Gisteren kreeg ik het tragische bericht dat de vader van mijn schoonzus na een kort ziekbed is overleden.
Even een kort berichtje, een paar zinnen en je weet dat iemands leven totaal op z'n kop staat.
Ik blijf de dood een ongrijpbaar iets vinden.
Hoe leg je uit aan de (kleine) kinderen dat hun opa is vertrokken naar andere oorden terwijl je zelf niet eens precies weet wat het inhoudt? En als je zelf zo vol verdriet bent.
Ik hoor mijn schoonzus zeggen ' ik heb geen vader meer'.
Woorden die bij mij als een mokerslag aankomen.
In mei had ik de vader van mijn schoonzus nog gezien op een verjaardag.
Als vanouds was hij weer moppen aan het vertellen in het Gronings.
Die man kon werkelijk altijd een mop uit zijn mouw schudden, sommige mensen hebben dat talent.
Je zag al aan hem dat hij ziek was, maar zo ziek, blijkbaar kon niemand dat toen vermoeden.
Ik zal hem herinneren als die moppentapper. En dat is een mooi beeld!
Je wilt er niet te vaak bij stil staan dat je ouders eerder zullen gaan dan jij.
Natuurlijk weet je dat het zo gaat maar je wilt ze het liefste bij je houden.
Je ouders weten wie jij bent zonder het te hoeven uitleggen.
Ze zijn er altijd voor je, op wat voor manier dan ook.
Zij kunnen de verhalen uit je vroegere jeugd vertellen, verhalen die je aan niemand anders kunt vragen. Je hebt dezelfde karaktertrekken, of je dat nu wilt of niet.
En dan ineens valt een van de twee weg.
Word je je er van bewust dat een stukje van jezelf is heengegaan.
0 reacties:
Een reactie plaatsen