Zielige liedjes

Vanavond heb ik weer eens een van mijn ' zielige liedjes' avonden.
Het concept van zo'n avond is eigenlijk heel makkelijk, gewoon veel zielige liedjes achter elkaar luisteren. Soms heb ik van die avonden, dan krijg ik de onbedwingbare neiging om door mijn muziek collectie te spitten en mijn meest zieligste juweeltjes tevoorschijn te halen.

Eigenlijk heb ik die avonden alleen als ik niet helemaal in mijn hum ben.
En vanavond is dus zo'n avond.
Het fijne aan zo'n ' zielige liedjes' avond is dat ik dan even heerlijk mag zwelgen in zelfmedelijden.
Dat ik mezelf ineens ook heel erg zielig mag gaan vinden, dat ik heel hard ga mee zingen en me helemaal in ga leven in al die zielige teksten.
Dat er dan af en toe een traantje valt, dat is eigenlijk alleen maar passend bij mijn ' niet in mijn hum zijn stemming'.

Het is echt heerlijk om dit af en toe eens te doen.
Na zo'n avond voel ik me vaak heel erg opgelucht, alsof die muziek er voor heeft gezorgd dat ik even alle emoties eruit kon gooien.
Niet dat ik het niet op een andere manier kan hoor, maar deze manier is wel een van de fijnste.
Voorwaarde is wel dat ik alleen moet zijn, want ik kan mijn zielige liedjes en mijn gemoedstoestand dan even met niemand delen. Dat brengt alleen maar verwarring en kan ik niet opgaan in het moment.

Waarom ik niet helemaal in mijn hum ben is weer lastig uit te leggen.
Vooral omdat ik het zelf allemaal niet zo goed weet.
Er speelt zich in mijn hoofd en gevoelsleven nogal het een en ander af.
Misschien brengt een ' zielige liedjes' avond de opheldering die ik nodig heb.
Maar misschien ook niet, in ieder geval heb ik dan wel weer prachtige muziek gehoord.
Dat is ook fijn!

Labels

Labels, etiketten, waarom plakken we die toch zo graag?
We plakken ze overal op, letterlijk en figuurlijk, om de wereld te begrijpen, om het duidelijker te maken, om te rangschikken. Eigenlijk doen we het om allerlei verschillende redenen.
Ik dacht altijd dat ik niet zo snel van het labels plakken was, maar de laatste dagen denk ik daar heel anders over.

Sinds een paar dagen heb ik last van een soort mist in mijn hoofd.
Niet zo'n mist die eigenlijk wel meevalt, maar zo'n hele dikke mist, zo'n mist waarbij je geen hand meer voor ogen ziet. Een mist die ervoor zorgt dat alles wat je denkt en voelt onder een sluier van grauw ligt en je niet weet hoe je die sluier er zo snel mogelijk weer vanaf gaat krijgen.

Het zorgt voor zoveel onduidelijkheid, het is de combi gevoel versus verstand.
Een combi die even niet verenigbaar lijkt te worden.
Althans niet in die mist die in mijn hoofd rondhangt.
Ergens diep van binnen weet ik wel hoe die mist kan verdwijnen en dat is dus door te gaan labelen.
Ik wil ineens heel dringend een etiket erop plakken.
Omdat ik het niet meer weet, omdat het te vaag voor me is, omdat het van alles met me doet.
Het is niet eens meer een kwestie van willen, maar een kwestie van moeten geworden.

En dat is heftig om bij jezelf te merken.
Omdat ik semi labelloos door het leven had willen gaan, blijkt nu dat ik het niet labelloos kan.
Dus ga ik binnenkort maar eens beginnen met het plakken een label. In de hoop dat die mist dan wegtrekt en dingen ineens heel duidelijk worden.