Alarmfase 2

Mijn twijfel van de laatste weken kreeg er afgelopen dinsdag een nieuwe twijfel bij. Twijfelen is iets waar ik eigenlijk niets mee kan maar wat toch iets met je gemoedstoestand doet. Althans, bij mij.
Het was mijn arts die in plaats van de twijfel bij mij weg te nemen er gewoon een schepje bij deed. Het begon al bij binnenkomst.

We gaven elkaar een hand waarop ik zei dat ik blij was dat het alweer zo lang geleden was dat ik hem had gezien. ( Ik weet, dit klinkt misschien niet als een compliment, maar dat is het wel, want je arts moet je gewoon niet te vaak zien. Iets met ' dat het dan wel goed gaat etc').
Als ik mijn arts ineens hoor zeggen: ' ik wil je eigenlijk blijven zien tot de dood ons scheidt', waarop ik quasi ad rem probeer te zijn en zei: ' Dat wil ik eigenlijk met iemand anders doen, ik wil u helemaal niet zolang blijven zien'. We moesten er beiden hartelijk om lachen.

Hij trok zijn wenkbrauwen op, bekeek me eens goed door die iets te kleine bril van hem en sprak de woorden ' je bent wel een medisch wonder hoor, want het gaat al zolang goed. Maar ik denk dat er nu misschien toch sprake is van een opvlamming'.
En daar zit je dan die boodschap te verwerken.
Natuurlijk had ik er rekening mee gehouden dat het er misschien aan zat te komen, maar eigenlijk had ik de hoop gehad dat hij zou zeggen dat er niets aan de hand was.
Maar zijn opgetrokken wenkbrauwen, zijn geblader in mijn dossier, de bedenkelijke blikken naar mij waren eigenlijk al voldoende.

Gelukkig is er ook de berusting dat ik dus toch op mijn eigen gevoel kan vertrouwen. Dat ik nog weet welke alarmsignalen van mijn lichaam ik serieus moet nemen en welke niet.
Volgende week mag ik al op komen draven voor een onderzoek en dan zullen we (redelijk) zeker weten of en wat er aan de hand is.
Tot die tijd wil ik me er niet te druk over maken, dat heeft toch geen zin.
Ach en het ergste is dat ik misschien weer aan de medicatie moet, dan is er nog geen man overboord.
Althans dat wil ik mezelf doen laten geloven en dat lukt nog aardig goed ook!

Complimenten

Het was als compliment bedoeld, maar ik merk dat het me al dagen dwars zit. Het spookt maar door mijn hoofd en begint me meer en meer te frustreren.
Ik begin me zelfs al af te vragen of ik nou echt zoveel moeite heb met het aannemen van complimenten?
Want een compliment dat neem je aan van die persoon die het tegen je zegt. Je zegt netjes ' dank je wel' en dat is het. Eigenlijk is er niets aan en toch zit het me dwars.

Maar misschien ligt het wel aan de persoon die het zegt?
En wat die persoon precies tegen je zegt?
Misschien is het principe van het aannemen van een compliment op sommige momenten helemaal niet zo eenvoudig?
Ik ben blijkbaar beter in het geven van complimenten dan in het aannemen er van. En wat zegt dat over mij?