Into the Great Wide Open

Na een treinreis met mede festivalgangers,stap ik op de boot naar Vlieland.
Het vaste land achter me laten en op naar dat kleine eiland waar zich zoveel moois zou gaan voltrekken. De haven van Vlieland komt in zicht en uit de speakers klinkt ' Into the Great Wide Open, van Tom Petty'.
Na een tent opzet sessie was het racen naar een prachtige woning en dito tuin waar eilanders Elsje & Jan hun huis, keuken, tuin open stelden voor een samenzijn met 8 andere festivalgangers.
De groep had eten ' geplukt' waarna we samen gingen koken. De tafel in de tuin was de uitvalsbasis waar we met elkaar leuke en bijzondere gesprekken hebben gevoerd en heerlijk hebben gegeten.
Een perfect begin van het festival!

De eerste nacht was koud en het wakker worden lastig.
Vlieland verkennen op de fiets, wat een prachtig eiland!
Wandelen op het strand, met blote voeten in de ietwat koude zee.
Het ultieme onthaast gevoel steekt ineens de kop op, hoe fijn!
Zittend in het zand ergens in het bos luisteren naar het prachtige concert van 'DAAU'.
Iedereen muisstil, bijna ademloos aan het luisteren, een betoverend moment!
Daarna het bos verlatend om te gaan genieten van de kleine 'Tallest Man On Earth', waar ik hoge verwachtingen van had. Alleen met een gitaar als gezelschap stond hij daar te zingen voor een vol sportveld. Op mijn armen kippenvel en een glimlach op het gezicht, ik werd spontaan 'verliefd' op die ietwat gekke ' Tallest Man'. Vervolgens bevind je je in de bioscoop van Vlieland en zit je te kijken naar de meest vreemde film ever, ' The Man Who Fell To Earth' met David Bowie in de hoofdrol.
Lichtelijk in verwarring fietste ik terug naar de camping, terwijl ik af en toe een blik wierp op de prachtige sterrenhemel.

Wederom een koude nacht met deze keer luidruchtige buren die gesprekken voerden die ik hier niet zal herhalen. Ik kon niet vermoeden dat deze dag zo bijzonder zou worden, ik weet niet eens waar te beginnen om het te beschrijven.
Twee prachtige concerten van Blaudzun en I Am Oak in de tuin van het Armhuis uit 1632.
Een klein stukje van Balthazar, Typhoon & New Cool Collective mee snoepen om daarna door te gaan naar het bos waar Tim Knol zijn talent laat zien/horen. Het leek wel of iedereen was uitgelopen om Tim in deze intieme setting mee te maken. Weer terug naar het sportveld voor Moss. Met een groep door een donker bos struinen in het kader van de ' Arttrail@night'.
Een hele bijzondere ervaring, mede vanwege de sterrenhemel en mijn niets kunnen zien in het donker.
Het bleek een behoorlijke uitdaging, maar 1 om niet te missen.

En eindelijk brak daar dan een langverwacht moment aan..het concert van ' The Whitest Boy Alive'.
Ik kan hier uitbarsten in allerlei superlatieven maar het zou alles tekort doen.
Het was gewoon zo'n geweldig concert, zo'n positieve vibe, zo'n ultiem blij ei gevoel, zo'n glimlach die niet meer van je gezicht af te krijgen is moment.
Legendarisch, zeker omdat Erlend (zanger) ook nog eens ging stagediven/crowdsurfen.
Wat een fijne stem heeft hij, wat een leuke uit de maat dansjes, grappige bedankjes, olijke blikken naar zijn bandleden en dan die bril. Ik wist niet dat nerds zo leuk waren ;-)

Daarna dansen in de Bolder op de muziek van dj St Paul en ineens Erlend voorbij zien wandelen, die vervolgens gewoon bij je gaat staan dansen terwijl je ' Love will tear us apart' van Joy Division aan het meezingen bent. Moe, voldaan en blij rol ik later mijn tent in, wat een dag was dit!

Wakker worden na een best wel goeie nacht in de koude tent.
Op naar de kerk van Vlieland voor een piano concert van Hauschka.
Pingpongballen, kettingen een tamboerijn en weet ik wat al niet meer hij in die vleugel gooit.
Maar weer zo'n bijzonder optreden van een zeer innemende man.
Vervolgens naar Ben Howard in de Bolder, terwijl de laatste klanken van Selah Sue me tegemoet komen. Ben Howard, de jongen die ik tijdens afgelopen Eurosonic niet kon voorzien van zijn o zo gewilde whiskey in de backstagebar. Hij maakte toen al indruk op me met zijn stem die zo doorleeft klinkt en zijn getokkel op de gitaar. Hij gaf me die avond een cd die ik sindsdien veelvuldig heb beluisterd.
Leuk om hem weer terug te zien en te merken dat hij gegroeid is in z'n voorkomen, zijn stem.
Gelukkig is hij bij vlagen nog net zo verlegen en onder de indruk van het publiek als afgelopen januari.
Als afsluiting nog een vleugje Modest Mouse en Oi va Voi.
Nog een keer je telefoon opladen in het vogelhuisje.
Nog een keertje wandelen over het strand waar de wind je zandstraalde.
'S avonds gezellig hangen rond de open haard in de Bolder, dansen op de muziek van dj St Paul
Een kampvuur op het strand, de wind en kou die om je oren slaan.
Met weemoed stap ik op de boot die me terug brengt naar het vaste land, terwijl ik door de speakers weer Tom Petty voorbij hoor komen.
Het was bijzonder en veel, zo veel meer dan dat!

' Live on the Island'
' Live on the Island'

Heengaan.

Gisteren kreeg ik het tragische bericht dat de vader van mijn schoonzus na een kort ziekbed is overleden.
Even een kort berichtje, een paar zinnen en je weet dat iemands leven totaal op z'n kop staat.
Ik blijf de dood een ongrijpbaar iets vinden.
Hoe leg je uit aan de (kleine) kinderen dat hun opa is vertrokken naar andere oorden terwijl je zelf niet eens precies weet wat het inhoudt? En als je zelf zo vol verdriet bent.
Ik hoor mijn schoonzus zeggen ' ik heb geen vader meer'.
Woorden die bij mij als een mokerslag aankomen.

In mei had ik de vader van mijn schoonzus nog gezien op een verjaardag.
Als vanouds was hij weer moppen aan het vertellen in het Gronings.
Die man kon werkelijk altijd een mop uit zijn mouw schudden, sommige mensen hebben dat talent.
Je zag al aan hem dat hij ziek was, maar zo ziek, blijkbaar kon niemand dat toen vermoeden.
Ik zal hem herinneren als die moppentapper. En dat is een mooi beeld!

Je wilt er niet te vaak bij stil staan dat je ouders eerder zullen gaan dan jij.
Natuurlijk weet je dat het zo gaat maar je wilt ze het liefste bij je houden.
Je ouders weten wie jij bent zonder het te hoeven uitleggen.
Ze zijn er altijd voor je, op wat voor manier dan ook.
Zij kunnen de verhalen uit je vroegere jeugd vertellen, verhalen die je aan niemand anders kunt vragen. Je hebt dezelfde karaktertrekken, of je dat nu wilt of niet.
En dan ineens valt een van de twee weg.
Word je je er van bewust dat een stukje van jezelf is heengegaan.