is. Ik hoop zo op het laatste.
Het begon vrijdag met wat lichte buikpijn, maar dat is zo normaal dat ik besloot er niet veel aandacht aan te besteden. Zaterdag werd al een ander verhaal met veel meer pijn en een bijna slapeloze nacht.
En gisteren was het hek van de dam. De buikpijn was te heftig, ik wist even niet meer waar ik het zoeken moest. Op dat soort momenten zou ik het liefst weg willen kruipen.
Net doen alsof het er niet is, er niet aan toegeven, maar dat wil niet.
De realiteit van de pijn klopt daarvoor net iets te hard op mijn deur.

Dus bellen met de huisartsenpost, erachter komen dat ik daar niet kan komen.
Er naar toe fietsen is namelijk geen optie. De dokters assistente snapt het en zegt dat de dienstdoende huisarts me terug gaat bellen. En inderdaad, 10 minuten later hoor ik dat ze me toch echt willen zien.
Ik zucht maar eens diep en besluit om een taxi te bellen, dan maar op die manier naar de huisartsenpost. Diep van binnen weet ik al dat ze me weer gewoon naar huis sturen, omdat het zo lastig te beoordelen is wat er aan de hand is.

De dienstdoende huisarts onderzoekt me en wil me meteen aan de prednison (zware ontstekingsremmer) hebben en ziet mijn verbaasde en verontwaardigde gezicht. ' Volgens mij ben je het er niet mee eens?', hoor ik hem zeggen. Dat had hij goed gezien.
Ik leg uit dat ik niet zomaar weer aan die ' rommel' ga beginnen als ik niet eens zeker weet of mijn Crohn weer actief is en al helemaal niet zonder overleg met mijn MLD-arts (maag-lever-darm arts).
De huisarts snapt mijn verhaal en komt dan aan met een andere ontstekingsremmer die ik eigenlijk niet mag hebben vanwege mijn Crohn.
Ik zucht weer eens diep en snap ook wel dat die man me wil helpen, maar soms is het zo frustrerend.
Hij schrijft me uiteindelijk iets voor tegen de pijn, zodat ik in ieder geval goed kan slapen en de nacht weer wat door kom. Inmiddels heb ik contact gehad met de MLD-arts en hoor ik morgen wanneer ik terecht kan voor een controle.

Ik baal er zo ontzettend van dat ik niet weet wat er nu weer aan de hand is. Het liefst wil ik zo snel mogelijk worden gerust gesteld, dat het ' gewoon' weer eens vals alarm is.
Maar wat als het nu ineens geen vals alarm is?
Ik probeer daar nog maar niet aan te denken, want ik kan er (nu) niks aan veranderen.
Hoe frustrerend en verdrietig dat nu ook even is.

Niets is toch iets

Telkens probeer ik de inspiratie te vinden om hier wat te gaan schrijven, maar het lukt me niet.
Er spookt van alles door mijn hoofd om over te schrijven en tegelijkertijd ben ik dan weer van mening dat ik niks heb om over te vertellen.
In mijn hoofd is het dus een grote tegenstrijdige boel.
Ik zou kunnen vertellen over mijn werk waar ik tegen de nodige uitdagingen aan loop, of over het avondje stappen laatst, of misschien wel over hoe het is om met bepaalde vrienden alleen bel of e-mail contact te hebben.
Maar ik kan er de juiste woorden niet bij vinden, ik mis gewoon even de inspiratie om er mooie volzinnen van te maken.
Dus schrijf ik maar even over niets, iets waar ik blijkbaar nu even erg goed in ben.
Sorry daarom voor dit nietszeggende stukje, zodat ik in ieder geval weer eens iets op mijn blog heb geschreven.
Ik ga maar eens mijn inspiratie zoeken...heb het vast ergens laten liggen.

Leren voelen

Nog niet eerder ben ik me er zo bewust van geweest dat je als persoon heel erg 'in je hoofd' kan zitten.
Ik weet van mezelf heel erg goed dat ik een denker ben en dat ik goed dingen kan (over) analyseren. Ook weet ik dat het vaak niet altijd even fijn is om zo'n denker te zijn. Want het lukt me niet altijd om die uit knop te vinden. In mijn hoofd gaat altijd van alles rond en dat valt niet altijd te sturen.
Vandaag was er iemand die me liet zien hoe 'erg' het eigenlijk met me gesteld is, dat ik totaal de balans tussen het voelen en het denken ergens ben kwijtgeraakt.
Ik zit dus alleen maar in mijn hoofd en ben me niet meer bewust van de dingen die ik voel.
Eigenlijk kwam het niet als een verrassing, want ik had dat idee zelf ook al wel eens gehad, alleen wist ik niet wat daar mee te doen.

En nu komt er dan ineens iemand op mijn pad die me kan begeleiden in het leren voelen, om me er bewuster van te maken om meer in het nu, in het moment te zijn.
In deze maatschappij lijkt het haast wel of steeds minder mensen in het moment zijn, ze rennen, vliegen.
Het lijkt als ik om me heen kijk wel of iedereen het altijd druk heeft, alsof iedereen haast heeft en hoeveel mensen staan dan bij zichzelf stil?
Ik ga ook vaak maar door, over mijn eigen grenzen heen, niet te veel voelen want ik moet door. Dat begint op een bepaald moment z'n tol te eisen en dan is er ineens die bewustwording.
Ga ik zo verder of sla ik een nieuwe weg in?
Ik ga, met hulp van een haptonoom, maar eens die nieuwe weg proberen, het kan alleen maar beter worden!


" Haptonomie gaat over de balans tussen je voelen, denken en doen. Bewegingsoefeningen, gesprekken en aanraken stimuleren de ontwikkeling van je voelende vermogen."

Feestje

Het was alweer een tijdje geleden dat ik naar een house feestje was geweest.
De frequentie van dat soort bezoekjes heb ik een paar jaar geleden al wat naar beneden bijgesteld.
Kwestie van leeftijd, energie, werk, andere dingen, die ervoor zorgen dat ik wat minder ga.
Maar afgelopen weekend mocht ik weer even ' los' op een feestje.
Even de stress van me afdansen, mensen bekijken, fijne muziek horen, blij worden van die fijne muziek, bijkletsen.

Maar ik weet niet wat het precies is.
Het lijkt wel of het lichaam het allemaal wat minder goed vol kan houden, zou het verval dan toch intreden na je 30e ;-)?
Misschien ben ik gewoon wat ritme kwijt geraakt, tenslotte heb ik nu overdag allerlei verplichtingen die zwaar wegen (werk).En kan ik mijn biologische klok niet meer zo makkelijk voor de gek houden door een nachtje door te halen. Dat ging ' vroeger' toch echt een stuk makkelijker!

Maar al met al was het een fijne avond. Waarin ik soms van de ene verbazing in de andere viel.
Dj's die hun muziek met hart en ziel de zaal in slingeren blijft gewoon heel fijn om naar te kijken, ook passeerden de meest vreemde leggings, beenwarmers, zonnebrillen, dikke (lees:warme) vesten,geruite overhemden de revu.
Is een dj tegenwoordig echt een superster, die soms,niet eens meer hoef te doen dan alleen het podium op te lopen om de zaal al uit z'n dak te laten gaan.
Blijken sommige mannen contact te willen zoeken door wel erg dicht tegen je aan te komen staan en dan blijkbaar ook nog denken dat, dat effect heeft. Soms wel natuurlijk, ligt geheel aan de man in kwestie ;-)

En dan is het vandaag zo'n dag dat je merkt dat je echt even bij moet komen.
Dat je ineens weer spierpijn hebt van het dansen, vermoeidheid de overhand heeft.
Maar ach, who cares! Het was een fijn feest en er zullen er weer veel meer volgen, ik heb geloof ik de smaak weer te pakken, nu mijn lijf nog.

stilte

Maanden zijn er inmiddels voorbij gegaan, zonder maar een teken van leven op mijn blog.
Het was niet dat ik niet wou schrijven, maar het kwam er gewoon niet van.
Een verhuizing, ergens opnieuw beginnen hakt er altijd wel een beetje in en dan ook nog zo snel op elkaar allemaal.
Heb ik drie weken lang 2 banen gehad die ik moest zien te combineren, ondertussen moest ik ook nog mijn huis inpakken en verhuizen.
Je start dan toch net even anders dan je misschien zelf voor ogen had.
Het begon allemaal gewoon lekker druk en dat bleef het de andere maanden ook.

Inmiddels ben ik alweer meer dan een half jaar verder in deze al niet meer zo vreemde stad.
Zijn mijn collega's geen vreemden meer voor me, heb ik mijn draai daar inmiddels redelijk goed gevonden en heb ik een fijn huis en een lieve huisgenoot.
Zijn er de nodige vragen geweest ' waarom heb ik dit ook alweer gedaan', ' was dit nou echt de juiste stap om te nemen', ' pas ik hier eigenlijk wel tussen'.

Alles heeft zijn tijd nodig. En dat wil ik nog wel eens vergeten.
Soms 'moet' ik zoveel van mezelf en dan het liefst ook nog allemaal tegelijk.

Inmiddels heb ik een nieuwe computer, hernieuwde energie, zin om weer vaker te bloggen.
Het gaat weer goed komen met mij en dit blog!