Ineens waren daar weer stapels met schriften in een doos die ik een beetje was vergeten.
Die doos stond ergens in een studeerkamer en eigenlijk keek ik er nooit meer in, tot vandaag.
Gek om die schriften weer in mijn handen te hebben en te lezen wat ik jaren geleden heb geschreven.
Tegelijk besefte ik me ook hoe mooi het eigenlijk is om dit soort dingen te hebben.
Dat je kunt teruglezen hoe je ergens over dacht, wat je deed, waar je uit ging en met wie.
Kortom, ik zie mezelf weer terug toen ik 14, 18, 22 was..
Het is grappig om terug te lezen welke 'avonturen' ik mee maakte en hoe ik soms van dip naar dip ging en hoe ik weer opkrabbelde.
Het leven als puber en begin twintiger, het viel niet altijd mee.
Ook kwamen er namen voorbij van mensen waar ik toen veel mee om ging, maar die ik inmiddels uit het oog ben verloren. Soms horen die mensen ook gewoon bij een bepaalde periode.
Maar sinds er vandaag de dag zoiets bestaat als facebook, kon ik het toch niet laten om bepaalde mensen op te zoeken.
Alsof je misschien ergens dat stukje van vroeger terug wilt halen, ook al weet je dat,dat niet kan.
Ik blijf het bijzonder vinden dat ik zoveel dingen uit mijn leven heb vastgelegd op papier en dat ik dat terug kan lezen. Dat ik alles nog eens opnieuw kan beleven, zo vaak als ik wil.
Dierbare schriften zijn het..voor anderen misschien alleen maar woorden op papier.
Voor mij mijn leven op papier...
