2012

Zo op de valreep van een nieuw jaar is er nog even tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar. Een jaar waarin verandering de boventoon voerde. 
Het jaar in vogelvlucht: het begon met een door mij geschreven ontslagbrief, afscheid nemen, een derde poging tot inbraak in huis, verhuizen, nieuw huis in een vertrouwde stad, waardevolle coachingsgesprekken, een nieuwe baan, bewustwording, grenzen verkennen en erkennen, openheid, kwetsbaarheid, geen contractverlening, rust nemen, ontdekken wat ik wil op werkgebied, mezelf een spiegel voorhouden, een huisdier genomen, voor het eerst een kerstboom in mijn eigen huis, mijn goede voornemen nageleefd en veel leuke dingen gedaan, weer aan de medicatie gegaan (sinds jaren) voor mijn crohn, waardering uitspreken, kwakkelende gezondheid, bijzondere momenten, steun, mooie muziek,vertrouwen.

En nu staan we op de drempel van een nieuw jaar.
Ik ben erg benieuwd wat 2013 voor me in petto heeft.

Via deze weg wens ik je een heel bijzonder, liefdevol en gezond 2013.Maak er iets moois van. 

"De mens heeft voor zijn geluk niet alleen het plezier van dingen nodig, maar ook hoop, vooruitgang en verandering"  Bertrand Russel

Litteken op mijn ziel

De laatste weken gaat het in het nieuws veel over pesten. Logisch, als je bedenkt dat in een kort tijdbestek er twee jonge mensen uit het leven stapten omdat ze zo gespest werden. Fleur en Tim zijn nu bekend bij heel Nederland, maar heel veel anderen zijn en blijven onbekend.
De nieuwsprogramma's buitelen over elkaar heen met mensen die roepen dat er nu echt iets aan gedaan moet worden, de pestprotocollen vliegen je om de oren, iedereen heeft wel een mening.
Ook weer logisch, want wie wil nu toegeven dat pesten iets is wat altijd/vaak en overal gebeurt en waar veel mensen aan mee doen en wat zo moeilijk is om te stoppen?

Ook ik ben in mijn jongere jaren gepest. Het begon op de basisschool en ging door tot op de middelbare school, maar ook als ik uit ging. De vraag die telkens terugkomt is: 'waarom?'.
Waarom ben ik gepest? Waarom werden er de meest vreselijke dingen naar mijn hoofd geslingerd? Waarom was ik in pauzes altijd de klos? Waarom stond ik achter de school soms te huilen? Waarom kreeg ik een schop in mijn buik én werd mij een bloedneus geslagen? Waarom wisten de leraren op de basisschool ervan maar werd er niks gedaan? Waarom werd het iets beter toen ik in paniek naar huis ben gegaan (nadat ik die trap in mijn buik kreeg), mijn moeder belde op het werk (ik was compleet overstuur) en mijn moeder een gesprek heeft gehad met een leraar én directeur van de school. Waarom ging het door op de middelbare school? Al was dat in mindere mate dan op de basisschool. En waarom ging het door toen ik de leeftijd kreeg om uit te gaan?

Je zoekt naar antwoorden op die waarom vraag. Ik was als kind al erg lang, ik was als kind aan de stevige kant, ik was (en ben) een gevoelig persoon, ik kwam niet (genoeg) voor mezelf op.

Wat ik wel weet is dat het altijd een litteken blijft op je ziel. 

Die bloedneus vergeet je, net als die schop in je buik. Die pijn en het verdriet daarover gaan weg.

Maar de woorden, die blijven. Die hoor je altijd en overal, ook al wil je dat niet.

De woorden die vanaf een terras werden geroepen; 'God wat ben jij lelijk zeg', de varkensgeluiden die twee jongens maakten terwijl ik langs liep in de plaatselijke discotheek (ik weet nog precies wie het zijn terwijl dat inmiddels 20 jaar geleden is).
Altijd was er wel iemand die het belangrijk vond om zich op een negatieve manier uit te laten over mijn gewicht, lengte, uiterlijk of gewoon om wie ik ben. Het is nog maar het topje van de ijsberg.
Het erover hebben doe ik eigenlijk nooit.
Wat heeft het voor zin om het op te rakelen? Ik ben geen slachtoffer, zo wilde ik me destijds ook nooit zien. Ik heb hard gewerkt om mezelf te mogen zijn van mijzelf! Geleerd om dat wat anderen over me zeggen of denken/dachten bij hun te laten. 

Gek is dat toch, als gepeste ga je aan jezelf werken en de pesters? Die hebben (vaak) geen idee van de consequenties van hun woorden/acties. 

Ik heb helaas ook niet de illusie dat het pestprobleem ooit opgelost gaat worden. Mensen in groepen doen vaak dingen die niet kunnen of passen. Willen erbij horen, niet uitgesloten worden, er heerst groepsdruk. Niet iedereen is er tegen opgewassen om nee te zeggen, een eigen weg te kiezen, los van de groep. Wat wel frappant is, is dat veel gepesten vaak gevoelige mensen zijn die vaak wel hun eigen weg volgen. 

Maar ik moet toegeven er zijn, zelfs in mijn volwassen leven, een paar dingen wat ik moeilijk blijf vinden. Nog steeds heb ik er moeite mee om langs groepen mensen te lopen of langs een (vol) terras.Ik ben destijds met mijn schouders wat krom gaan lopen zodat ik niet overal bovenuit stak, niet op zou vallen, nu ben ik trots op mijn lengte, maar schiet ik toch vaak automatisch in mijn kromme houding. Ik verstopte me jaren lang onder grote truien, dan dacht ik dat mijn figuur minder op zou vallen. Nu durf ik meer de kleding aan te doen die ik leuk vindt en probeer ik me niet meer zo druk te maken om mijn figuur. Maar nog steeds heb ik er moeite mee om op straat of buiten iets te eten. Of tijdens het boodschappen doen een zak chips op de band te leggen. Complimenten ontvangen, ik ben er niet zo goed in.

Ik heb geprobeerd die woorden, die door een ander vaak zo makkelijk werden uitgesproken te vergeten. Ze niet meer als een echo te horen zodra ik even niet zo lekker in mijn vel zit of even onzeker ben. Maar helaas is het niet zo makkelijk, die echo die is er gewoon.  
In de loop van de jaren heb ik de echo wel van volume weten te veranderen, stond het vroeger nog op standje maximaal nu is het op fluisterstand terecht gekomen.
Maar zelfs op fluisterstand is het vaak nog nét hard genoeg om het te horen.

Verdwijnen...

De laatste maanden lijkt het wel of mijn leven in een stroomversnelling is terecht gekomen. Er waren dingen aan de hand met het werk, mijn thuis. Onstuimige zaken, waar ik niet aldoor even veel grip op had. Inmiddels is er een hoop veranderd qua werk en thuis. Nieuwe baan, nieuwe woning. En dat alles in een tijdsbestek van nog geen 2 maanden.
Ik heb gemerkt dat er in die periode weinig tijd was om stil te staan, terug te kijken, te reflecteren en mijn gevoel de ruimte te geven.

Ik zat in die stroomversnelling, dus stoppen kon niet..ik was ergens aan begonnen en ik moest door. Er waren gewoon veel zaken te regelen.


Inmiddels is de stroomversnelling ietwat afgezwakt, maar ik merk dat ik er nog niet ben. Het zorgt op een bepaalde manier voor onrust bij mij.
Omdat de rust er nog niet genoeg is, lukt het me niet om stil te staan.
Om dingen te laten bezinken.
Zit mijn hoofd soms zo vol dat ik het liefst op een hutje op de hei zou willen zitten, alleen. Omdat het me thuis (nog) niet lukt.

Ergens is er altijd een telefoon, email, deurbel die gaat, mensen die iets van me willen. En hoe fijn het is om te weten dat mensen je graag in hun omgeving willen hebben, ik kan dat soms niet waar maken.

Ik heb het soms nodig om alleen te zijn. Om even niks te 'moeten', om even niet sociaal te doen. Wil ik me even verstoppen voor alles en iedereen omdat de innerlijke batterij weer opgeladen moet worden. Het gaat niet om de mensen, want die zijn me lief. Maar het gaat om mezelf, het overprikkeld zijn door alles.



Het lastigste is omdat kenbaar te maken, heb ik gemerkt.
Om grenzen aan te geven, die niet altijd begrepen worden.
Men probeert toch over die grens heen te gaan, zeggen dan dat ik energie ga krijgen van 'leuke dingen doen'. Maar die vlieger gaat bij mij niet altijd op.
En dat kan ik vaak maar lastig uitleggen.


Vandaag heb ik de telefoon maar uitgedaan, ga ik niet op e-mails reageren (laat staan ze lezen), doe ik de deur niet open. Ik trek me even terug.
Omdat ik deze kant van mezelf al te lang heb genegeerd...en ik merk dat ik dit zo hard nodig heb.

Schriften

Ineens waren daar weer stapels met schriften in een doos die ik een beetje was vergeten.
Die doos stond ergens in een studeerkamer en eigenlijk keek ik er nooit meer in, tot vandaag.
Gek om die schriften weer in mijn handen te hebben en te lezen wat ik jaren geleden heb geschreven.

Tegelijk besefte ik me ook hoe mooi het eigenlijk is om dit soort dingen te hebben.
Dat je kunt teruglezen hoe je ergens over dacht, wat je deed, waar je uit ging en met wie.
Kortom, ik zie mezelf weer terug toen ik 14, 18, 22 was..
Het is grappig om terug te lezen welke 'avonturen' ik mee maakte en hoe ik soms van dip naar dip ging en hoe ik weer opkrabbelde.
Het leven als puber en begin twintiger, het viel niet altijd mee.

Ook kwamen er namen voorbij van mensen waar ik toen veel mee om ging, maar die ik inmiddels uit het oog ben verloren. Soms horen die mensen ook gewoon bij een bepaalde periode.
Maar sinds er vandaag de dag zoiets bestaat als facebook, kon ik het toch niet laten om bepaalde mensen op te zoeken.
Alsof je misschien ergens dat stukje van vroeger terug wilt halen, ook al weet je dat,dat niet kan.

Ik blijf het bijzonder vinden dat ik zoveel dingen uit mijn leven heb vastgelegd op papier en dat ik dat terug kan lezen. Dat ik alles nog eens opnieuw kan beleven, zo vaak als ik wil.
Dierbare schriften zijn het..voor anderen misschien alleen maar woorden op papier.
Voor mij mijn leven op papier...

Verandering

Laatst las ik ergens deze zin; 'durf te kiezen voor verandering'.
Ik heb de zin meerdere malen gelezen, het raakte me.
Deze zin zegt namelijk precies dat waar ik nu middenin zit.
Het durven kiezen voor verandering, afwijken van de ingeslagen weg op weg naar andere wegen. Het afgelopen jaar was er één van vele downs en wat minder ups.
Een jaar waarin nogal wat kleine en grotere tegenslagen op mijn pad voorbij kwamen.

Ik heb wel eens gelezen dat je niet meer op je bordje krijgt dan wat je aankunt.
Misschien is dat ook wel zo? Ik durf het niet te zeggen, wat ik wel weet is dat de mens over het algemeen veel sterker is dan hij/ zij denkt. We zijn veerkrachtiger dan we denken en kunnen meer aan dan we vaak denken.

Inmiddels ben ik onderweg op een hele andere weg dan die, die ik in eerste instantie was ingeslagen. Van te voren weet je nooit hoe dingen lopen en moet je soms van je pad afwijken. Dat is iets wat bij mij het afgelopen jaar steeds duidelijker werd. Als je merkt dat er dingen gebeuren waar je geen grip op hebt, maar die er wel voor zorgen dat je niet lekker in je vel zit dan moet je iets doen. Ik kon zo niet verder dus heb ik een knoop doorgehakt. Een knoop met behoorlijk wat haken en ogen, maar eenmaal doorgehakt is er alleen maar sprake van immense opluchting. Ik wist niet dat het maken van een keuze, letterlijk zoveel lucht zou geven. Alles voelt ineens veel lichter aan.

Wat ik de afgelopen maanden heb gemerkt is dat het soms heel lastig is om knopen door te hakken. Als ik er met andere mensen over ging praten dan waren de adviezen over het algemeen om niet zomaar stappen te ondernemen. Angst regeerde veelal kwam ik achter. Ik heb gemerkt dat men toch voor zekerheid gaat, ook al levert dat misschien geen goed gevoel op. Men kiest voor dat wat ze hebben en wat ze kennen en niet voor het onbekende. In het kader van; ‘je weet wat je hebt en niet wat je krijgt’.

Nu ik de knoop voor mezelf heb doorgehakt krijg ik van diezelfde mensen te horen dat ze blij voor me zijn en dat ze vinden dat ik lef heb en de juiste keuze heb gemaakt.
Het is fijn om te horen en roept tegelijkertijd vragen op, want ik denk daardoor dat veel meer mensen dit soort stappen willen nemen, maar het gewoonweg niet durven.
De angst voor het onbekende is dan toch groter, waardoor ik denk dat er veel mensen zijn die eigenlijk niet gelukkig zijn in hun werk, relatie..leven.
De vraag die de afgelopen maanden zo vaak door mijn hoofd is gegaan is of ik moest kiezen voor mezelf om daar gelukkiger van te worden, of dat ik moest kiezen voor zekerheid en op de koop toe moet nemen dat ik iets minder gelukkig ben.
Gelukkig heb ik gekozen voor het eerste!
Ik heb het aangedurfd om te kiezen voor verandering.

Weer terug

Alweer veel te lang geleden dat ik hier iets heb geschreven.
Het kwam er gewoon niet van. Geen inspriratie, geen tijd, geen puf, dat soort dingen.
Maar nu, sinds een tijdje, voel ik ineens de schrijfkriebels weer.
Dus ik ga mijn best doen om hier weer met regelmaat te schrijven.