Shit, mijn Crohn weer actief???

Altijd is er een angst ergens diep in mijzelf aanwezig.
De angst dat het weer eens finaal mis kan gaan, dat ik er niets tegen kan doen en dat ik alles maar weer over me heen moet laten komen. Dat ik weer in die hele medische molen terecht ga komen, het verdriet, de pijn, de teleurstellingen.
Ik ben er echt niet dagelijks mee bezig, maar ergens sluimert het toch.
Bij elk steekje wat je in je buik voelt, elke zucht van vermoeidheid die je slaakt, alle andere gekke dingen waar je ineens last van kunt krijgen. Ik wil niet alles op die Crohn afschuiven en toch doe ik het. De Crohn alarmbel is altijd de eerste die afgaat.

Sinds dit weekend is de angst dat het 'mis is' ineens weer aanwezig.
Iets waar ik al jaren niet aan probeer te denken.
Het gaat al zo lang goed (10 jaar), dat ik de ijdele hoop heb (had) dat het altijd zo zou blijven gaan.
Dat ik met wat kleine ongemakken gewoon mijn leven kon leven zoals ik dat nu doe.

En nu is er ineens weer dat stuk onzekerheid terug, de vraag of het weer mis is of dat het weer eens 'gewoon' loos alarm is. Ik hoop zo op het laatste.
Het begon vrijdag met wat lichte buikpijn, maar dat is zo normaal dat ik besloot er niet veel aandacht aan te besteden. Zaterdag werd al een ander verhaal met veel meer pijn en een bijna slapeloze nacht.
En gisteren was het hek van de dam. De buikpijn was te heftig, ik wist even niet meer waar ik het zoeken moest. Op dat soort momenten zou ik het liefst weg willen kruipen.
Net doen alsof het er niet is, er niet aan toegeven, maar dat wil niet.
De realiteit van de pijn klopt daarvoor net iets te hard op mijn deur.

Dus bellen met de huisartsenpost, erachter komen dat ik daar niet kan komen.
Er naar toe fietsen is namelijk geen optie. De dokters assistente snapt het en zegt dat de dienstdoende huisarts me terug gaat bellen. En inderdaad, 10 minuten later hoor ik dat ze me toch echt willen zien.
Ik zucht maar eens diep en besluit om een taxi te bellen, dan maar op die manier naar de huisartsenpost. Diep van binnen weet ik al dat ze me weer gewoon naar huis sturen, omdat het zo lastig te beoordelen is wat er aan de hand is.

De dienstdoende huisarts onderzoekt me en wil me meteen aan de prednison (zware ontstekingsremmer) hebben en ziet mijn verbaasde en verontwaardigde gezicht. ' Volgens mij ben je het er niet mee eens?', hoor ik hem zeggen. Dat had hij goed gezien.
Ik leg uit dat ik niet zomaar weer aan die ' rommel' ga beginnen als ik niet eens zeker weet of mijn Crohn weer actief is en al helemaal niet zonder overleg met mijn MLD-arts (maag-lever-darm arts).
De huisarts snapt mijn verhaal en komt dan aan met een andere ontstekingsremmer die ik eigenlijk niet mag hebben vanwege mijn Crohn.
Ik zucht weer eens diep en snap ook wel dat die man me wil helpen, maar soms is het zo frustrerend.
Hij schrijft me uiteindelijk iets voor tegen de pijn, zodat ik in ieder geval goed kan slapen en de nacht weer wat door kom. Inmiddels heb ik contact gehad met de MLD-arts en hoor ik morgen wanneer ik terecht kan voor een controle.

Ik baal er zo ontzettend van dat ik niet weet wat er nu weer aan de hand is. Het liefst wil ik zo snel mogelijk worden gerust gesteld, dat het ' gewoon' weer eens vals alarm is.
Maar wat als het nu ineens geen vals alarm is?
Ik probeer daar nog maar niet aan te denken, want ik kan er (nu) niks aan veranderen.
Hoe frustrerend en verdrietig dat nu ook even is.

Niets is toch iets

Telkens probeer ik de inspiratie te vinden om hier wat te gaan schrijven, maar het lukt me niet.
Er spookt van alles door mijn hoofd om over te schrijven en tegelijkertijd ben ik dan weer van mening dat ik niks heb om over te vertellen.
In mijn hoofd is het dus een grote tegenstrijdige boel.
Ik zou kunnen vertellen over mijn werk waar ik tegen de nodige uitdagingen aan loop, of over het avondje stappen laatst, of misschien wel over hoe het is om met bepaalde vrienden alleen bel of e-mail contact te hebben.
Maar ik kan er de juiste woorden niet bij vinden, ik mis gewoon even de inspiratie om er mooie volzinnen van te maken.
Dus schrijf ik maar even over niets, iets waar ik blijkbaar nu even erg goed in ben.
Sorry daarom voor dit nietszeggende stukje, zodat ik in ieder geval weer eens iets op mijn blog heb geschreven.
Ik ga maar eens mijn inspiratie zoeken...heb het vast ergens laten liggen.