Realiteit van alle dag.

Thuis zijn, je eigen spullen om je heen.
Slapen in je eigen warme bed, de verwarming die je aan kan zetten.
De post die ongeopend op je wacht.
De boodschappen die je weer moet halen omdat je koelkast bijna leeg is.
Je eigen buurt weer terug zien, zonder weidse uitzichten, blauwe luchten, meeuwen,de geur van de zee.

Niet meer 's nachts moeite doen om je tent terug te vinden omdat er nog 2 dezelfde op je veldje staan.
Niet meer het vele fietsen, de kou die je om je oren slaat.
Geen bijzondere ontmoetingen en gesprekken met volslagen onbekenden.
Geen gedoe meer om nog enigszins warm te blijven in je koude tent.

De prachtige voorstellingen die ik heb gezien galmen nog na in mijn hoofd.
Soms is het teveel om te behappen, weet je niet hoe dit op te slaan in je systeem.
Hoe kun je dit allemaal tien dagen tot je nemen en het je onberoerd laten, dat lukt niet.

De parkeergarage van hotel Skylge, waar ik heel even zachtjes in slaap viel tijdens de prachtige muziek van Chop Wood. Het pakte me, het raakte me en nam me mee.
De broers bij Hark & Sleg die me deden lachen, de visueel ingestelde voorstelling van Theater Tol die me mee nam als ware het een sprookje. Man op tak waar ik op slag ' verliefd' werd op Job " hoi hoi, ik ben Job" in zijn rol als mol.

Tim Knol, Moss, Blaudzun, Postmen, Ellen ten Damme, Thus: Owls, Helena de Koe, bunkerfeest, ET10, Wrakkenmuseum, kampeerpaellapan.

Elk jaar is het weer te veel, te overweldigend, te leuk, te mooi, te koud, te zonnig.
En elk jaar heb ik heimwee naar dat gevoel wat ik maar niet kan uitleggen aan mensen die nog nooit op Oerol zijn geweest. Het valt niet uit te leggen.
Het ' Oerolgevoel' kun je niet in woorden vertalen, je moet het voelen, ervaren op je eigen manier.

Helaas is de realiteit van alle dag weer mijn leven binnen gedrongen.
Ik stap weer in de achtbaan die leven heet en waar ik tien dagen lang even aan was ontsnapt, heerlijk!

Overpeinzing

Je kunt niet altijd vasthouden aan dingen waarvan je weet dat het niet (meer) goed voor je is.
Hou je tegen beter weten in, krampachtig vast aan iets omdat je niet durft los te laten.
Weet je dat je afscheid moet nemen om opnieuw te beginnen, met misschien wel lege handen, met niets.

Het is niet dat je het niet wilt.
Want elke vezel van je lijf schreeuwt om verandering.
In je hoofd is het druk en slaat de boel ietwat op tilt, toch durf je de drempel niet over.
Je weet dat je een stap moet nemen, hoe klein en onbeduidend ook.
Of hoe groot en imposant ook. Want sommige dingen zijn niet meer wat ze zijn geweest, er is inmiddels zoveel veranderd.

Soms het is zo moeilijk om dat te kunnen zien.
Is de scherpe, eerlijke, blik van een ander net wat je nodig hebt.
Je kijkt door de ogen van die ander naar je eigen situatie en ziet dat het niet zo hoeft te blijven.

Het is aan jou de keuze wat je er mee doet!
Het is aan jou om iets te veranderen, om er voor te zorgen dat je die vicieuze cirkel gaat doorbreken.
Om dichter bij je gevoel te komen. Te laten zien wat jij wilt in dit leven, wat jij nodig hebt en hoe jij tegenover bepaalde zaken staat.

Niets is vanzelfsprekend, al word dat nog zo vaak gedacht.
De makkelijkste weg is en blijft nog altijd die van de minste weerstand.
Hoeveel moeite wil je doen? Hoeveel energie wil jij in iets steken?
En is het altijd ' voor wat hoort wat', of durf je ook gewoon zomaar te geven?
Durf je dingen aan te gaan op een eerlijke oprechte basis, zonder daarvoor van alles terug te willen?

Durf je eerlijk te zijn? Durf je je gevoelens kenbaar te maken?
Durf jij te laten zien wie jij werkelijk bent? Wat jij werkelijk nodig hebt?
Of laat jij je met de stroom mee voeren en vergeet je daarbij je eigen behoeften?

Durf jij confrontaties aan te gaan? Deuren dicht te gooien zodat anderen open gaan?
Durf jij aan te geven dat sommige jassen niet meer passen en dat het tijd word om nieuwe te gaan zoeken/ vinden?

Durf jij knopen door te hakken, ergens een punt achter te zetten?
Durf jij nu eindelijk aan te geven dat jij ook gewoon gevoel hebt, dat dingen voor jou niet voor vanzelfsprekend zijn en dat je er van baalt dat je denk dat anderen jou wel voor vanzelfsprekend aan nemen? Durf jij te zeggen dat je rol je niet meer past?
Durf jij eerlijk te zijn en te zeggen wat jou aandeel in het geheel is geweest en dat het nu anders gaat worden?

Durf jij eindelijk te zeggen dat je er geen zin meer in hebt als alle energie verloren lijkt te gaan?
Durf jij te zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn omdat er zoveel is veranderd?
Durf jij aan te geven dat jij je ook belangrijk wil voelen, net als ieder ander levend wezen op aarde?
Durf jij te zeggen hoe gekwetst je bent (geweest) door allerlei opmerkingen die zijn gemaakt?
Durf jij nu eindelijk eens boos te worden, verdrietig, teleurgesteld en alles eindelijk eens te uiten?

Durf jij nu eindelijk eens werkelijk voor jezelf te kiezen ook al weet je niet wat je dat precies gaat opleveren behalve een groot gevoel van opluchting.
Het is tijd om te durven!