Realiteit van alle dag.

Thuis zijn, je eigen spullen om je heen.
Slapen in je eigen warme bed, de verwarming die je aan kan zetten.
De post die ongeopend op je wacht.
De boodschappen die je weer moet halen omdat je koelkast bijna leeg is.
Je eigen buurt weer terug zien, zonder weidse uitzichten, blauwe luchten, meeuwen,de geur van de zee.

Niet meer 's nachts moeite doen om je tent terug te vinden omdat er nog 2 dezelfde op je veldje staan.
Niet meer het vele fietsen, de kou die je om je oren slaat.
Geen bijzondere ontmoetingen en gesprekken met volslagen onbekenden.
Geen gedoe meer om nog enigszins warm te blijven in je koude tent.

De prachtige voorstellingen die ik heb gezien galmen nog na in mijn hoofd.
Soms is het teveel om te behappen, weet je niet hoe dit op te slaan in je systeem.
Hoe kun je dit allemaal tien dagen tot je nemen en het je onberoerd laten, dat lukt niet.

De parkeergarage van hotel Skylge, waar ik heel even zachtjes in slaap viel tijdens de prachtige muziek van Chop Wood. Het pakte me, het raakte me en nam me mee.
De broers bij Hark & Sleg die me deden lachen, de visueel ingestelde voorstelling van Theater Tol die me mee nam als ware het een sprookje. Man op tak waar ik op slag ' verliefd' werd op Job " hoi hoi, ik ben Job" in zijn rol als mol.

Tim Knol, Moss, Blaudzun, Postmen, Ellen ten Damme, Thus: Owls, Helena de Koe, bunkerfeest, ET10, Wrakkenmuseum, kampeerpaellapan.

Elk jaar is het weer te veel, te overweldigend, te leuk, te mooi, te koud, te zonnig.
En elk jaar heb ik heimwee naar dat gevoel wat ik maar niet kan uitleggen aan mensen die nog nooit op Oerol zijn geweest. Het valt niet uit te leggen.
Het ' Oerolgevoel' kun je niet in woorden vertalen, je moet het voelen, ervaren op je eigen manier.

Helaas is de realiteit van alle dag weer mijn leven binnen gedrongen.
Ik stap weer in de achtbaan die leven heet en waar ik tien dagen lang even aan was ontsnapt, heerlijk!