Warrina

Into the Great Wide Open

2010-09-08T20:43:00.005+02:00

Na een treinreis met mede festivalgangers,stap ik op de boot naar Vlieland.
Het vaste land achter me laten en op naar dat kleine eiland waar zich zoveel moois zou gaan voltrekken. De haven van Vlieland komt in zicht en uit de speakers klinkt ' Into the Great Wide Open, van Tom Petty'.
Na een tent opzet sessie was het racen naar een prachtige woning en dito tuin waar eilanders Elsje & Jan hun huis, keuken, tuin open stelden voor een samenzijn met 8 andere festivalgangers.
De groep had eten ' geplukt' waarna we samen gingen koken. De tafel in de tuin was de uitvalsbasis waar we met elkaar leuke en bijzondere gesprekken hebben gevoerd en heerlijk hebben gegeten.
Een perfect begin van het festival!

De eerste nacht was koud en het wakker worden lastig.
Vlieland verkennen op de fiets, wat een prachtig eiland!
Wandelen op het strand, met blote voeten in de ietwat koude zee.
Het ultieme onthaast gevoel steekt ineens de kop op, hoe fijn!
Zittend in het zand ergens in het bos luisteren naar het prachtige concert van 'DAAU'.
Iedereen muisstil, bijna ademloos aan het luisteren, een betoverend moment!
Daarna het bos verlatend om te gaan genieten van de kleine 'Tallest Man On Earth', waar ik hoge verwachtingen van had. Alleen met een gitaar als gezelschap stond hij daar te zingen voor een vol sportveld. Op mijn armen kippenvel en een glimlach op het gezicht, ik werd spontaan 'verliefd' op die ietwat gekke ' Tallest Man'. Vervolgens bevind je je in de bioscoop van Vlieland en zit je te kijken naar de meest vreemde film ever, ' The Man Who Fell To Earth' met David Bowie in de hoofdrol.
Lichtelijk in verwarring fietste ik terug naar de camping, terwijl ik af en toe een blik wierp op de prachtige sterrenhemel.

Wederom een koude nacht met deze keer luidruchtige buren die gesprekken voerden die ik hier niet zal herhalen. Ik kon niet vermoeden dat deze dag zo bijzonder zou worden, ik weet niet eens waar te beginnen om het te beschrijven.
Twee prachtige concerten van Blaudzun en I Am Oak in de tuin van het Armhuis uit 1632.
Een klein stukje van Balthazar, Typhoon & New Cool Collective mee snoepen om daarna door te gaan naar het bos waar Tim Knol zijn talent laat zien/horen. Het leek wel of iedereen was uitgelopen om Tim in deze intieme setting mee te maken. Weer terug naar het sportveld voor Moss. Met een groep door een donker bos struinen in het kader van de ' Arttrail@night'.
Een hele bijzondere ervaring, mede vanwege de sterrenhemel en mijn niets kunnen zien in het donker.
Het bleek een behoorlijke uitdaging, maar 1 om niet te missen.

En eindelijk brak daar dan een langverwacht moment aan..het concert van ' The Whitest Boy Alive'.
Ik kan hier uitbarsten in allerlei superlatieven maar het zou alles tekort doen.
Het was gewoon zo'n geweldig concert, zo'n positieve vibe, zo'n ultiem blij ei gevoel, zo'n glimlach die niet meer van je gezicht af te krijgen is moment.
Legendarisch, zeker omdat Erlend (zanger) ook nog eens ging stagediven/crowdsurfen.
Wat een fijne stem heeft hij, wat een leuke uit de maat dansjes, grappige bedankjes, olijke blikken naar zijn bandleden en dan die bril. Ik wist niet dat nerds zo leuk waren ;-)

Daarna dansen in de Bolder op de muziek van dj St Paul en ineens Erlend voorbij zien wandelen, die vervolgens gewoon bij je gaat staan dansen terwijl je ' Love will tear us apart' van Joy Division aan het meezingen bent. Moe, voldaan en blij rol ik later mijn tent in, wat een dag was dit!

Wakker worden na een best wel goeie nacht in de koude tent.
Op naar de kerk van Vlieland voor een piano concert van Hauschka.
Pingpongballen, kettingen een tamboerijn en weet ik wat al niet meer hij in die vleugel gooit.
Maar weer zo'n bijzonder optreden van een zeer innemende man.
Vervolgens naar Ben Howard in de Bolder, terwijl de laatste klanken van Selah Sue me tegemoet komen. Ben Howard, de jongen die ik tijdens afgelopen Eurosonic niet kon voorzien van zijn o zo gewilde whiskey in de backstagebar. Hij maakte toen al indruk op me met zijn stem die zo doorleeft klinkt en zijn getokkel op de gitaar. Hij gaf me die avond een cd die ik sindsdien veelvuldig heb beluisterd.
Leuk om hem weer terug te zien en te merken dat hij gegroeid is in z'n voorkomen, zijn stem.
Gelukkig is hij bij vlagen nog net zo verlegen en onder de indruk van het publiek als afgelopen januari.
Als afsluiting nog een vleugje Modest Mouse en Oi va Voi.
Nog een keer je telefoon opladen in het vogelhuisje.
Nog een keertje wandelen over het strand waar de wind je zandstraalde.
'S avonds gezellig hangen rond de open haard in de Bolder, dansen op de muziek van dj St Paul
Een kampvuur op het strand, de wind en kou die om je oren slaan.
Met weemoed stap ik op de boot die me terug brengt naar het vaste land, terwijl ik door de speakers weer Tom Petty voorbij hoor komen.
Het was bijzonder en veel, zo veel meer dan dat!

' Live on the Island'
' Live on the Island'

Heengaan.

2010-09-01T10:31:00.002+02:00

Gisteren kreeg ik het tragische bericht dat de vader van mijn schoonzus na een kort ziekbed is overleden.
Even een kort berichtje, een paar zinnen en je weet dat iemands leven totaal op z'n kop staat.
Ik blijf de dood een ongrijpbaar iets vinden.
Hoe leg je uit aan de (kleine) kinderen dat hun opa is vertrokken naar andere oorden terwijl je zelf niet eens precies weet wat het inhoudt? En als je zelf zo vol verdriet bent.
Ik hoor mijn schoonzus zeggen ' ik heb geen vader meer'.
Woorden die bij mij als een mokerslag aankomen.

In mei had ik de vader van mijn schoonzus nog gezien op een verjaardag.
Als vanouds was hij weer moppen aan het vertellen in het Gronings.
Die man kon werkelijk altijd een mop uit zijn mouw schudden, sommige mensen hebben dat talent.
Je zag al aan hem dat hij ziek was, maar zo ziek, blijkbaar kon niemand dat toen vermoeden.
Ik zal hem herinneren als die moppentapper. En dat is een mooi beeld!

Je wilt er niet te vaak bij stil staan dat je ouders eerder zullen gaan dan jij.
Natuurlijk weet je dat het zo gaat maar je wilt ze het liefste bij je houden.
Je ouders weten wie jij bent zonder het te hoeven uitleggen.
Ze zijn er altijd voor je, op wat voor manier dan ook.
Zij kunnen de verhalen uit je vroegere jeugd vertellen, verhalen die je aan niemand anders kunt vragen. Je hebt dezelfde karaktertrekken, of je dat nu wilt of niet.
En dan ineens valt een van de twee weg.
Word je je er van bewust dat een stukje van jezelf is heengegaan.

Zielige liedjes

2010-08-22T20:28:00.002+02:00

Vanavond heb ik weer eens een van mijn ' zielige liedjes' avonden.
Het concept van zo'n avond is eigenlijk heel makkelijk, gewoon veel zielige liedjes achter elkaar luisteren. Soms heb ik van die avonden, dan krijg ik de onbedwingbare neiging om door mijn muziek collectie te spitten en mijn meest zieligste juweeltjes tevoorschijn te halen.

Eigenlijk heb ik die avonden alleen als ik niet helemaal in mijn hum ben.
En vanavond is dus zo'n avond.
Het fijne aan zo'n ' zielige liedjes' avond is dat ik dan even heerlijk mag zwelgen in zelfmedelijden.
Dat ik mezelf ineens ook heel erg zielig mag gaan vinden, dat ik heel hard ga mee zingen en me helemaal in ga leven in al die zielige teksten.
Dat er dan af en toe een traantje valt, dat is eigenlijk alleen maar passend bij mijn ' niet in mijn hum zijn stemming'.

Het is echt heerlijk om dit af en toe eens te doen.
Na zo'n avond voel ik me vaak heel erg opgelucht, alsof die muziek er voor heeft gezorgd dat ik even alle emoties eruit kon gooien.
Niet dat ik het niet op een andere manier kan hoor, maar deze manier is wel een van de fijnste.
Voorwaarde is wel dat ik alleen moet zijn, want ik kan mijn zielige liedjes en mijn gemoedstoestand dan even met niemand delen. Dat brengt alleen maar verwarring en kan ik niet opgaan in het moment.

Waarom ik niet helemaal in mijn hum ben is weer lastig uit te leggen.
Vooral omdat ik het zelf allemaal niet zo goed weet.
Er speelt zich in mijn hoofd en gevoelsleven nogal het een en ander af.
Misschien brengt een ' zielige liedjes' avond de opheldering die ik nodig heb.
Maar misschien ook niet, in ieder geval heb ik dan wel weer prachtige muziek gehoord.
Dat is ook fijn!

Labels

2010-08-18T22:02:00.003+02:00

Labels, etiketten, waarom plakken we die toch zo graag?
We plakken ze overal op, letterlijk en figuurlijk, om de wereld te begrijpen, om het duidelijker te maken, om te rangschikken. Eigenlijk doen we het om allerlei verschillende redenen.
Ik dacht altijd dat ik niet zo snel van het labels plakken was, maar de laatste dagen denk ik daar heel anders over.

Sinds een paar dagen heb ik last van een soort mist in mijn hoofd.
Niet zo'n mist die eigenlijk wel meevalt, maar zo'n hele dikke mist, zo'n mist waarbij je geen hand meer voor ogen ziet. Een mist die ervoor zorgt dat alles wat je denkt en voelt onder een sluier van grauw ligt en je niet weet hoe je die sluier er zo snel mogelijk weer vanaf gaat krijgen.

Het zorgt voor zoveel onduidelijkheid, het is de combi gevoel versus verstand.
Een combi die even niet verenigbaar lijkt te worden.
Althans niet in die mist die in mijn hoofd rondhangt.
Ergens diep van binnen weet ik wel hoe die mist kan verdwijnen en dat is dus door te gaan labelen.
Ik wil ineens heel dringend een etiket erop plakken.
Omdat ik het niet meer weet, omdat het te vaag voor me is, omdat het van alles met me doet.
Het is niet eens meer een kwestie van willen, maar een kwestie van moeten geworden.

En dat is heftig om bij jezelf te merken.
Omdat ik semi labelloos door het leven had willen gaan, blijkt nu dat ik het niet labelloos kan.
Dus ga ik binnenkort maar eens beginnen met het plakken een label. In de hoop dat die mist dan wegtrekt en dingen ineens heel duidelijk worden.

Realiteit van alle dag.

2010-06-22T14:08:00.003+02:00

Thuis zijn, je eigen spullen om je heen.
Slapen in je eigen warme bed, de verwarming die je aan kan zetten.
De post die ongeopend op je wacht.
De boodschappen die je weer moet halen omdat je koelkast bijna leeg is.
Je eigen buurt weer terug zien, zonder weidse uitzichten, blauwe luchten, meeuwen,de geur van de zee.

Niet meer 's nachts moeite doen om je tent terug te vinden omdat er nog 2 dezelfde op je veldje staan.
Niet meer het vele fietsen, de kou die je om je oren slaat.
Geen bijzondere ontmoetingen en gesprekken met volslagen onbekenden.
Geen gedoe meer om nog enigszins warm te blijven in je koude tent.

De prachtige voorstellingen die ik heb gezien galmen nog na in mijn hoofd.
Soms is het teveel om te behappen, weet je niet hoe dit op te slaan in je systeem.
Hoe kun je dit allemaal tien dagen tot je nemen en het je onberoerd laten, dat lukt niet.

De parkeergarage van hotel Skylge, waar ik heel even zachtjes in slaap viel tijdens de prachtige muziek van Chop Wood. Het pakte me, het raakte me en nam me mee.
De broers bij Hark & Sleg die me deden lachen, de visueel ingestelde voorstelling van Theater Tol die me mee nam als ware het een sprookje. Man op tak waar ik op slag ' verliefd' werd op Job " hoi hoi, ik ben Job" in zijn rol als mol.

Tim Knol, Moss, Blaudzun, Postmen, Ellen ten Damme, Thus: Owls, Helena de Koe, bunkerfeest, ET10, Wrakkenmuseum, kampeerpaellapan.

Elk jaar is het weer te veel, te overweldigend, te leuk, te mooi, te koud, te zonnig.
En elk jaar heb ik heimwee naar dat gevoel wat ik maar niet kan uitleggen aan mensen die nog nooit op Oerol zijn geweest. Het valt niet uit te leggen.
Het ' Oerolgevoel' kun je niet in woorden vertalen, je moet het voelen, ervaren op je eigen manier.

Helaas is de realiteit van alle dag weer mijn leven binnen gedrongen.
Ik stap weer in de achtbaan die leven heet en waar ik tien dagen lang even aan was ontsnapt, heerlijk!

Overpeinzing

2010-06-04T00:22:00.005+02:00

Je kunt niet altijd vasthouden aan dingen waarvan je weet dat het niet (meer) goed voor je is.
Hou je tegen beter weten in, krampachtig vast aan iets omdat je niet durft los te laten.
Weet je dat je afscheid moet nemen om opnieuw te beginnen, met misschien wel lege handen, met niets.

Het is niet dat je het niet wilt.
Want elke vezel van je lijf schreeuwt om verandering.
In je hoofd is het druk en slaat de boel ietwat op tilt, toch durf je de drempel niet over.
Je weet dat je een stap moet nemen, hoe klein en onbeduidend ook.
Of hoe groot en imposant ook. Want sommige dingen zijn niet meer wat ze zijn geweest, er is inmiddels zoveel veranderd.

Soms het is zo moeilijk om dat te kunnen zien.
Is de scherpe, eerlijke, blik van een ander net wat je nodig hebt.
Je kijkt door de ogen van die ander naar je eigen situatie en ziet dat het niet zo hoeft te blijven.

Het is aan jou de keuze wat je er mee doet!
Het is aan jou om iets te veranderen, om er voor te zorgen dat je die vicieuze cirkel gaat doorbreken.
Om dichter bij je gevoel te komen. Te laten zien wat jij wilt in dit leven, wat jij nodig hebt en hoe jij tegenover bepaalde zaken staat.

Niets is vanzelfsprekend, al word dat nog zo vaak gedacht.
De makkelijkste weg is en blijft nog altijd die van de minste weerstand.
Hoeveel moeite wil je doen? Hoeveel energie wil jij in iets steken?
En is het altijd ' voor wat hoort wat', of durf je ook gewoon zomaar te geven?
Durf je dingen aan te gaan op een eerlijke oprechte basis, zonder daarvoor van alles terug te willen?

Durf je eerlijk te zijn? Durf je je gevoelens kenbaar te maken?
Durf jij te laten zien wie jij werkelijk bent? Wat jij werkelijk nodig hebt?
Of laat jij je met de stroom mee voeren en vergeet je daarbij je eigen behoeften?

Durf jij confrontaties aan te gaan? Deuren dicht te gooien zodat anderen open gaan?
Durf jij aan te geven dat sommige jassen niet meer passen en dat het tijd word om nieuwe te gaan zoeken/ vinden?

Durf jij knopen door te hakken, ergens een punt achter te zetten?
Durf jij nu eindelijk aan te geven dat jij ook gewoon gevoel hebt, dat dingen voor jou niet voor vanzelfsprekend zijn en dat je er van baalt dat je denk dat anderen jou wel voor vanzelfsprekend aan nemen? Durf jij te zeggen dat je rol je niet meer past?
Durf jij eerlijk te zijn en te zeggen wat jou aandeel in het geheel is geweest en dat het nu anders gaat worden?

Durf jij eindelijk te zeggen dat je er geen zin meer in hebt als alle energie verloren lijkt te gaan?
Durf jij te zeggen dat je niet meer jezelf kunt zijn omdat er zoveel is veranderd?
Durf jij aan te geven dat jij je ook belangrijk wil voelen, net als ieder ander levend wezen op aarde?
Durf jij te zeggen hoe gekwetst je bent (geweest) door allerlei opmerkingen die zijn gemaakt?
Durf jij nu eindelijk eens boos te worden, verdrietig, teleurgesteld en alles eindelijk eens te uiten?

Durf jij nu eindelijk eens werkelijk voor jezelf te kiezen ook al weet je niet wat je dat precies gaat opleveren behalve een groot gevoel van opluchting.
Het is tijd om te durven!

Alarmfase 2

2010-05-14T11:59:00.010+02:00

Mijn twijfel van de laatste weken kreeg er afgelopen dinsdag een nieuwe twijfel bij. Twijfelen is iets waar ik eigenlijk niets mee kan maar wat toch iets met je gemoedstoestand doet. Althans, bij mij.
Het was mijn arts die in plaats van de twijfel bij mij weg te nemen er gewoon een schepje bij deed. Het begon al bij binnenkomst.

We gaven elkaar een hand waarop ik zei dat ik blij was dat het alweer zo lang geleden was dat ik hem had gezien. ( Ik weet, dit klinkt misschien niet als een compliment, maar dat is het wel, want je arts moet je gewoon niet te vaak zien. Iets met ' dat het dan wel goed gaat etc').
Als ik mijn arts ineens hoor zeggen: ' ik wil je eigenlijk blijven zien tot de dood ons scheidt', waarop ik quasi ad rem probeer te zijn en zei: ' Dat wil ik eigenlijk met iemand anders doen, ik wil u helemaal niet zolang blijven zien'. We moesten er beiden hartelijk om lachen.

Hij trok zijn wenkbrauwen op, bekeek me eens goed door die iets te kleine bril van hem en sprak de woorden ' je bent wel een medisch wonder hoor, want het gaat al zolang goed. Maar ik denk dat er nu misschien toch sprake is van een opvlamming'.
En daar zit je dan die boodschap te verwerken.
Natuurlijk had ik er rekening mee gehouden dat het er misschien aan zat te komen, maar eigenlijk had ik de hoop gehad dat hij zou zeggen dat er niets aan de hand was.
Maar zijn opgetrokken wenkbrauwen, zijn geblader in mijn dossier, de bedenkelijke blikken naar mij waren eigenlijk al voldoende.

Gelukkig is er ook de berusting dat ik dus toch op mijn eigen gevoel kan vertrouwen. Dat ik nog weet welke alarmsignalen van mijn lichaam ik serieus moet nemen en welke niet.
Volgende week mag ik al op komen draven voor een onderzoek en dan zullen we (redelijk) zeker weten of en wat er aan de hand is.
Tot die tijd wil ik me er niet te druk over maken, dat heeft toch geen zin.
Ach en het ergste is dat ik misschien weer aan de medicatie moet, dan is er nog geen man overboord.
Althans dat wil ik mezelf doen laten geloven en dat lukt nog aardig goed ook!

Complimenten

2010-05-03T11:54:00.004+02:00

Het was als compliment bedoeld, maar ik merk dat het me al dagen dwars zit. Het spookt maar door mijn hoofd en begint me meer en meer te frustreren.
Ik begin me zelfs al af te vragen of ik nou echt zoveel moeite heb met het aannemen van complimenten?
Want een compliment dat neem je aan van die persoon die het tegen je zegt. Je zegt netjes ' dank je wel' en dat is het. Eigenlijk is er niets aan en toch zit het me dwars.

Maar misschien ligt het wel aan de persoon die het zegt?
En wat die persoon precies tegen je zegt?
Misschien is het principe van het aannemen van een compliment op sommige momenten helemaal niet zo eenvoudig?
Ik ben blijkbaar beter in het geven van complimenten dan in het aannemen er van. En wat zegt dat over mij?

Shit, mijn Crohn weer actief???

2010-04-26T14:57:00.005+02:00

Altijd is er een angst ergens diep in mijzelf aanwezig.
De angst dat het weer eens finaal mis kan gaan, dat ik er niets tegen kan doen en dat ik alles maar weer over me heen moet laten komen. Dat ik weer in die hele medische molen terecht ga komen, het verdriet, de pijn, de teleurstellingen.
Ik ben er echt niet dagelijks mee bezig, maar ergens sluimert het toch.
Bij elk steekje wat je in je buik voelt, elke zucht van vermoeidheid die je slaakt, alle andere gekke dingen waar je ineens last van kunt krijgen. Ik wil niet alles op die Crohn afschuiven en toch doe ik het. De Crohn alarmbel is altijd de eerste die afgaat.

Sinds dit weekend is de angst dat het 'mis is' ineens weer aanwezig.
Iets waar ik al jaren niet aan probeer te denken.
Het gaat al zo lang goed (10 jaar), dat ik de ijdele hoop heb (had) dat het altijd zo zou blijven gaan.
Dat ik met wat kleine ongemakken gewoon mijn leven kon leven zoals ik dat nu doe.

En nu is er ineens weer dat stuk onzekerheid terug, de vraag of het weer mis is of dat het weer eens 'gewoon' loos alarm is. Ik hoop zo op het laatste.
Het begon vrijdag met wat lichte buikpijn, maar dat is zo normaal dat ik besloot er niet veel aandacht aan te besteden. Zaterdag werd al een ander verhaal met veel meer pijn en een bijna slapeloze nacht.
En gisteren was het hek van de dam. De buikpijn was te heftig, ik wist even niet meer waar ik het zoeken moest. Op dat soort momenten zou ik het liefst weg willen kruipen.
Net doen alsof het er niet is, er niet aan toegeven, maar dat wil niet.
De realiteit van de pijn klopt daarvoor net iets te hard op mijn deur.

Dus bellen met de huisartsenpost, erachter komen dat ik daar niet kan komen.
Er naar toe fietsen is namelijk geen optie. De dokters assistente snapt het en zegt dat de dienstdoende huisarts me terug gaat bellen. En inderdaad, 10 minuten later hoor ik dat ze me toch echt willen zien.
Ik zucht maar eens diep en besluit om een taxi te bellen, dan maar op die manier naar de huisartsenpost. Diep van binnen weet ik al dat ze me weer gewoon naar huis sturen, omdat het zo lastig te beoordelen is wat er aan de hand is.

De dienstdoende huisarts onderzoekt me en wil me meteen aan de prednison (zware ontstekingsremmer) hebben en ziet mijn verbaasde en verontwaardigde gezicht. ' Volgens mij ben je het er niet mee eens?', hoor ik hem zeggen. Dat had hij goed gezien.
Ik leg uit dat ik niet zomaar weer aan die ' rommel' ga beginnen als ik niet eens zeker weet of mijn Crohn weer actief is en al helemaal niet zonder overleg met mijn MLD-arts (maag-lever-darm arts).
De huisarts snapt mijn verhaal en komt dan aan met een andere ontstekingsremmer die ik eigenlijk niet mag hebben vanwege mijn Crohn.
Ik zucht weer eens diep en snap ook wel dat die man me wil helpen, maar soms is het zo frustrerend.
Hij schrijft me uiteindelijk iets voor tegen de pijn, zodat ik in ieder geval goed kan slapen en de nacht weer wat door kom. Inmiddels heb ik contact gehad met de MLD-arts en hoor ik morgen wanneer ik terecht kan voor een controle.

Ik baal er zo ontzettend van dat ik niet weet wat er nu weer aan de hand is. Het liefst wil ik zo snel mogelijk worden gerust gesteld, dat het ' gewoon' weer eens vals alarm is.
Maar wat als het nu ineens geen vals alarm is?
Ik probeer daar nog maar niet aan te denken, want ik kan er (nu) niks aan veranderen.
Hoe frustrerend en verdrietig dat nu ook even is.

Niets is toch iets

2010-04-13T14:38:00.002+02:00

Telkens probeer ik de inspiratie te vinden om hier wat te gaan schrijven, maar het lukt me niet.
Er spookt van alles door mijn hoofd om over te schrijven en tegelijkertijd ben ik dan weer van mening dat ik niks heb om over te vertellen.
In mijn hoofd is het dus een grote tegenstrijdige boel.
Ik zou kunnen vertellen over mijn werk waar ik tegen de nodige uitdagingen aan loop, of over het avondje stappen laatst, of misschien wel over hoe het is om met bepaalde vrienden alleen bel of e-mail contact te hebben.
Maar ik kan er de juiste woorden niet bij vinden, ik mis gewoon even de inspiratie om er mooie volzinnen van te maken.
Dus schrijf ik maar even over niets, iets waar ik blijkbaar nu even erg goed in ben.
Sorry daarom voor dit nietszeggende stukje, zodat ik in ieder geval weer eens iets op mijn blog heb geschreven.
Ik ga maar eens mijn inspiratie zoeken...heb het vast ergens laten liggen.

Leren voelen

2010-03-12T14:16:00.003+01:00

Nog niet eerder ben ik me er zo bewust van geweest dat je als persoon heel erg 'in je hoofd' kan zitten.
Ik weet van mezelf heel erg goed dat ik een denker ben en dat ik goed dingen kan (over) analyseren. Ook weet ik dat het vaak niet altijd even fijn is om zo'n denker te zijn. Want het lukt me niet altijd om die uit knop te vinden. In mijn hoofd gaat altijd van alles rond en dat valt niet altijd te sturen.
Vandaag was er iemand die me liet zien hoe 'erg' het eigenlijk met me gesteld is, dat ik totaal de balans tussen het voelen en het denken ergens ben kwijtgeraakt.
Ik zit dus alleen maar in mijn hoofd en ben me niet meer bewust van de dingen die ik voel.
Eigenlijk kwam het niet als een verrassing, want ik had dat idee zelf ook al wel eens gehad, alleen wist ik niet wat daar mee te doen.

En nu komt er dan ineens iemand op mijn pad die me kan begeleiden in het leren voelen, om me er bewuster van te maken om meer in het nu, in het moment te zijn.
In deze maatschappij lijkt het haast wel of steeds minder mensen in het moment zijn, ze rennen, vliegen.
Het lijkt als ik om me heen kijk wel of iedereen het altijd druk heeft, alsof iedereen haast heeft en hoeveel mensen staan dan bij zichzelf stil?
Ik ga ook vaak maar door, over mijn eigen grenzen heen, niet te veel voelen want ik moet door. Dat begint op een bepaald moment z'n tol te eisen en dan is er ineens die bewustwording.
Ga ik zo verder of sla ik een nieuwe weg in?
Ik ga, met hulp van een haptonoom, maar eens die nieuwe weg proberen, het kan alleen maar beter worden!

" Haptonomie gaat over de balans tussen je voelen, denken en doen. Bewegingsoefeningen, gesprekken en aanraken stimuleren de ontwikkeling van je voelende vermogen."

Feestje

2010-03-08T23:20:00.005+01:00

Het was alweer een tijdje geleden dat ik naar een house feestje was geweest.
De frequentie van dat soort bezoekjes heb ik een paar jaar geleden al wat naar beneden bijgesteld.
Kwestie van leeftijd, energie, werk, andere dingen, die ervoor zorgen dat ik wat minder ga.
Maar afgelopen weekend mocht ik weer even ' los' op een feestje.
Even de stress van me afdansen, mensen bekijken, fijne muziek horen, blij worden van die fijne muziek, bijkletsen.

Maar ik weet niet wat het precies is.
Het lijkt wel of het lichaam het allemaal wat minder goed vol kan houden, zou het verval dan toch intreden na je 30e ;-)?
Misschien ben ik gewoon wat ritme kwijt geraakt, tenslotte heb ik nu overdag allerlei verplichtingen die zwaar wegen (werk).En kan ik mijn biologische klok niet meer zo makkelijk voor de gek houden door een nachtje door te halen. Dat ging ' vroeger' toch echt een stuk makkelijker!

Maar al met al was het een fijne avond. Waarin ik soms van de ene verbazing in de andere viel.
Dj's die hun muziek met hart en ziel de zaal in slingeren blijft gewoon heel fijn om naar te kijken, ook passeerden de meest vreemde leggings, beenwarmers, zonnebrillen, dikke (lees:warme) vesten,geruite overhemden de revu.
Is een dj tegenwoordig echt een superster, die soms,niet eens meer hoef te doen dan alleen het podium op te lopen om de zaal al uit z'n dak te laten gaan.
Blijken sommige mannen contact te willen zoeken door wel erg dicht tegen je aan te komen staan en dan blijkbaar ook nog denken dat, dat effect heeft. Soms wel natuurlijk, ligt geheel aan de man in kwestie ;-)

En dan is het vandaag zo'n dag dat je merkt dat je echt even bij moet komen.
Dat je ineens weer spierpijn hebt van het dansen, vermoeidheid de overhand heeft.
Maar ach, who cares! Het was een fijn feest en er zullen er weer veel meer volgen, ik heb geloof ik de smaak weer te pakken, nu mijn lijf nog.

stilte

2010-03-01T12:07:00.003+01:00

Maanden zijn er inmiddels voorbij gegaan, zonder maar een teken van leven op mijn blog.
Het was niet dat ik niet wou schrijven, maar het kwam er gewoon niet van.
Een verhuizing, ergens opnieuw beginnen hakt er altijd wel een beetje in en dan ook nog zo snel op elkaar allemaal.
Heb ik drie weken lang 2 banen gehad die ik moest zien te combineren, ondertussen moest ik ook nog mijn huis inpakken en verhuizen.
Je start dan toch net even anders dan je misschien zelf voor ogen had.
Het begon allemaal gewoon lekker druk en dat bleef het de andere maanden ook.

Inmiddels ben ik alweer meer dan een half jaar verder in deze al niet meer zo vreemde stad.
Zijn mijn collega's geen vreemden meer voor me, heb ik mijn draai daar inmiddels redelijk goed gevonden en heb ik een fijn huis en een lieve huisgenoot.
Zijn er de nodige vragen geweest ' waarom heb ik dit ook alweer gedaan', ' was dit nou echt de juiste stap om te nemen', ' pas ik hier eigenlijk wel tussen'.

Alles heeft zijn tijd nodig. En dat wil ik nog wel eens vergeten.
Soms 'moet' ik zoveel van mezelf en dan het liefst ook nog allemaal tegelijk.

Inmiddels heb ik een nieuwe computer, hernieuwde energie, zin om weer vaker te bloggen.
Het gaat weer goed komen met mij en dit blog!

Opsomming

2009-09-16T11:41:00.004+02:00

Vreemd om te bedenken dat ik inmiddels al meer dan een maand rondhang in mijn nieuwe stad.
En dat dit boven verwachting goed gaat allemaal. Tuurlijk volg ik het nieuws van mijn oude woonplaats ook nog via internet, maar het bevalt me hier. Ik pas wel in het nieuwe leventje wat ik ben begonnen en dat is fijn om te merken.
Op mijn werk blijken ze ook zeer tevreden over me te zijn. Volgens collega's voelt het alsof ik al jaren deel uit maak van het team. En volgens de manager ben ik een soort mediator die het team erg hard nodig had.
Weet ik inmiddels ook dat ik door mijn proeftijd heen ben en dat er binnen een paar weken een officieel papier ligt waarop staat dat ik een vast contract heb.
Zijn er allerlei mogelijkheden om me verder te ontwikkelen binnen het bedrijf en ligt er (waarschijnlijk) medio september volgend jaar een nieuwe uitdaging op me te wachten.Eentje die ik in ieder geval met beide handen zal aangrijpen en daarover natuurlijk later nog een keertje meer!
Inmiddels kan ik ook redelijk mijn weg vinden in deze stad. Al is er van enige logica niet echt sprake. Wat dat betreft mis ik soms wel de overzichtelijke Groningse straten, waar ik altijd wist waar ik was of waar ik naar toe ging.
Het eerste house feestje in deze stad heeft me uren bezig gehouden op de dansvloer. Het was heerlijk om eindelijk weer eens als vanouds te dansen en te genieten van klassiekers en nieuw werk.Ik kwam erachter dat ik het toch wel mis, om af en toe even heerlijk uit m'n dak te gaan. Dat gaan we dus echt vaker doen! Waarvan akte!
Ben ik me aan het bedenken hoe ik mijn aankomende verhuizing ga regelen en waar ik (hoop ik) aan het eind van dit jaar kom te wonen. Er is nog een hele papieren winkel af te werken voor een nieuw onderkomen. Maar tot die tijd zit ik nog heel erg goed in mijn tijdelijke woning met een gezellige huisgenoot waar het goed mee klikt!
Merk ik ineens dat het wonen in het midden van het land echt veel voordelen heeft. Zo zijn veel steden ineens binnen reisbereik. Dat wil zeggen dat concerten in A'dam ineens niet meer lastig zijn om naar toe te gaan, dat er binnenkort een weekendje Antwerpen aan zit te komen, en dat de Efteling eindelijk eens door mij ontdekt gaat worden! Hoe fijn is dat! En ik kan eens wat vaker richting Nijmegen waar vriendin http://www.katyo.net/ woont.
Al met al ben ik nog steeds zeer tevreden over de keuze die ik heb gemaakt en ik hoop dat ik dat over een half jaar..een jaar...2 jaar...etc nog ben!

Sneltrein

2009-08-30T16:16:00.003+02:00

Sinds de sneltrein, waar ik een paar weken geleden aan boord ben gestapt, wat vaart heeft geminderd, merk ik hoe pittig die weken eigenlijk waren.
De vermoeidheid begint me nu echt te overvallen, mijn gezicht laat lijnen zien die ik liever niet wil zien en mijn bed blijkt een toevluchtsoord te zijn geworden.

Toen die sneltrein vaart nog op volle snelheid bezig was merkte ik niets van mijn vermoeidheid.
Ach, misschien her en der wel ietjes, maar er was geen tijd om eraan toe te geven.
Dus je geeft nog een dot gas en je gaat verder...druk met alle dingen die moeten gebeuren.

Maar inmiddels ben ik maar wat blij dat ik wat gas heb terug genomen.
Het lijkt me namelijk verre van goed als je lichaam op een soort hoger energie level zit zonder stil te kunnen staan bij de nodige rustmomenten.

Ik ben nu aan het bijtanken, tot rust aan het komen, van alles aan het genieten wat me de afgelopen weken is overkomen, alles aan het laten bezinken wat me allemaal is overkomen de afgelopen weken, mijn nieuwe stad aan het leren kennen, mijn huisje inrichten, slapen, lezen, internetten, tv kijken, werken.
De sneltrein is in een slakkengang aan het verder rijden en dat bevalt me meer dan prima!

1 been met dEUS

2009-08-20T23:16:00.003+02:00

Het lijkt haast wel alsof ik nog steeds met één been in 050 sta en met één been in 030.
Was ik vorige week nog in mijn oude woonplaats om mijn laatste werkweek daar af te ronden,afgelopen dinsdag was ik er alweer.
Dit keer niks geen werk meer, maar fijn genieten van een concert van Tom Barman en de rest van de mannen van dEUS.

Het was een heerlijk concert, al valt het me toch weer op dat het publiek altijd zo tam is.
Iedereen staat of zit, reacties komen wel maar zijn verre van uitgelaten.
Of iedereen geniet gewoon op zijn of haar manier van de muziek, of men durft zich misschien niet helemaal te laten gaan?
Toch jammer, want zelf beleef ik een concert altijd nog intenser als het publiek er zich duidelijk in mengt en ik heb ook het idee dat het voor een band of artiest dan nog net ietsje fijner spelen is?

Maar het was een fijn concert, met een paar nieuwe nummers, waardoor ik nu nog meer uit kijk naar het nieuwe album!Ik had een heel mooi plekje vlak vooraan, waardoor ik al het multitasken van de bandleden goed kon volgen én natuurlijk Tom eens goed kon bestuderen.
Want tja, het blijft toch echt een erg sexy meneer en ook nog eens charmant, zeker als hij op een zeker moment alleen de dames in de zaal bedankt..wegloopt van de microfoon...zich bedenkt...terugkomt en zegt 'en de heren natuurlijk ook'.

Toerist

2009-08-17T22:48:00.004+02:00

Vandaag fietste ik voor het eerst door mijn nieuwe stad.
Eindelijk was er een échte vrije dag die ik wou besteden aan het spelen van toeristje in de stad die ik wel ken, maar ook weer totaal niet.
Ik fietste langs prachtige woningen aan een mooi watertje met mooie bruggen, zag her en der 'te koop' borden aan die prachtige woningen hangen en bedacht me dat ik daar wel zou kunnen wonen ( het is dat mijn salaris dat niet toelaat).

Ineens was ik in het centrum en ben ik maar eens gaan slenteren en gaan kijken.
Ben de Domkerk maar eens binnen gegaan en laat de beklimming van de Dom (465? treden) nog maar even aan me voorbij gaan.
Soms voelde het alsof ik door m'n oude vertrouwde Groningen aan het lopen was, grappig om te merken dat beide steden ongeveer hetzelfde sfeertje uit ademen.

Het feit dat ik op gevoel meteen weer de juiste weg naar mijn huis wist te vinden is voor mij een goeie raadgever. Ik kan hier wel wennen en ik ben hier misschien al wel een beetje thuis.
Het voelt goed en dat is fijn om te merken.
Mijn nieuwe baan klopt en voelt als een warme jas en datzelfde heb ik met mijn huis.

Zou het misschien dan soms toch gewoon zo zijn dat dingen gaan zoals ze gaan?
En dat je iets zoekt/overkomt wat bij je past?
De tijd zal het leren.

Afscheid

2009-08-01T20:35:00.002+02:00

In Groningen

Je bent in Groningen, maar hier ben je dat niet,
dit is een onbekende plek, dit is een gedicht in deze stad.
Waarin je al die jaren kwam en ging,
door altijd zon, altijd regen, altijd wind,
totdat je hier stond, en dit las.
Je kwam en gaat weer weg,
ook nu zo zal het blijven tussen ons,
ik ben een onbekende plek.

Rutger Kopland

Inzichten

2009-05-30T13:48:00.002+02:00

Ik zag JA tegen mijn leven.

Dat stond er vanochtend op een inzichtkaart die ik af en toe eens tevoorschijn haal.
De laatste tijd zijn er verschillende dingen die me bezig houden waardoor ik het soms niet meer kan overzien. Zo voelde het afgelopen donderdag en zorgde ervoor dat ik al mijn afspraken voor dit weekend heb afgezegd.
Het zit vol in mijn hoofd en mijn lijf.

Misschien heb ik daarom al dagen hoofdpijn, voelen mijn spieren gespannen aan en vergeet ik dingen die ik niet mag of wil vergeten. Ook heb ik alweer tijden zo'n ongekende vermoeidheid over me dat ik gewoon niet meer weet hoe ik er vanaf moet komen.
Ik denk dat ik mezelf de afgelopen tijd weer een beetje ben vergeten.
Dat ik ben vergeten wat voor mij belangrijk is, waar ik blij van word, waar ik energie van krijg en waar mijn grenzen liggen.
Het is blijkbaar makkelijk voor me om dit te vergeten, omdat het leven nu eenmaal doorgaat en er niet altijd tijd is om pas op de plaats te maken.
Maar gun ik het mezelf misschien niet om even pas op de plaats te maken?

Toch voelt het meer dan goed dat ik alles heb afgezegd en alleen tijd aan mezelf kan en mag besteden. Met een boekje op mijn balkon, niks moeten.
Zo fijn en zo nodig.
Is het dan toeval dat de volgende inzichtkaart die ik trok het volgende zei?

Pas als ik nee kan zeggen kan mijn ja een ja zijn.

Alleen maar ik.

2009-05-26T21:01:00.003+02:00

Het fijne van zelfreflectie is dat je weer een hele hoop over jezelf te weten komt.
Dingen die je misschien al wel wist van jezelf, maar ook zaken die compleet nieuw voor je zijn.
Af en toe is het goed om eens te kijken hoe het in de spiegel er voor staat..of je nog dingen herkend of ineens iets nieuws ontdekt.

Zo merk ik steeds meer aan mezelf dat ik een aversie begin te ontwikkelen voor mensen die voornamelijk het woord eenrichtingsverkeer kennen.
Het is iets wonderbaarlijks, om jezelf altijd maar op de voorgrond te duwen, misschien bewust, meestal (althans dat denk ik) onbewust.
Je hebt ze, van die mensen die vaker niet dan wel vragen hoe het met jou gaat en wat er speelt in jouw leven.
Die zodra ze je zien of spreken een stortvloed aan woorden over je uitspoelen en het middelpunt van het gesprek is eigenlijk altijd de ' ik'. Die altijd de dingen gedaan krijgen die ze gedaan willen krijgen.
En dan ook nog op hun manier.

Soms lijkt het me eerlijk gezegd best lekker om het eens over jezelf te hebben zonder rekening te houden met een ander. Alsof je een praatpaal hebt gevonden waar je alles er even lekker uit kan gooien. En als je klaar bent zeg je doei, bedankt of hee ik spreek je wel weer.
Lijkt me heerlijk en het is zo niet zoals ik ben of in elkaar zit. En daarom denk ik dat ik het ook niet zou kunnen.

Ik ben iemand die rekening probeert te houden met mijn omgeving. Met de persoon met wie ik een gesprek heb. Misschien is dat wel mijn valkuil? Ik hou er soms teveel rekening mee. En zeggen ze niet dat TE ervoor niet goed is?
Ik weet dat gelukkig niet iedereen zo is zoals ik ben. Dat maakt het dan ook weer leuker.
Maar ik merk ook dat ik het soms mis dat iemand je maar voor vanzelfsprekend aan neemt en soms geen rekening wil of kan houden met jou gevoelens.
En dat steekt eigenlijk wel een beetje.
En dat roept meteen ook vragen op...tijd voor bezinning.

Om moedeloos van te worden

2009-05-20T11:43:00.003+02:00

Sinds ik hier woon ben ik me al bewust van mijn benedenbuurman.
Er lijkt ook geen ontkomen aan trouwens.
Nu is het een gehorige flat waar ik in woon, zo net na de oorlog neergezet en isolatie mag nu 'het' zijn, dat was het toen niet.
Ik hoor bij wijze van spreken elke zucht van mijn omliggende buren en mijn buren die van mij.
Op zich hoeft dat geen problemen op te leveren, als je maar een beetje rekening met elkaar wil houden.

Maar mijn benedenbuurman heeft daar nog nooit van gehoord.
De laatste weken lijkt het (weer) steeds erger te worden.
Ik hoef al weken geen wekker te zetten omdat hij me 's ochtends meestal rond 7 uur met veel lawaai wakker maakt.
Nu ben ik niet iemand die last heeft van een ochtendhumeur, maar door hem begin ik er langzamerhand eentje te ontwikkelen.
Het is gewoon uitermate vervelend als je niet meer lekker in je eigen huis zit omdat het lawaai van de benedenbuurman zoveel ruimte inneemt.

Deuren slaat hij keihard dicht, op welk tijdstip van de dag ook.
Hij schreeuwt tegen zijn zoontje en zijn vriendin die er geregeld een paar dagen zijn.
Hij is elke ochtend rond zeven uur wakker en ik dus ook.
Ik hoor hem plassen in de wc.
Ik ruik het eten koken van hem via mijn douche.
Ik hoor hem 's avonds stofzuigen en stoelen en banken verschuiven.
Mijn tv moet harder als hij in de woonkamer een gesprek aan het voeren is.
Hij heeft soms ruzie met de buurvrouw die onder hem woont en dat vechten ze uit via de verwarmingsbuizen.
Hij praat gewoon altijd op een volume dat vergelijkbaar is bij een concert.
Als ik aan kom lopen en niks tegen hem zeg, dan wacht hij totdat ik geen andere mogelijkheid heb om hem te ontlopen en dus wel iets moet zeggen.
Hij stond een paar keer bij mij voor de deur, wou gezellig langs komen en met me stappen (nadat ik bij hem had geklaagd over geluidsoverlast).
Hij verscheen meerdere malen ineens op de gallerij als ik naar mijn huis liep. Terwijl hij even daarvoor in geen velden of wegen was te bekennen.
Dat klagen bij hem heb ik dan ook maar gelaten, ik heb geen zin in een 'stalker'.

De woningstichting kan eigenlijk niks doen.
Ze raden me aan om te blijven klagen.
Ze hebben al eens een gesprek met hem gehad en hij is zich van geen kwaad bewust.
Zegt dat hij niets doet wat overlast veroorzaakt en dat het iemand anders in de flat moet zijn.
Het is frustrerend als iemand op den duur zoveel ruimte in jouw huis inneemt.
Het is niet zo dat ik er elke dag mee bezig ben, maar ik word er elke dag wel mee geconfronteerd.
Als het eens een dag stil is valt me dat meteen op. Het is namelijk nooit stil.
Het ontneemt me meer en meer mijn woongenot.
En het lijkt alsof ik er niks tegen kan doen.

Overbuurman

2009-05-15T23:08:00.005+02:00

De laatste paar weken is het me steeds iets meer gaan opvallen.
En afgelopen week, op een avond, kon ik er niet meer omheen.
Mijn overbuurman en ik hebben ietwat last van dezelfde timing.
Ik woon in een flatje...het is niet bepaald hoog..maar ik woon op de bovenste woonlaag.
Aan de achterzijde zit mijn balkon waar ik het één en ander aan groeiende en bloeiende planten heb staan.

Als ik in mijn keuken staan, kan ik, als ik naar buiten kijk de andere 'flat' zien en daar woont mijn overbuurman dus.
Hij heeft een tuin, en is daar soms in aan het klussen.
Elke dag hangt hij iets aan zijn waslijn en staat zijn deur open.
Soms zie ik hem rond lopen in zijn woning maar meestal staat hij buiten of in zijn deuropening.
In het begin viel het me niet echt op.

Ik was mijn planten aan het water geven, ik knipte her en der wat tuinkers uit mijn 'tuin'.
Of ik was de was aan het ophangen en altijd stond hij daar dan net ook.
Toeval, meer niet?
Ik kijk en hij kijkt ook, dat kan ook niet anders, want we hebben nu eenmaal een beperkt uitzicht.
Ik op zijn 'flat' en hij op die van mij.

Maar de laatste tijd hebben we dus dezelfde timing.
Als ik net buiten ben en ik kijk even rond (wat ik heus niet de hele tijd doe, want ik me wil me eigenlijk niet bezig houden met die voor mij onbekende overbuurman), staat hij ineens in zijn deuropening rond te kijken en die ene avond deze week, dus heel gericht naar mij.
Het vreemde was dat hij er eerder niet stond, zijn deur was zelfs dicht.
En terwijl ik bezig was op mijn balkon voelde ik dat er iemand keek, en dat was hij dus.

Ik kan me dan niets anders afvragen waarom hij dan net daar staat?
Maar misschien denkt hij dat ook wel van mij?
Want ik sta er tenslotte ook en het kan natuurlijk aldoor toeval zijn dat we er op hetzelfde moment staan. Kortom, het is iets wat je zomaar bezig kan houden.

Misschien moet ik de volgende keer maar eens naar hem zwaaien?

Anders

2009-05-09T00:27:00.002+02:00

Het blijft een vreemde gewaarwording om te merken dat mijn leven waarschijnlijk altijd onstuimig en onvoorspelbaar zal zijn.
Ik verbaas me wel eens over mensen die al jong hun leventje ingevuld hebben met een baan, huis, relatie, kinderen.
Alsof je er niet vroeg genoeg mee kunt beginnen, althans,zo kwam en komt het soms op mij over.
Tegelijkertijd voelt het dan wel eens dat ik 'achter loop', omdat ik mijn leven niet via de 'normale' wegen bewandel.
Soms word je namelijk wel eens geconfronteerd met het feit dat jij andere keuzes maakt dan zoveel andere mensen.
Jaren geleden zou ik dat als heel vervelend hebben ervaren, nu niet meer.
Ik heb er vrede mee dat het bij lekker anders loopt dan bij anderen. Ben ik er trots op dat ik trouw blijf aan mezelf, mijn gevoel en mijn idee van hoe ik mijn leven wil invullen.
Waarbij ik wel wil laten weten dat ik geen oordeel vel over andermans leven. Iedereen moet vooral doen waar hij of zij zich prettig bij voelt. Want daar word je gelukkig(er) van.
En als we dat nou ook eens van elkaar zouden accepteren,denk ik, dat het er in de wereld een stuk positiever aan toe zou gaan.

toevallig?

2009-05-04T11:51:00.006+02:00

Is het een kwestie van puur toeval?
Maar zo vaak hoor ik de muziek van mijn favo band eigenlijk niet.
Vandaag is al de derde dag op rij dat ik bij het aanzetten van de radio een nummer van Crowded House te horen krijg. Fijn om de dag zo te beginnen.
Apart is het wel.

Bril

2009-04-24T23:27:00.006+02:00

Het bekijken van teletekst is een kleine dwangneurose van mijn kant.
Ik weet niet wat het is, maar elke dag maak ik een rondje langs verschillende pagina's.
Het is een vast ritueel. Zo ook afgelopen woensdagavond.
Ik kwam terecht op pagina 101 en daar stond het.. ' Martin Bril overleden'.

Vol verbazing keek ik naar dat ene regeltje, in blauwe letters geschreven.
Ik wist dat hij ziek was, dat het nu deze keer echt onomkeerbaar was.
Zijn laatste boek ' mijn leven als hond' had ik al tijden op mijn ' nog te lezen' lijstje staan.
Tot nu toe is het er niet van gekomen om het boek te kopen.

Het is vreemd om te merken dat het overlijden van iemand die je niet kent iets met je doet.
Ik kende Martin Bril niet en toch kende ik hem wel, althans dat gevoel had ik.
Zoals zoveel mensen las ik zijn columns zeer graag, en het zorgde voor een inkijk in zijn leven en belevingswereld en scherpe blik. Het maakte dat ik het gevoel kreeg Martin Bril persoonlijk te kennen.

Soms zorgde zijn blik op de wereld bij mij voor een slappe lach aanval, een diepe frons in het voorhoofd of een grote glimlach.
Ik volgde hem voornamelijk via zijn website en regelmatig op zaterdag via het volkskrant magazine.
Thuis werden soms zijn columns voorgelezen aan mijn ouders, voornamelijk als hij weer eens schreef over zijn dochters. Het was vaak zo herkenbaar.

Ook schreef hij vaak over Groningen.
Het blijft leuk om je eigen stad te zien (lezen) door de ogen van iemand anders die er dan ook nog zo prachtig en raak over kan schrijven.
Een van zijn laatste columns die voor een slappe lach aanval zorgde en daarna meteen werd doorgemaild in het kader van ' dit moet je echt lezen, te grappig', was Mariska's cup a soup moment.
http://www.martinbril.nl/archief/2009/01/mariskas_cupaso.html
Bijzonder hoe hij ondanks zijn ziek zijn toch zo scherp, nuchter en grappig bleef.

Met Bril zag je de wereld net even leuker, beter, anders, scherper.
Met hem werden alledaagse, gewone dingen ineens bijzonder.

Efteling

2009-04-24T23:13:00.004+02:00

Vreemde blikken van mensen terwijl je staat te lachen bij de lege flessen inlever machine.
Net als in de AH Efteling reclame, hoorde ik, terwijl de flessen in de machine verdwenen, een zware stem zeggen ' lege flessen hier'.
Even dacht ik dat ik in Bananasplit was beland, maar gelukkig nergens een Frans Bauer.
Met een glimlach op mijn gezicht vanwege deze grappig bedachte actie, liep ik verder door de winkel en vroeg ik me af hoeveel mensen dit nog meer konden waarderen.

De telefoon die uitstond terwijl hij aan was?!

2009-03-03T17:31:00.007+01:00

Terwijl ik net bezig was om een opkikker soepje voor mezelf te maken, hoor ik ineens mijn voordeur open gaan. Een vreemde gewaarwording, aangezien ik alleen woon.
Even dacht ik dat ik misschien de voordeur niet goed had dicht gedaan toen ik de vuilniszak buiten had gezet. Ook had ik net wel een deurbel gehoord, maar wist niet zeker of het die van mij was.
Vreemd wat er op zo'n moment door je hoofd gaat.
Vreemder was mijn gezicht op het moment dat ik mijn beide ouders door de deur mijn woonkamer binnen zie komen.

' Wat komen jullie doen?', vroeg ik vrij onnozel.

Wat werd beantwoord door een stortvloed van woorden van de kant van mijn ouders.
Of ik mijn telefoon niet had gehoord, en dat ze me al 2 dagen aan het bellen waren, zonder succes.
Dat ze steeds meteen mijn voicemail kregen en er niets van snapten.
Dat ik vorige week met griep op de bank lag en wie weet was er nu wel iets aan de hand met me.
Ze hadden mijn broer ook al gevraagd of hij iets van me had gehoord en of hij anders een e-mail wou sturen. Gewoon om te kijken of ik daar wel op reageerde.
De opluchting toen ze mij met een verbaast gezicht uit de keuken zagen komen, was dan ook groot.
Ik lachte het een beetje weg, maar aan de andere kant bedacht ik me wel dat stel er was echt iets gebeurd? Ik woon tenslotte alleen, weliswaar in een flat, maar met mijn buren heb ik eigenlijk geen contact behalve het zeggen van 'hallo' als we elkaar tegenkomen. En mijn werk zou ook niet snel aan de bel hebben getrokken, omdat ik een paar dagen vrij was.
Het drukt je wel even weer met de neus op de feiten.

Ik keek naar mijn telefoon die gewoon aan stond en snapte er helemaal niets van.
Mijn vader probeerde me daarop maar weer eens te bellen en kreeg inderdaad meteen mijn voicemail.

Totdat ik erachter kwam dat op mijn nieuwe telefoon (sinds een maand heb ik die ongeveer) een functie zit dat je, je telefoon uit kunt schakelen, terwijl je de telefoon gewoon aan hebt staan.
Het nut van deze functie ontgaat mij echter compleet.
Ik zal in het vervolg dan ook beter opletten dat ik dat knopje totaal links laat liggen.
Een keer zo'n paniekactie is meer dan genoeg, en 8 gemiste voicemail oproepen met steeds wat nerveuzer klinkende ouders ook.

Ik moet, jij moet, wij moeten (zoveel...)

2009-02-22T20:55:00.004+01:00

Het rommelt in mijn hoofd, lijf, in alles.
Het komt door dat 'moeten', en de mevrouw die me over 2 maanden weer wil zien.
De eisen die ze aan me stelde en het begrip wat ze had maar de regeltjes die ze moest volgen.
Ik moet dit doen, en ik moet zeker dat doen, want anders heeft dat consequenties.
Het gaat zo tegen mijn natuur in en maakt dat ik super tegendraads wil gaan doen en recalcitrant ga worden daardoor.
Het gaat dan bij me borrelen en ik wil dan het liefst tegen al dat 'moeten' aanschoppen.

Moeten, het is eigenlijk zo'n vreemd woord.
Althans de associatie met dat woord is bijna altijd negatief.
Meestal verbonden aan iets wat je niet zo leuk vind om te doen, maar ja.....precies.
Door dit moeten word ik even weer terug geworpen op mezelf.
Waar sta ik eigenlijk en wil ik zo verder met al dit 'moeten'?
Het antwoord daarop is nee en maakt dat ik me alweer voor de zoveelste keer verdiep in datgene wat ik al zo lang wil gaan doen.
Er zijn altijd voors en tegens en ik weet die tegens altijd zo haarfijn te vinden, maar nu 'moet' het maar eens anders worden.
En ik heb gemerkt dat ik het niet helemaal alleen kan doen.
Het is tijd geworden om hulptroepen in te schakelen.
Mijn 'moeten' gaat mogen worden.

Die voetbalplaatjes toch...

2009-02-09T23:18:00.004+01:00

En zo ben je dankzij de voetbalplaatjes van de AH bij de kassa ineens verwikkeld in een gesprek, met een meneer op middelbare leeftijd en de caissière over hoe Feyenoord ervoor staat, dat FC Groningen het goed doet maar toch punten heeft laten liggen en dat Marco van Basten het zwaar heeft en nog zwaarder gaat krijgen. De man loopt al pratend (ik neem aan tegen mij maar ik loop meer dan een meter achter hem) naar buiten en bij de fietsen heeft hij het nog steeds over het voetbal, maar nu voornamelijk tegen zichzelf.

En blijk je bij één jongetje dat buiten bij de AH staat te wachten en netjes vraagt of ik nog voetbalplaatjes heb en of hij die mag, nee te moeten zeggen.
Een sip gezicht gevolgd door een 'shit, weer niet' richting zijn vriendje.
Maar binnen bij het inpakken van mijn spulletjes had ik een ander jongetje, dat fluisterend en met rode wangen aan zijn moeder vroeg hoeveel zakjes ze had gekregen en niet durfde te kijken of ik toevallig ook een zakje had gekregen, al blij gemaakt.

Ik & mijn Cocon

2009-02-04T12:31:00.001+01:00

Het voelt alsof ik de afgelopen weken zit opgesloten in een cocon.
Afgesloten van een wereld die via allerlei kanalen en verbindingen wel mijn cocon bereikt, maar toch doe ik er niet echt aan mee.
Het is vreemd om te bedenken dat je even niet kan deelnemen aan de dagelijkse en gewone beslommeringen in het leven en wat dat met je doet.
Dat zelfs de gewoonste dingen even niet meer zo gewoon zijn.
En dat je, je soms emotioneel op een achtbaan bevindt omdat je niet goed weet waar je het moet zoeken.

Het is ook vreemd om te bedenken dat je, je ineens bewust bent van je benen.
Niet dat ik dat eerder niet was, maar normaal gesproken merk je, je benen niet zo. Je loopt, maar dat gaat zo automatisch en is zo normaal, je staat er eigenlijk niet bij stil.
Nu voel ik al 2 maanden lang mijn linkerbeen om aandacht zeuren. Blijkbaar voelt mijn been zich ietwat in de steek gelaten of boos omdat ik mijn benen altijd zo voor vanzelfsprekend heb gehouden.
Op dit moment is mijn been verre vanzelfsprekend en houdt het me meer bezig dan me lief is.

Ik denk soms nog even terug aan daar waar het begon, tijdens het wandelen door die bruisende en koude stad. Het was in de wijk Prenzlauerberg, daar op die vreemde stoepen (wat tegelijk een fiets en wandelpad was) gebeurde het. Een snijdende, scherpe pijn achter bij mijn achillespees. Eigenlijk kon ik vanaf dat moment geen stap meer zetten, maar ja het was ook een beetje lastig om zomaar op straat te blijven staan, en had ik al gezegd dat het koud was?
Dus je verbijt de pijn en gaat door. Zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Nu ben ik twee maanden bank liggen verder, lopen is nog steeds iets wat me verre van makkelijk af gaat. Mijn enkel heeft namelijk de neiging gekregen om op te zwellen tot een formaat dat lopen helemaal geen optie meer is, zelfs het kleine stukje naar bijvoorbeeld het toilet is dan al te veel. De pijn laten we in dit geval maar even buiten beschouwing. Zitten is ook al geen optie en zo begin je steeds wat moedelozer te worden van alles. Ik weet nog steeds niet wat er met me aan de hand is, maar wil ik niets liever dan weer normaal kunnen functioneren en vooral zonder die ellendige, zeurende pijn.

Inmiddels heb ik wel weer over mezelf geleerd dat ik ook graag in die cocon vertoef als ik ziek ben of pijn heb. Alsof ik het nodig heb om weg te kruipen en mijn ziek zijn zelf uit te vechten, zonder iemand daarmee te ‘belasten’. Maar soms word je abrupt uit die cocon gehaald, doordat je, je moet verantwoorden voor je ziek zijn. Mijn openheid beloont me niet in deze kwestie want het voelt haast wel alsof het voor onrust zorgt. Alsof mijn woorden niet worden gehoord zoals ik ze heb uitgesproken, maar waar zinnen/woorden, worden uitgelicht en vergroot. Het schept frustratie, waarschijnlijk van meerdere kanten en het schept blijkbaar een soort wantrouwen. Ik hoop dat deze week een week is van opheldering, van vragen die niet meer onbeantwoord blijven.En een week van geloven en woorden horen zoals ze zijn, niet zoals men wil of verwacht of denkt dat ze zijn.
En de week van het vertrouwen dat alles goed gaat komen!

Toestanden...

2009-01-15T22:35:00.006+01:00

Het blijft toch wonderlijk hoe sommige dingen kunnen lopen.
Zo mocht ik sinds vorige week eindelijk weer aan het werk, mijn voet die al weken roet in het eten gooide was nog steeds niet helemaal genezen, maar ik mocht weer.
Hoe fijn is dat om na 5 weken niks gedaan te hebben ineens weer te mogen gaan en staan waar je wilt, met beleid, dat dan weer wel.
Het bleek allemaal te voorbarig en misschien wist ik dat diep van binnen ook al wel.
Maar ja, soms wil je te graag ook omdat er leuke dingen op stapel staan.
Een nieuwe baan, werken op één van de leukste festivals van Nederland.
Dan wil je in mijn geval denk ik wel even doen alsof alles ineens weer helemaal picobello is.

Maar dat was het dus niet, bleek gisteren maar weer.
De huisarts gaf ineens weer een rood sein.
Niet meer lopen, rusten, met de voet omhoog, niet belasten, weer ontstekingsremmers (die ik overigens dus écht niet mag hebben en dus ook niet inneem na goed overleg met een andere arts), en maandag gaan we weer eens kijken hoe de stand van zaken dan is.
De stand van zaken aanstaande maandag zal vast niet veel anders zijn dan vandaag, na 7 weken ellende verwacht ik nu niet ineens een miraculeuze genezing binnen 5 dagen.

De toch wel enigzins onverwachte mededeling van de huisarts zorgde ervoor dat gisteren ineens van alles in werking gezet moest worden. Ik kan en mag weer even niet werken, en dus ook niet op dat leuke festival wat vandaag is losgebarsten in mijn thuis stad.
Gelukkig was daar http://www.katyo.net/ een vriendin van mij uit Nijmegen, die verbaast maar met alle plezier mijn diensten wilde overnemen en waar ik erg blij mee ben, omdat ik weet dat het dan helemaal goed komt!
Op dit moment hangt ze rond in de backstagebar van een leuke club in Groningen en ben ik erg nieuwsgierig hoe het allemaal gaat.

Toch is het vreemd om dit jaar er helemaal niets van mee te maken.
Om die buzz die er altijd hangt in de stad totaal aan me te laten voorbij gaan.
Het valt niet mee!
Ik heb me er inmiddels al redelijk mee verzoend dat het nu eenmaal even niet anders is.
En het is ook leuk dat Katyo op deze manier Eurosonic ook eens leert kennen en wie weet wat het nog voor haar kan doen.
Zo heeft elk nadeel weer een voordeel.

Vaarwater

2009-01-13T17:32:00.006+01:00

Even dacht ik in een rustiger vaarwater te zitten.
Het afgelopen jaar heb ik dat wel vaker gedacht en ook verkondigt, maar blijkbaar is er bij mij nooit echt sprake van een rustig vaarwater.
Altijd ergens steekt er wel weer een storm op en zorgen de golven ervoor dat ik weer even uit koers ben.
Althans, dat is ook maar hoe je het bekijkt.
Uit koers zijn kan ook betekenen dat ik juist een andere koers moet varen. Uit koers raken wil niet altijd zeggen dat ik al op de juiste koers zat of zit.

Hoe ingewikkeld kun je het maken, dat heb ik de afgelopen dagen vaak verzucht.
Ik moest me er bij neerleggen dat het even anders ging dan dat ik in mijn hoofd had en wat eigenlijk al min of meer was toegezegd. Er werd ineens gedaan alsof dingen onmogelijk waren.
Ik zag alleen maar de mogelijkheden en probeerde dat ook aan te dragen.
En dan blijkt dat je ineens een beslissing moet nemen over iets waarvan je de consequenties niet goed kunt overzien. En maak je dan de goeie beslissing? Ik weet het nog steeds niet.
Misschien is het goed voor me om me er bij neer te leggen dat mijn leven nu eenmaal niet bestaat uit rustigere vaarwegen. Dat er altijd wel ergens een storm op de loer ligt.
En dat ik iemand ben die flexibel is maar ook erg van zekerheden houdt.
En dat je bij mij nu eenmaal soms hoge pieken en ietwat diepe dalen hebt.
Alle dingen positief of negatief zorgen ervoor dat je ook weer nieuwe kanten van jezelf leert kennen.
En dat uiteindelijk, linksom of rechtsom, altijd alles goed komt!

Balanceren tussen droom en werkelijkheid

2009-01-08T09:34:00.004+01:00

Samen met Obama 'we are the world' zingen, terwijl we rondlopen op een groot feest ter ere van zijn presidentschap, Oprah Winfrey die me een grote omhelzing geeft en we het samen uitgieren van het lachen,Tom Cruise en ik kennen elkaar al jaren en dat mag de hele omgeving weten.
Jack uit de soap As the world turns is me aan het versieren en laat me later achter met een gebroken hart omdat hij toch terug gaat naar zijn ex. En al die tijd praat ik continu engels. Terwijl ik afscheid neem van Jack met harde woorden ( blijkbaar ben ik erg boos) word ik abrupt wakker uit mijn droom door de telefoon die in de verte gaat.
Zou het kunnen dat ik de afgelopen weken toen ik ziek was misschien iets teveel tv heb gekeken?

Kou

2009-01-06T16:47:00.004+01:00

Het is menig persoon misschien opgevallen maar het vriest buiten, en flink ook.
Ik heb voor de gevleugelde vrienden de nodige vetbolletjes opgehangen maar nog geen enkel gevleugelde vriend gezien vandaag.
De verwarming heb ik vannacht aangelaten waardoor er vanochtend bij het wakker worden een aangename temperatuur hing.
Maar goed het vriest dus en heel Nederland is daarvan in de ban.
Het doet mij weer denken aan vroeger, ook al ben ik op zich nog niet zo oud.
Maar in mijn vroeger gingen we dan schaatsen op de sloot, de verwarmde keet in waar je warme chocolademelk en kwast (beide ontzettend niet lekker) en rookworst kon kopen.
Dat roept dit typische Nederlandse weer bij me op. De middagen en avonden dat ik met mijn schaatsen op de rug richting de bevroren sloot wandelde en niet van het ijs was af te slaan.
Warme kleren aan, dubbele broeken, sokken, truien etc.
Kou..daar hadden we geen last van.

En misschien ligt het aan mij hoor, maar ik keek vandaag met verbazing naar het NOS Journaal.
Verslaggeefster Pauline Broekema loopt op een mark en zegt tegen een oudere dame die haar inkopen wil doen bij een kraam dat deze oudere dame lef heeft om nu buiten te zijn.
De oudere dame kijkt verbaast naar Pauline die zegt dat het -7 graden is.
Dat wil dus volgens Pauline Broekema zeggen dat het bij -7 graden te koud is om je boodschappen te doen?
Je hebt nieuws en je maakt blijkbaar nieuws.

Een nieuw jaar.

2009-01-06T16:22:00.004+01:00

Voor mijn gevoel is het ineens 2009 geworden.
Alsof de overgang van oud naar nieuw een klein beetje aan me voorbij is gegaan.
Een nieuw jaar stond voor de deur en ik ben als het ware geruisloos die drempel over gestapt.
De afgelopen weken stonden in het teken van m'n gezondheid en het niet mogen lopen en het hangen op de bank.
Een niet echt aan te raden toestand voor mensen die denken dat je dan misschien even lekker tot jezelf kunt komen en kunt relaxen.
Het was weliswaar rustgevend maar het zorgde ook voor onrust en af en toe frustratie.

Want je wilt van alles maar bent beperkt tot stilstand.
Het heeft me wel de tijd gegeven om eindelijk dat ene boek uit te lezen waar ik ooit al eens in was begonnen, om te speuren naar vliegtickets voor de reis die ik dit jaar toch écht wil gaan maken.
Om alle gezondheidspagina's op internet van binnen en van buiten te bekijken om erachter te komen wat de snelste en beste manier van genezen is.

En dan ineens is daar het nieuwe jaar.
Aan goede voornemens doe ik niet (meer) en aan terug kijken naar het afgelopen jaar ook niet.
Al was 2008 een leuk jaar, vol nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen, een droom die ineens een stuk dichterbij is gekomen. Het was een goed jaar.

Nu wens ik dat 2009 een nog beter jaar mag worden, voor mij, voor jou, voor iedereen.
Maak er wat moois van, ook al zit het soms misschien even tegen!

Deze week

2008-12-20T16:13:00.008+01:00

Eindelijk weer Serious Request op televisie. Hoe fijn is het om naar radio te kijken. Volgend jaar misschien in Groningen?
Toch even 'stout' geweest en een beetje gelopen.
Het moeten bezuren van dat klein beetje lopen en nu nog meer last en ineens een dik been.
Me afvragen hoelang ik met deze ontsteking in mijn voet nog 'rond moet lopen' (figuurlijk gesproken dan hé, aangezien ik dus niet mag lopen).
Dat mijn huisarts steeds korter van stof begint te worden. Het kan aan het tijdstip van de dag liggen (vroeg in de ochtend) of omdat 'ie aangaf ook niet precies te weten wat nu de beste remedie is?
Kings of Leon hebben terecht het nummer van het jaar gemaakt.
Dat ik toch echt niks heb met de humor van Freek de Jonge.
Dat mijn moeder vroeger dacht dat Marc Marie Huijbregts een vrouw was (vanwege z'n stem), en dat het toch jammer is dat hij stopt bij DWDD.
Dat Maarten van der Weijde diepe indruk op me maakte tijdens het sportgala, respect als je op zo'n manier verteld dat je een einde aan je carrière maakt.
Dat Jan Mulder toch wel een innemende persoonlijkheid is, als je zo kunt lachen om een gebreide oranje trui (zie de aflevering van dwdd van gisteren maar eens terug).
Dat het soms even aanvoelt alsof ik weer bij mijn ouders woon, vreemde gewaarwording aangezien ik al bijna 13 jaar op mezelf woon.
Dat mijn moeder nog steeds hele goede verkooptactieken bezit en ik daardoor ineens een hele stapel washandjes heb.
Dat ik niet meer ga hopen of ik groen licht krijg van mijn huisarts en ik weer eens van de bank af mag.

Mijn afgelopen 2 weken lijstje

2008-12-15T21:22:00.008+01:00

Hoe verbazingwekkend mooi de volle maan toch elke keer kan zijn.
Dat ondanks het feit dat ik niks mag doen, een week toch sneller gaat dan ik denk.
Dat ik geen Marco Borsato meer kan zien op tv, hoeveel zendtijd heeft hij inmiddels wel niet gehad?
Het 'spreekwoord' pijn is fijn, niet altijd opgaat.
Dat een bed met afstandsbediening best grappig is..als je tenminste weet waar elk knopje voor is, zodat je kunt voorkomen dat je niet dubbelgevouwen tussen het matras komt te zitten.
Dat even geen voicemail op je telefoon hebben best fijn is...rustgevend zou ik het bijna willen noemen.
Dat ik inmiddels mijn draai niet meer kan vinden op de bank waar ik al 2 weken op zit/lig.
Dat je blijkbaar ook spierpijn kan krijgen van het niks doen.
Hoe fijn het is om weer lekker in je eigen huis te zijn, zelf te koken ondanks alle goede zorgen van je ouders.
Ik het mis om even een cd-tje op te zetten en mee te zingen terwijl ik wat aanrommel in m'n huis.
Dat ik het niet mis om al die dagelijkse huishoudelijke dingetjes te moeten doen.
Ik steeds meer kriebels krijg als ik op zoek ga naar nog redelijk goedkope vliegtickets richting Down Under.
Dat de kerstdagen alweer bijna voor de deur staan, hoe snel kan een jaar toch gaan?
Dat er mensen zijn die erachter komen dat er in 25 jaar tijd wel erg veel kan veranderen.
Dat ik, mocht ik ooit nog eens een boterbriefje gaan halen, ik nooit maar dan ook nooit met een Quiz of een A B C ( de a is voor afwas..) geconfronteerd wil worden!
Dat ik hoop dat ik morgen weer wat beter nieuws krijg en ik eindelijk van die bank af mag!We zullen zien.

Vervelen

2008-12-10T17:21:00.004+01:00

Normaal gesproken heb ik er niet snel last van.
Ik ben iemand die altijd wel iets te doen heeft en ook kan genieten van het niks doen. Eigenlijk ben ik blij dat ik zo in elkaar zit.
Tuurlijk heb ik wel eens dat onrustige gevoel..iets moeten doen, geen moment voor jezelf kunnen nemen.
En aan de andere kant kan ik ook weer heel goed een moment voor mezelf nemen en heb ik dat vaak ook hard nodig om mijn accu op te laden.
Maar op dit moment verveel ik me wel, en het lijkt elke dag wat erger te worden.
Sinds begin vorige week ben ik veroordeeld tot complete rust.
Ik mag niet lopen (althans zo min mogelijk) en ik moet met mijn been omhoog.
Hoe saai dat kan zijn, daar ben ik inmiddels wel achter.
Op tv is nou niet echt bepaald veel leuks te zien, en dat terwijl er zo ontzettend veel zenders zijn.
Lezen kan mijn aandacht ook niet echt hebben, ben een beetje suf van de ontstekingremmers die ik krijg.
En daarom zit ik maar wat doelloos te zappen en naar discovery channel te kijken (tenminste nog iets wat leuk is) en wat rond te surfen op internet.
Zelfs de inspiratie voor mijn blog is gedaald tot het nulpunt.
Tja, op de bank maak je nu eenmaal niet echt leuke dingen mee.
Nog 6 dagen, misschien dat ik dan weer eens van die bank af mag!

Vervolg Berlijn

2008-12-03T16:07:00.003+01:00

Berlijn is een grote stad, en eigenlijk zijn een paar dagen te kort om de stad goed te kunnen ontdekken. Elke wijk heeft z'n eigen charme en de stad is zo doordrenkt van geschiedenis, dat je nooit tijd genoeg hebt. Het nachtleven is trouwens ook een compleet ander hoofdstuk.
Op deze stad raak je echt nooit uitgekeken.

Zaterdag hebben we een rondleiding gehad door een ondergrondse bunker en een (nog steeds in gebruik zijnde) atoomschuilkelder. Het was een aparte ervaring om 9 meter onder de grond te zitten en daar te wandelen door verschillende kamers waar mensen vroeger konden schuilen.
Op de muren zaten strepen van lichtgevende verf (wat erg giftig bleek te zijn en wat we dan ook absoluut niet mochten aanraken of inhaleren), die de mensen in het donker de weg liet zien en een rustgevend effect zou hebben.
Er werden verhalen verteld van de koude oorlog, van mensen die probeerden te ontsnappen naar het westen via de riolering en daar op allerlei gruwelijke manieren tot stoppen werden gedwongen (meestal met de dood als gevolg). Onze vrouwelijke gids was een pittige dame die zeer boeiend kon vertellen, alhoewel ik haar soms niet kon verstaan.
De atoomschuilkelder was nog steeds in werking en bood plaats aan zo'n 3000 mensen. Vreemde gewaarwording dat men zo'n kelder nog steeds in tiptop vorm houdt, omdat men op alles voorbereid wil zijn. Je weet tenslotte maar nooit.
Deze tour is zeker een aanrader voor mensen die ooit nog eens naar Berlijn gaan!

Diezelfde dag heb ik ook nog een bezoek gebracht aan het o zo commerciele Check point Charlie (een controle post op de grens van de Amerikaanse en Russische sector). Ik was daar een dag eerder ook geweest maar wilde graag nog een museum daar bezoeken.

Het museum maakte indruk op me door de talloze vluchtpogingen die ze daar laten zien.
Mensen hebben werkelijk van alles geprobeerd om het communistische DDR te verlaten.
Op elkaar gestapelde kano's waar 1 persoon in kon liggen. Een stereo waar iemand zich in had gewurmd. Auto's, de befaamde poging met de hetelucht ballon, via een zelf gegraven tunnel, in koffers, valse paspoorten. Je kunt het zo gek niet bedenken of men probeerde het.
Soms met succes, vaak ook niet.
Zelfs Wubbo Ockels kwam ik er op een foto tegen.
Hij is met een team de ruimte ingeweest en één van die mannen was ontsnapt uit het voormalige Oost- Duitsland. Deze man is dan ook een soort symbool geworden van vrijheid en de mogelijkheden die dat met zich mee (kan) brengen.

De zaterdag werd in stijl afgesloten in een technoclub, wat 5 minuten van ons hostel lag.
Het deurbeleid bleek de nodige vraagtekens op te roepen, maar wij mochten er gewoon in.
De zondag was een dag van het relaxen. Ook erg fijn, aangezien mijn voet vanaf zaterdagavond al flink roet in het eten had gegooid. Lopen werd steeds lastiger en pijnlijker.
Na nog een nachtje slapen in ons Hostel werd het tijd om maandagochtend weer richting NL te vliegen.
Al met al meer dan genoeg reden om wederom terug te gaan naar deze boeiende en leuke stad.
New York mag dan genoemd worden als 'the city that never sleeps', Berlijn kan er ook wat van!

Berlin dag 1 en 2

2008-11-28T22:59:00.003+01:00

Berlijn is een levendige, drukke, vreemde,indrukwekkende en het lijkt haast wel een nooit slapende stad.Het bruist en er hangt een sfeer in de lucht die niet echt valt uit te drukken in woorden.
Zo'n twaalf jaar geleden was ik er voor het laatst, het was tijdens de Love Parade.
Ik ben toen niet verder gekomen dan de route van de love parade vanaf de Brandenburger tor naar de Siegessäule, en in een taxi naar voormalig oost berlijn voor een leuk feest om daarna weer in de bus terug naar Nederland te reizen. Berlijn in party vogelvlucht.

Gisteren kwam ik aan op het vliegveld. Het was vroeg en koud en redelijk snel was de weg richting Ost-Bahnhof gevonden. Het hostel bleek een lastigere opgave. De straten veranderen snel van naam en dan blijk je toch nog op de straat te lopen waarvan je dacht dat die inmiddels dus van naam was veranderd. Huisnummers is weer een heel ander verhaal. Maar uiteindelijk bleek het hostel toch eigenlijk erg makkelijk te vinden (als je het weet dan).
Het werd een dag van veel slenteren en cultuur opsnuiven.

Naar de Fernsehtoren waarbij je in 46 seconden naar 203 meter hoogte gaat (en je een erg mooi uitzicht hebt op deze hele grote stad). Het was trouwens van bovenaf goed te zien wat Oost was (heel veel hoogbouw) en wat West was (laagbouw).
In het DDR museum waar je een indruk krijgt van het voormalige DDR. Een trabi waar je kunt zitten, de stasi (geheime dienst) die echt alles van mensen wist, het communisme, het leven van de gewone mens. Alles kwam voorbij. Zelfs een zitkamer waarbij je je even terug in de tijd waande.
Het is soms vreemd en surrealistisch dat mensen zo moesten leven. Ook is het vreemd om te zien hoe de muur precies heeft gelopen en dat men van de een op andere dag niet meer naar de west of oost kant van de stad kon komen.
Bij mij kwam het besef dat er mensen zijn van mijn leeftijd die 12 jaar waren toen de muur viel, en dus 12 jaar niet wisten hoe het leven aan die andere kant eruit zag.

Vandaag kwam Nicolai op ons pad. Weliswaar bewust aangezien we een free tour gingen doen.
3,5 uur met een gids voor niks ( je mag een fooi geven) door de stad banjeren en allerlei info krijgen.
Het was ijskoud en zelfs mijn driedubbele lagen kleding deden daar niets aan af. Maar het was de tour waard om als bevroren rond te lopen.Nicolai is een bevlogen vertellen. Geboren in Bulgarije, gevlucht naar New York en nu woonachtig in Berlijn. Hij wist veel over de geschiedenis van de stad te vertellen, en dat is me een geschiedenis. We liepen van de Brandenburger tor naar het holocaust memorial, naar de bunker van hitler ( een lelijke parkeerplaats waaronder de bunker verstopt zit) naar checkpoint Charlie ( waar ik me verbaasde over de kerstversiering en de kerstboom die precies voor het wachthuisje staat waardoor je het wachthuisje niet kunt zien). De tour was uiteindelijk bijna 4,5 en het was serieus maar er werd ook veel gelachen.

Het was ook leuk om te merken hoe breed het gezelschap was, van Nieuw-zeeland, Australie, Brazilie, Taiwan tot Engeland, Ierland, Finland en natuurlijk wij als hollanders.
Ik raakte tijdens de tour in gesprek met David. Achteraf bedacht ik me pas dat het niet per ongeluk was dat hij ineens naast me stond. Ik maakte de opmerking dat het zo koud was, waardoor hij meteen in het nederlands begon te praten. Het bleek dat hij anderhalf jaar in Amsterdam had gewoond en hij was zelfs 3 dagen in Groningen geweest voor een schaaktoernooi,Friendly people those groningers ;)
We kletsen er gezellig op los en hij vertelde dat hij over 3 uur alweer terug vloog naar Australie waar hij vandaan kwam. Toch jammer dat je dan zo snel afscheid neemt van iemand die je interesse heeft gewekt en hij liet duidelijk merken dat dit ook wel andersom zo was. Lein en de ozzies...
Hij zei ook dat het bijna niet anders kon dan dat ik Nederlandse was ' you're the tallest girl in the group, you must be from holland'.
Met zijn e-mail adres op zak namen we afscheid en ik ga hem zeker mailen als ik die kant op ga volgend jaar (of al eerder haha).

Morgen is er weer een nieuwe dag, en er is nog zoveel te zien en te beleven en zo weinig tijd.....

ff weg

2008-11-26T13:25:00.003+01:00

Beter had ik het niet kunnen verwoorden, onze levens lopen op de een of andere manier vaak erg parallel aan elkaar!
http://www.katyo.net/

Berlin here i come!

Negatief versus positief

2008-11-22T20:29:00.004+01:00

Hoe kan het toch dat de negatieve dingen des levens altijd de overhand hebben op de positieve dingen des levens?
Hoe kan het toch dat het negatieve altijd veel harder binnenkomt dan het positieve en het negatieve ook nog eens voor eeuwig op je harde schijf blijft staan?
Het positieve vindt op de één of andere manier altijd meteen de delete knop van die harde schijf.
Je hoort het, maar je slaat het nergens op. Je doet er niets mee.

Hoe vervelend is dat eigenlijk!
Waarom moet je altijd zoveel moeite doen om te geloven dat het positieve wat men over je te zeggen heeft ook echt als positief is bedoeld.
En dat het negatieve het negatieve is en niets meer dan dat.
Eigenlijk moet dat hele negatieve meteen richting prullenbak op die spreekwoordelijke harde schijf.
Niks opslaan, zonde van alle energie, en waarom zou je het opslaan als het ervoor zorgt dat je je daardoor alleen maar wat onzekerder gaat voelen.
Weg ermee dus!
Het is alleen wel een ietwat lastige weg om te bewandelen.
Die weg van de positiviteit heeft altijd veel meer obstakels dan die van de negatieve.
Vreemd hoe zoiets kan werken, want eigenlijk zou het precies andersom moeten zijn!

This is your captain speaking...

2008-10-17T22:29:00.008+02:00

Het heeft altijd een bepaalde uitwerking op mij gehad.
Vliegtuigen die maar aankomen en vertrekken.
De mierenhoop van mensen die allemaal een verhaal hebben, allemaal een vertrek en een eindpunt.

Het is een stad op zich die 24 uur per dag doorgaat. Het lijkt wel alsof de tijd daar nooit stil staat.

Ik liep daar rond om mijn ouders uit te zwaaien, om ze nog even gedag te zeggen voordat ze begonnen met hun wereldreis.
Het is toch apart om daar rond te lopen en mensen afscheid van elkaar te zien nemen, en anderen juist weer dolgelukkig zien rond te lopen dat hun dierbare er weer is.
Je blijft toch kijken of Joris Linssen van het programma 'Hello Goodbye' niet toevallig ergens op duikt.
Ik nam afscheid van mijn ouders, zowel mijn mams als ik hadden ietwat waterige oogjes, en ik zag ze daarna door de douane verdwijnen en liep zelf richting het panoramadek.

Wat een super plek is dat als je dol bent op vliegtuigen.
Ik was er zelf nog niet eerder geweest, maar het maakte indruk.
Je kunt de vliegtuigen bijna aanraken, de stank van kerosine ruik je na een tijdje niet meer en het lawaai van opstijgende vliegtuigen is overweldigend.

Een moeder stond op het panoramadek foto's te nemen van het vliegtuig waar haar dochter in zat.
Het vliegtuig ging eerst naar Taipei en vandaaruit naar Sydney, daar ging haar dochter voor 4,5 maanden stage lopen.
Ze zwaaide maar naar het vliegtuig 'ik weet dat mijn dochter het toch niet zal zien, de raampjes zijn zo klein'. Waarop ik antwoordde 'dat je het nooit zeker kon weten, misschien hoort u later van haar dat ze het wel heeft gezien'.
De moeder keek me aan, glimlachte en zei 'Ja, misschien wel'. Waarop ze verder ging met zwaaien en foto's maken terwijl het vliegtuig van haar dochter het luchtruim verkoos.

Zo blijkt maar weer dat ieder mens een verhaal heeft, maar dat je soms bereid moet zijn om er naar te luisteren.

Het vliegtuig van mijn ouders stond klaar, aan de verkeerde gate, en vertrok uiteindelijk met vertraging. Nadat ik bijna anderhalf uur in de kou en regen had rondgelopen en gekeken op dat panaromadek ben ik in de trein richting huis gestapt.
Het vliegtuig van mijn ouders heb ik niet meer zien opstijgen. Mijn trein vertrok om bijna precies dezelfde tijd.
Maar de volgende ochtend rond 8 uur kreeg ik een sms dat ze goed waren aangekomen.

Ik kan niet wachten om zelf ook in het vliegtuig te stappen en te vertrekken naar de andere kant van de wereld.
Het maakt een hoop bij je los, zo'n vliegveld!

Zo'n maand...

2008-10-09T11:32:00.004+02:00

Dat veel mensen toch niet echt kunnen communiceren, terwijl dat wel hun vak is.
Dat vanwege het gebrek aan communicatie er dingen gebeuren die voorkomen hadden kunnen worden.
Dat ik nu een beetje met mijn rug tegen de muur sta vanwege dat gebrek aan communicatie.
Dat als je moe bent en net van je werk komt je beter niet teveel dingen tegelijk kunt gaan doen, zoals bellen en je fiets op slot zetten.
Omdat je erachter komt dat je je fiets sleutel kwijt bent geraakt en je geen reserve hebt.
Om er vervolgens achter te komen dat de sleutel al die tijd gewoon in je fiets slot heeft gezeten, zonder dat iemand het is opgevallen (gelukkig!!).
Dat zwemmen in een bad van minstens 30 graden er alleen maar voor zorgt dat je zo ontspannen bent dat je in het zwembad al bijna in slaap valt.
Dat er mensen zijn die jouw grenzen niet serieus nemen en er overheen walsen omdat ze de dingen op hun manier willen.
Dat het soms ook wel eens fijn zou zijn als je niet overal en altijd bereikbaar bent.
Dat ik hard werk voor mijn geld maar dat niet terug zie op mijn bankrekening.
Dat ik een beetje gek word van de economische crisis en het voelt alsof iemand een domino steentje heeft aangetikt, waardoor de hele rij is gaan vallen en het vreemde is dat niemand precies weet hoe dit nu komt, heel verwarrend.
Dat ik iemand tegenkwam die ik al jaren niet meer had gezien en we beiden erg verbaast waren en misschien binnenkort eens gaan bijkletsen.
Dat de tijd veel en veel te snel gaat.
Dat het belangrijk is om dicht bij je gevoel te blijven.
Dat het sporten er vanwege mijn werk echt even bij in schiet en dat ik daar een beetje van baal.
Dat ik op mijn vrije dag niet eens kan uitslapen omdat er een schilder mijn ramen zit te krabben om 07.30.
Dat ik eindelijk weer eens normaal naar mijn huis kan fietsen zonder dat ik door een grote modderige bende hoef te klauteren of zelfs stukken moet om fietsen, omdat ze al vanaf eind juli de straten hier open hebben liggen.
Dat vandaag een heerlijke dag is, want de zon schijnt.
Dat ik blij ben met mijn vrije dagen.
Dat mijn tomatenplant echt heerlijke tomaten geeft.
Dat ik ontzettend blij ben met mijn nieuwe keuken.
Dat vast iedereen wel eens zo'n maand heeft waarin alles even wat vreemder verloopt..toch?

Alle kanten op...

2008-09-25T16:29:00.005+02:00

Men prijst vaak mensen die flexibel willen en kunnen zijn in hun werk.
Het is steeds meer gewenst als mensen geen 9 tot 5 mentaliteit meer hebben.
Er is altijd iets voor te zeggen om je wat flexibel op te stellen in je werk, het kan zo z'n voordelen hebben. Maar het kan ook de nodige problemen geven.
Blijkbaar bestaat er namelijk ook zoiets als té flexibel, en ik val geloof ik in die categorie.

Stuiterbal, is op dit moment een mooie associatie als ik aan mijn flexibele baan denk...ik stuiter alle kanten op en het stuiteren lijkt maar niet ten einde te komen.
Op zich ben ik wel van het stuiteren, het houdt me scherp en gemotiveerd en ik leer elke keer weer iets nieuws. En dat heb je toch niet bij de meeste banen. De uitdaging is er dan ook zeker.
Maar er zit wel een grens aan mijn stuitergedrag, en die grens lijkt nu bereikt.
Het enige nadeel is dat men niet wil zien dat ik niet meer alle kanten op wil stuiteren.
Dat ik het liefst alleen maar op mijn vaste plekjes als stuiterbal wil fungeren.
Ik heb het meermaals aangegeven en toch lijkt niemand het te willen oppakken. Ze horen me wel, maar luisteren niet echt omdat dat niet uitkomt.
Althans, zo is mijn beleving op dit moment.
Ik ga mijn stuitergedrag maar eens rigoreus terug brengen naar normaal stuiterbal niveau.
Het is nu namelijk een beetje teveel van het goede allemaal.

Ik wil contact

2008-09-15T09:01:00.005+02:00

Hij woont er al jaren en is erg op zichzelf.
Eenzaam wil hij zich niet noemen,hij is gewoon graag alleen.
Als ik vraag of hij gewoon goed met zichzelf op kan schieten, moet hij lachen.
Ja, dat is het..hij kan gewoon goed met zichzelf op schieten.
Toch verbaas ik me soms over zijn gezichtsuitdrukkingen, ze laten toch wel tekenen van eenzaamheid zien, ook al spreekt hij dat zelf tegen.
Hij loopt wat achter zijn rollater door zijn woning en af en toe gaat hij buiten in het zonnetje zitten.
Omdat hij niet goed kan horen, krijgt hij van heel veel dingen niets mee.
Het isolement word daardoor, denk ik, steeds maar groter.
Een prater is hij ook niet, dus het is maar gissen om erachter te komen wat er bij hem speelt.

Tot die ene ochtend, ik was even met hem alleen.
Hij zat duidelijk op de praatstoel en vertrouwde me dingen toe die ik nog niet eerder had gehoord van collega's. Ik hoorde dan ook van collega's dat ze het speciaal vonden dat hij zo open tegenover mij was geweest.

Het is bijzonder om te merken dat iemand in relatief korte tijd zoveel vertrouwen in je heeft om wat van zijn zieleroerselen met je te delen.
Het is ook fijn om te weten dat je hem daardoor wat beter begrijpt en misschien wat beter zou kunnen helpen. Iedereen heeft behoefte aan een luisterend oor en één op één contact, ook al kun je nog zo goed met jezelf opschieten.

Conlusie van deze week

2008-08-22T22:16:00.006+02:00

Dat vier uur opgevouwen zitten in een taxibusje niet echt prettig is en dat een reis dan wel heel erg lang kan duren. Gelukkig was daar een charmante chauffeur.
Dat de zomer deze week wel heel erg radicaal is veranderd in herfst, terwijl het volgens mijn planning pas herfst mag worden als we ergens in september zitten.
Dat mijn mp3 speler altijd sneller leeg is dan ik denk.
Dat ik soms blij ben met een AH to go.
Dat hyves ook to much information kan geven..er zijn dingen die je liever niet wilt weten.
Dat er kermis attracties zijn die je doen duizelen terwijl jij zelf op de grond staat.
Dat stoere koorballen wel ff laten zien dat ze deze kermis attractie aan kunnen om vervolgens aardig groen gekleurd weer richting dispuut te wandelen.
Dat er ook jongens zijn die in het openbaar hun moeder durven knuffelen.
Dat er mensen met de trein reizen die te veel parfum/aftershave op hebben, waardoor je soms echt naar frisse (lees;parfum vrije) lucht zit te happen.
Dat ik een boek heb gekocht die zo intrigerend is om te lezen, maar ik telkens zo moe ben dat ik na 3 pagina's al bijna in slaap ben gevallen.
Dat sommige dingen niet voor altijd zijn, terwijl je dat van te voren wel had gedacht.
Dat een week te kort kan zijn.
Dat vermoeidheid je echt op kan breken.
Dat mensen soms écht geen begrip voor je situatie willen opbrengen.
Dat een week soms ook te lang kan zijn.
Dat waterpolo toch wel erg spannend is.
Dat ik blij ben met mijn onverwachte vrije dag.
Dat het leuk is om mensen te zien lachen, terwijl je je afvraagt waarom en waarover ze zoveel lol hebben.

Doorgehakte knoop

2008-08-13T16:17:00.003+02:00

Knopen doorhakken blijkt toch niet echt mijn ding te zijn.
Althans als het op de moeilijkere dingen des levens aankomt.
Ik schreef al eerder dat ik wat grenzen moest dichtgooien en eerlijk tegen mezelf moest gaan worden.
Die eerlijkheid is er nu eindelijk. Na vele gesprekken met verschillende mensen, is mijn hart gelucht en mijn last minder zwaar geworden.
Al blijft het knagen dat ik o.a. door mijn lichaam (die niet altijd wil zoals ik zou willen) de handdoek in de ring moet gaan gooien.
Jezelf op de eerste plaats zetten is nu eenmaal een lastig ding, maar uiteindelijk bittere noodzaak!
Gelukkig was daar deze week ineens het begrip waar ik al een paar weken op hoopte en eerder niet kreeg.
Het was duidelijk dat er iets moest veranderen en dat gaat nu ook gebeuren.
Over drie weken trek ik de stekker eruit en ga weer aan de slag (bij dezelfde baas hoor..no worries) op een andere plek. Een plek die beter bij me past, ook fysiek gezien.
Nu alleen nog 'het gesprek' aangaan en dat terwijl het van alle kanten rommelt en de persoon waar ik het gesprek mee moet hebben ietwat met de handen in het haar zit. Best lastig om dan nog een last op iemands schouders te leggen.
Maar ik kies voor mezelf, iets wat ik best vaker mag/moet doen!

Grenzen

2008-07-30T15:20:00.003+02:00

Persoonlijke grenzen ze zijn er niet voor niets.
De kunst is vaak alleen om ze (op tijd) aan te geven, er niet overheen te gaan.
Het is het luisteren naar jezelf..dat stemmetje in jezelf wat vaak zo hard gilt dat het niet kan of mag. En toch doe je dan je best om dat stemmetje te negeren.
Het is niet alleen maar het negeren, soms wil je ook gewoon niet luisteren, recalcitrant zijn.
Of gewoon een doorzetter zijn die niet loopt te piepen bij het minste of geringste.
Het is maar net hoe je die grenzen bekijkt.

Mijn grenzen waren de afgelopen maanden even niet meer zo helder en duidelijk.
Er overheen walsen leek het motto wel te zijn. Gewoon maar gaan en dat schip..nee dat schip strand niet. Niet bij mij.
Toch fijn als je zo'n ongelooflijk vertrouwen in jezelf hebt..zo groot dat het je nu bijna de das om doet. Gelukkig is er altijd een noodrem. Soms is het even zoeken waar het ding ook weer zat, maar dan ineens trap je hem heel hard in.
Het is nog net niet zo dat alle signalen op rood staan, maar ze komen gevaarlijk in de buurt van de oranje/rode zone.
Het is tijd om pas op de plaats te maken.
Bepaalde dingen weer eens voor het voetlicht te gooien en te onderwerpen aan een grondige inspectie. Hoe gaat het verder, kan ik zo verder?
Laten we het een APK keuring op allerlei gebied noemen, fysiek, mentaal.
Het is tijd om wat grenzen dicht te gooien bij mezelf en niet meer het excuus te gebruiken dat alles wel kan en mag en lukt.
Het is confronterend maar het is tijd om eerlijk tegen mezelf en mijn lijf te zijn.

Leerproces.

2008-07-29T12:47:00.003+02:00

Het werk slokt me op..dacht dat ik eindelijk in een rustiger en regelmatiger vaarwater terecht zou komen. Maar het voelt alsof ik het drukker heb dan ooit.
Fysiek is het zwaar en mijn hoofd laat zich ook niet ongemoeid.
Er zijn momenten geweest om de handdoek in de ring te gooien, omdat ik eerlijk wilde zijn.
Eerlijk tegenover mezelf en de mensen waarmee ik werk. Het bleek dat eerlijkheid en open zijn over jezelf niet altijd even gewaardeerd word en zelfs tegen je gebruikt word.
Het was iets waar ik even geen rekening mee had gehouden.

Je gaat toch uit van het bespreekbaar maken van bepaalde dingen en dat dat kan. Je wilt toch niet continu op je hoede zijn en hier en daar opmerkingen te verstouwen krijgen die nergens op slaan.
Ik heb me er inmiddels na een goed gesprek stevig in vastgebeten....ik ga nog even door.
Doorzetten...misschien tegen beter weten in. Maar aan de andere kant ligt het niet bij mij..maar bij hun. Ze zijn aan zet en ik hoop voor ze dat hun ogen inmiddels geopend zijn.
Ik blijf me alleen verbazen dat mensen soms met zulke oogkleppen op door deze wereld wandelen en alleen zien wat ze willen zien. En te denken dat de wereld op hun manier draait.
Het is voor mij weer een fijne levensles geweest. Eentje die me ook weer aan het denken heeft gezet. Daarover binnenkort vast meer....

Lets Go On Making Moments Last A Lifetime

2008-07-17T12:10:00.014+02:00

Daar stond ik dan, 31 jaar oud maar ik voelde me weer eventjes 14 jaar.
Ik wist niet dat ik het in me had. In mijn hoofd had ik dit moment toch al vaak beleefd, het was tenslotte een grote droom van me. Ik was altijd cool gebleven en wist precies wat ik zou zeggen, maar ja dat was in mijn hoofd. De realiteit bleek toch heel anders te zijn. Verlegen, verbaast, stuntelig, blij maar bovenal verlegen!Het leek wel alsof al mijn normale denkfuncties waren uitgeschakeld en ik in de 'verlegen, ik weet ineens niet meer wat ik precies moet zeggen' modus was geschoten.

Iedereen heeft vast wel iemand die hij of zij graag eens in levende lijve zou willen ontmoeten. Bij de één kan dat een artiest zijn,band, noem het maar op.
Bij mij zijn dat mijn grote liefde (hoop dat die ontmoeting niet te lang meer op zich laat wachten ;) en de band Crowded House ( in de vorm van Neil Finn, Nick Seymour, Markt Hart en Matt Sherod). Het is jammer dat Paul Hester (de oorspronkelijke drummer) deze aarde helaas al heeft verlaten, want ook hij stond op dat verlanglijstje. Het mag niet meer zo zijn.

Het is inmiddels zo'n zeventien jaar geleden dat ik ze voor het eerst écht hoorde. Dat ik werd gegrepen door hun muziek en teksten. Het was de leeftijd dat je door allerlei fases gaat en het is de muziek waar ik groot mee ben geworden. Crowded House heeft me met hun muziek en teksten naar volwassenheid begeleid en gesteund, getroost, blij gemaakt. Ik weet soms nog precies waarom ik een bepaald nummer altijd luisterde. Het is de herinering die eraan gekoppeld zit die ik vaak weer wil herbeleven. Met hun muziek heb ik de highs en lows in mijn leven (tot nu toe) meegemaakt.

Tot vorig jaar had ik gedacht ze nooit live te kunnen aanschouwen. Ik moest het doen met de cd's en dvd's.Het bleef altijd knagen. Vorig jaar oktober mocht ik ze dan eindelijk (2x) live zien en vorig weekend had ik weer dit ongelofelijke genoegen! Het concert was super, één van mijn favoriete nummers kwam voorbij, ze hadden er zichtbaar lol in en ik stond bijna helemaal vooraan.
Ik had nog 2 mensen voor me staan en het feit dat ik alles van zo dichtbij mocht meemaken maakte het tot een intense ervaring. De kippenvel op mijn armen verscheen bij het eerste nummer om pas bij het laatste nummer van de set weer te verdwijnen.
Hoezo muziek kan intens zijn?

En dan was daar ineens die once in a lifetime kans...zou het me lukken ze te ontmoeten? Om ze eindelijk eens te bedanken voor de muziek die me zo dierbaar is. Het lijkt me trouwens voor hun als artiest zijnde best vreemd om te merken hoe men je muziek kan omarmen. Hoe belangrijk je zelfverzonnen akkoorden en woorden een belangrijke factor in iemands leven kan worden/zijn.

Ik stond te wachten toen er nog een CH fan opdook, ze was duidelijk beter voorbereid met een boek en songtekst boekje. Ik had aan dat alles nooit gedacht. Had trouwens niet eens verwacht dat ik dit zou gaan doen.
Na bijna 2 uur met elkaar te hebben gekletst (die andere fan en ik) bleken we veel overeenkomsten te hebben en vonden de jongens van de beveiliging het ook een grappig schouwspel. 2 dames die zenuwachtig stonden te wachten en een derde dame die de boel maar wat van een afstandje ( ietwat gelaten) bekeek. 1 van de beveiligers gaf eerlijk toe dat hij hetzelfde zou doen als het om U2 ging, mocht hij ooit die kans krijgen.

Ineens zag ik boven de hekken een dak van bus verschijnen. Dit kon maar één ding betekenen. Hun tourbus kwam eraan. Het hek ging open en daar stond Nick Seymour (bas gitarist) naast de chauffeur. De chauffeur zag ons staan en glimlachte een lieve lach en Nick ging al klaar staan. De deur opende en hij sprong eruit terwijl hij aangaf dat hij jammer genoeg niet al teveel tijd had en dat de rest van de mannen helaas lagen te slapen in de bus. Toch nam hij de tijd voor een foto, er werd wat gepraat en een handtekening uitgedeeld.

En dan sta je daar ineens tegenover iemand die je al bijna zeventien jaar lang wil vertellen dat hun muziek zo belangrijk voor je is. En wat komt eruit....it's a dream come true, oh nick (en dat dan 3x achter elkaar) en engelse woorden waarvan ik me niet eens kan herinneren hoe ik van het bestaan af weet.
Hij moest wel lachen om ons, en verdween weer in de bus. Wij zwaaiden en de bus verdween richting de grote weg. Het moment was voorbij...maar ik blijf het me een leven lang herinneren.

Ok Computer....

2008-07-17T11:56:00.003+02:00

"Welkom bij de sprekende computer waar u reisinformatie kunt vragen van station tot station".
Zoiets hoorde ik gisteren toen ik belde naar het befaamde reisinformatie nummer 9292.
Ik koos voor optie 1 en kon zelf inspreken van welk treinstation ik wou vertrekken en waar ik uit wou komen. Lekker makkelijk, dacht ik.
Maar hoe ik ook mijn best deed, de blikken vrouwen stem had toch duidelijk elke keer een ander station in gedachten.

"Dus u wilt vertrekken vanaf station Schagen, klopt dit?" Nee, gilde ik...dat klopt niet.
"Dus u wilt reizen naar station Den Haag centraal, klopt dit?" Nee, gilde ik weer, ik wil gewoon naar Groningen!

Omdat mijn ouders en broer in de buurt stonden en me erg vreemd aankeken dat ik elke keer heel hard nee in mijn telefoon gilde, zette ik het geluid op de speaker.
Terwijl ik weer een poging deed om info over reizen naar Groningen te verkrijgen, kreeg iedereen om me heen een slappe lach aanval.
Die stomme computer wou me alle kanten van Nederland laten zien, maar liet me niet naar Groningen reizen.
" Ik heb u niet goed kunnen verstaan en daarom word u nu doorverbonden met een collega, blijft u aan de lijn" hoorde ik ineens.

En ja hoor..daar was ineens een hele aardige mevrouw van de reisinformatie die me zou gaan helpen.
Ware het niet dat toen ik haar stem hoorde ik zo ontzettend in een slappe lach aanval schoot dat ik geen zinnig woord meer uit kon brengen. Mijn broer liep met tranen over z'n wangen van het lachen de kamer maar uit.
De mevrouw aan de telefoon hoorde me lachen en deed gezellig mee, ze snapte het goed dat die computer een 'beetje vreemd' deed.
Eigenlijk was het best gezellig, zo'n lachbui aan de telefoon, ik geloof dat die mevrouw ook wel een leuke ochtend had daardoor.
Maar in het vervolg zweer ik die sprekende computers even af...tenzij ik wel van hot naar her door Nederland wil reizen.

Vrienden worden

2008-06-26T16:37:00.006+02:00

Hoe gegrond of ongegrond kan angst soms zijn?
En hoe kan angst je leven zo bepalen dat de angst voor de angst alleen maar groter word?
Afgelopen dinsdag was er een aflevering van Vinger aan de Pols op tv.
Een aflevering die in het teken stond van Nance Coolen die de Ziekte van Crohn heeft.

Natuurlijk had deze aflevering mijn buitengewone interesse omdat ook ik met de ziekte van Crohn door deze wereld wandel. Inmiddels is het bijna gewoon geworden om Crohn te hebben en sta ik er niet meer dagelijks bij stil, althans, ik doe verwoede pogingen die af en toe best lukken.
Crohn is geen leuke ziekte om te hebben (welke ziekte wel??) en het kan je leven behoorlijk in de weg zitten en in de war gooien. Dat heeft het bij mij ook jaren gedaan. Een sociaal leven dat op een nulpunt was beland, ziekenhuisbezoeken, operaties.
Het ziek zijn kabbelde maar door zonder uitzicht op verbetering.
Hoe moedeloos kun je daar van worden?!

Terwijl ik naar Vinger aan de Pols keek zag ik een Nance die worstelde met haar ziekte, met de beperkingen die het onherroepelijk met zich mee brengt, met de angst voor het onbekende en onzekere. Om het even in Jip en Janneke taal te zeggen; Nance is nog geen vrienden met haar Crohn!

Vrienden worden met je ziekte?
Tja, hoe gek het misschien ook mag klinken, uiteindelijk moet je een keer op dat punt komen.
Het is nu eenmaal een chronische ziekte die altijd deel uit zal blijven maken van je leven, en hoe hard wil je blijven vechten om dat feit te ontkennen? Hoeveel energie wil je verspillen aan het vechten tegen het niet willen hebben van deze ziekte? Hoeveel rust zou het geven als je gaat accepteren dat het er nu eenmaal is?
Accepteren wil niet zeggen dat je opgeeft, dat je het maar laat zoals het is en dat je je er maar bij neerlegt. Accepteren heeft in mijn geval deuren geopend waarvan ik dacht dat die altijd dicht zouden blijven. Deuren, die mijn Crohn keihard in mijn gezicht had dichtgeknald.

Ik weet hoe moeilijk de weg is die je moet afleggen om te accepteren dat je Crohn een grote stempel op je leven drukt. Dat het dingen veranderd, en dat je soms moet toegeven dat je lichaam je in de steek laat en je daar geen controle over hebt.
Ook ik was in het begin angstig. Durfde de deur niet meer uit, lag alleen nog maar te slapen en wist niet wat de toekomst zou brengen. De hele wereld om me heen ging maar door en ik kon er niet aan deelnemen en keek toe vanaf de zijlijn. En ik vroeg me vaak af waarom mij dit moest overkomen en hoe het verder moest?

Tot ik eindelijk een knop bij mezelf heb omgezet en mijn leven weer in eigen hand heb genomen.
Het is niet 'hoi ik heb de Ziekte van Crohn en ik heet toevallig Lein', nee ik ben Lein en heb toevallig de ziekte van Crohn, so what!
Ik doe dingen die voor mij belangrijk zijn en waar ik positieve energie uit haal.
Het 'fijne' van zo'n ziekte is dat je dingen anders gaat bekijken en benaderen. Je ziet het in een ander perspectief en je weet hoe belangrijk je gezondheid is. Dat koester ik!

Ik hoop voor Nance dat ze haar knop snel gaat vinden, dat ze de negativiteit van haar ziekte om kan zetten in andere positieve dingen. Ervaring heeft me inmiddels wel geleerd dat als het goed zit in je hoofd, je lijf daar lekker aan mee doet. Volgens mijn arts ben ik een klein wonder...aangezien ik nu mijn 10e medicijnvrije en rustige Crohn jaar in ga. Iets wat ik tien jaar geleden écht niet had gedacht!

Bekijk via de link de uitzending>
( http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/aflevering?aflID=7340727&md5=7e481f430100dab80df69a845096a8fa)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ziekte_van_Crohn

Eiland van de vorige dag

2008-06-26T16:08:00.000+02:00

En zo is er na tien dagen hard werken weer een einde gekomen aan Oerol.
Elk jaar bekruipt me op de laatste avond al een heimwee gevoel en hoop je dat je het afscheid van het eiland, mensen, voorstellingen, nog even uit kunt stellen.
Tien dagen, ze lijken zo lang en toch kwam ik tijd te kort.
Het was dit jaar anders, zwaarder, vermoeiender, leuk(er), gezellig, maar bovenal anders.
Dit keer een andere rol die meer aandacht vroeg dan ik van te voren had verwacht en waardoor ik soms op momenten tegen mezelf aan liep.
Het is niet altijd makkelijk om dingen te regelen, mensen aan te sturen, mensen te woord te staan met een vriendelijk woord.
Soms wil je ook gewoon even je tent induiken en je afsluiten van alle prikkels om je heen.

Het thema van Oerol was dit jaar tijd en het eiland van de vorige dag.
Het leek alleen wel alsof ik tijd te kort kwam.
Gelukkig was daar dan af en toe het strand om uit te waaien en je hoofd leeg te maken, om alleen te luisteren naar de zee en de meeuwen om je heen.
Waren daar de broodnodige lach momenten en heb ik op de laatste echte festival avond een onverwacht kado gekregen.Terwijl heel het eiland zat te ' genieten' van de voetbalwedstrijd, zat ik samen met wat mensen bij een voorstelling die ik niet eens in woorden uit kan leggen zo mooi!

In groepen door een bos wandelen, een soort speurtocht naar demonen en goden waar je continu in actie moest komen en ik bijna aldoor de klos was en door de acteurs werd aangesproken.
Mijn valpartij in het donkere bos kon me de lol ook niet ontnemen.
Volgend jaar maar weer naar dit gekke, leuke, aparte, altijd weer anders eiland!

Inpakken & wegwezen

2008-06-26T16:06:00.000+02:00

Mijn bed ligt bezaaid met kleding, schoenen en jassen. Overal ligt iets en uiteindelijk moet een groot gedeelte hiervan in mijn grote (maar toch altijd te kleine) rugzak passen.
De tent ligt klaar, de slaapzak is gewassen en de regenjas ligt ook alvast maar klaar.
Het blijkt toch weer een onmogelijke opgave te zijn om te bedenken wat ik mee wil nemen.
Als ik Piet Paulusma gisteren moest geloven gaat het een wisselvallige week worden qua weer en kunnen de truien en jassen weer aan.
Eigenlijk had ik gehoopt op een voortzetting van al die prachtige warme dagen die we hebben gehad. Maar helaas. Het maakt de keuze qua kleding alleen nog maar lastiger.
Zou dit nu alleen een vrouwending zijn? Dat wij het liefst onze hele kledingkast in onze tas willen proppen om er zeker van te zijn dat we genoeg bij ons hebben?
Gelukkig was daar vorig jaar de wasserette!
Eigenlijk moet het mogelijk zijn om zoveel dagen te doen zonder een wasje te draaien, maar oh wat was het fijn om frisgewassen kleren aan te kunnen trekken.
Die traditie houden we dit jaar ook maar weer in ere!
Ik zal mijn lijstje er nog eens bijpakken en gaan strepen.
Keuzes maken is vandaag niet mijn sterkste ding.
Het komt goed...die tas komt hoe dan ook vol (veel te vol!).

Voetjebal

2008-06-26T16:04:00.000+02:00

Hoe goed je ook je best probeert te doen, je kunt je er met geen mogelijkheid aan onttrekken.
Het EK voetbal is begonnen en iedereen zal en mag het weten ook. In de supermarkt word je overspoeld met Welpies, geen idee wat je met die dingen moet doen, maar gelukkig heb ik 2 neefjes en een nichtje die er vast wel raad mee weten.
De folders met grote breed beeld tv's worden met tientallen tegelijk door je brievenbus geduwd.
En zet je de tv aan of lees je de krant dan is het één en al voetbal wat de klok slaat.
Als je in deze periode niet van voetbal houdt, dan heb je er een zware dobber aan.

Vanavond moest ik werken (nog even voor de duidelijkheid; ik werk op verschillende woonvormen voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking), en de grote vraag was 'gaan we voetbal kijken'?
De één zei van niet, de ander wou thuis gaan kijken en zo bleek ik uiteindelijk met één bewoner en drie man leiding naar het voetballen te kijken. En eigenlijk was het wel gezellig zo op deze manier.

Terwijl ik later na mijn werk, wetende dat Nederland met 3-0 had gewonnen, richting huis fietste hoorde ik overal uitgelaten mensen op straat. Toeters, geschreeuw, gezang en zelfs vuurwerk knalde door de lucht.Ik stuitte op een grote groep jongens die voor hun studentenhuis stonden en die hun feestje naar buiten hadden verplaatst.
Terwijl ik ze naderde stond er eentje klaar met zijn hand uitgestoken.
Ik fietste langs en tikte zijn hand aan, dit tot grote vreugde van hem en zijn vrienden.
Een hoop geschreeuw, getoeter en ineens een horde mannen achter me aan (het zal je maar gebeuren).
Gelukkig fietste ik behoorlijk op snelheid en lukte het hem niet me in te halen.
Een keer zo'n handjeklap was wel voldoende. Lachend fietste ik door en keek nog eens achterom.
Wat voetbal al niet voor gekte teweeg kan brengen zeg...en ik ben bang dat het na vanavond alleen nog maar erger gaat worden!

Eindelijk weer....overal

2008-06-26T16:03:00.000+02:00

Het is een terugkerend ritueel om elk jaar in juni een paar dagen te ontsnappen uit het dagelijkse (drukke) leven.Ik laat de stad achter me, mijn werk, mijn vrienden om de hoek, en vertrek richting één van de heerlijkste friese waddeneilanden.

Het is de ultieme plek om uit te waaien, de gezonde zoute zeelucht op te snuiven en je onder te dompelen in een wereld die even helemaal anders is.
Om je hoofd leeg te krijgen van alle dingen die de laatste tijd zoveel tijd en energie hebben gekost. Het is het fijne fietsen over alle smalle wegen, dwars door duinen en bos.
Het zien van prachtige voorstellingen op de meest byzondere locaties.
Het is het luisteren naar heerlijke muziek.
Het is het weerzien van oude bekenden.
Het is het slapen op een luchtbed waarvan je hoopt dat 'ie het tien dagen lang gaat volhouden.
Het is de uitgelaten, hippie achtige sfeer die over het hele eiland hangt.
Het is met je voeten in het zand lopen, en genieten van de zee.
Het is het dansen op de vele plekken verspreid over het eiland, genieten van de juttersbitter.

Ach het is zoveel, zoveel....
Oerol...here i come!

Afremmen!

2008-06-26T16:01:00.000+02:00

De afgelopen twee maanden heb ik gemerkt dat altijd maar ja zeggen op dingen die je leuk vind, niet altijd een goed idee is. Aangezien ik voor mijn werk bijna dagelijks word gebeld of ik misschien kan en wil werken, is het antwoord op die vraag eigenlijk altijd ja.
Een nee is niet iets wat ik heel erg moeilijk vind om te zeggen. En toch kost het nu soms toch wat moeite om nee te zeggen.

De afgelopen twee maanden kan ik mijn vrije dagen op 1 hand tellen, zelfs de weekeinden die me anders best wel heilig waren, werden ingevuld door mijn werk.
Misschien is het nee zeggen niet eens het échte 'probleem', maar het feit dat mijn werk zo ontzettend leuk is!Het kost me geen moeite om naar mijn werk te gaan en mijn werk geeft alleen maar energie.
En dat is denk ik de valkuil waar ik de laatste twee maanden te vaak in ben gestapt.

Zat ik 's avonds laat, na het werken, op mijn bank wat te relaxen en bedacht ik me hoe heerlijk het zou zijn om gewoon even een vrije dag te hebben en wat aan te rommelen in huis.
Het zat er niet in. Misschien is het ook wel een luxe positie?
Om werk te doen waar je energie van krijgt in plaats van dat het energie kost.
En dat je met zoveel plezier naar je werk gaat.
Ik ken helaas de voorbeelden (en ik heb zelf ook in die situatie gezeten) dat naar je werk gaan elke dag een onmogelijke opgave leek.
En nu zit ik (eindelijk) eens aan de andere (lees; goede) kant van de medaille.
Nu alleen nog leren hoe ik wat vaker op de rem kan trappen, gewoon omdat het soms nodig is.
En mijn lichaam er af en toe om vraagt!

Overpeizing na het zien van Into the Wild

2008-06-26T16:00:00.000+02:00

Men kan vluchten voor zichzelf, voor die allesomvattende liefde die men ontvangt en voor de maatschappij waarin je niet kunt aarden. Is het alleen maar het nastreven van een doel, een hoger doel waarin men zijn (eigen) waarheid zoekt en vindt?
Is het ook niet een daad van egoïsme door nooit achterom te kijken?
Door te denken dat je beter af bent door voor het alleen zijn te kiezen.
Hoe maak je die keuze en waarom maak je die keuze? Ben je daadwerkelijk gelukkiger als je niets bezit, niets of niemand hebt? Of is er uiteindelijk toch dat ene moment waarop je beseft dat het zoeken naar jezelf, het achterlaten van alles waarvan je dacht dat je daar zonder zou kunnen nu als een zware last op je schouders drukt.

Dat je merkt dat je zonder lief te hebben de ultieme confrontatie met jezelf bent aangegaan.
Dat de eenzaamheid je als een koude deken bedekt en de weg terug naar het verwarmen van je hart aan de liefde van de mensen die je dierbaar zijn een onbegaanbare is geworden.

Hij koos met zijn hart en met zijn gevoel, onbezonnen, maar vol overtuiging en daardoor wist hij dat het de juiste weg zou zijn. Je hebt altijd een keuze in het leven dat je leidt, je weg hoeft niet langs de wegen te gaan die iedereen bewandeld. Je kunt je eigen wegen creëren, afslagen nemen die een ander nooit zou kiezen of zelfs nooit zou begrijpen. Als je maar kiest vanuit je hart

We are, finally, all wanderers in search of knowledge.
Most of us hold the dream of becoming something better than we are,
something larger, richer, in some way more important to the world en ourselves.
Too often, the way taken is the wrong way,With too much emphasis on what we want to have, rather than what we wish to become.

Louis L ‘Amour

Metaforisch gesproken

2008-06-26T15:58:00.000+02:00

Het is net of die oude comfortabele jas niet meer zo lekker zit.
Het knelt wat, er zitten wat kleine gaatjes in en de kleur is ook niet meer wat het is geweest.
Vroeger zat 'ie zo lekker. Ik was vast van plan om hem nooit de deur uit te doen en ik zou hem blijven dragen, no matter what.
En nu ineens begin ik de jas te zien zoals hij werkelijk is, zoals ik hem nooit had bekeken.
Hij was goed genoeg zoals 'ie was en dat was goed genoeg voor mij.

Nu na zoveel jaren trouwe dienst begin ik er steeds meer over na te denken om hem toch de deur uit te doen. Omdat ik me er niet meer prettig in voel, omdat ik voel dat het niet meer is zoals vroeger. Omdat er zoveel veranderd is, en sommige dingen ook niet ten goede.
De jas past niet meer en ik merk dat ik er moeite mee heb om afscheid te nemen van een tijdperk.
Ik heb er zoveel uitgehaald, het heeft me veel gebracht.
Super leuke avonden, nieuwe mensen, kennissen, vrienden, heel veel lol, vermoeidheid, gekke spannende dingen.
En hoe komt het toch dat het me niet meer echt past?
Ik durf het niet te zeggen. Ik denk dat er dingen zijn veranderd waarin ik mijn weg niet (meer) kan vinden, waarin ik niet kan berusten en ook niet altijd begrip voor heb.
De nepheid, waarvan ik bij een aantal toch echt dacht dat het wel oprecht was.
Dat er wel sprake was van vriendschap. Ik kan er mijn draai niet meer vinden en weet niet zo goed wat ik daar eigenlijk van vindt.

Wil ik afscheid nemen van iets wat zo duidelijk bij mij hoort, of moet ik toch die andere weg zien te vinden. Zodat ik die weg dan kan blijven bewandelen op mijn manier?

Summer mood

2008-06-26T15:57:00.000+02:00

Ondanks dat ik met dit prachtige weer elke dag moest werken, probeerde ik toch de nodige rust en geniet momentjes te pakken. In de ochtend op de fiets dwars door de weilanden.
In de middag na het werken weer fietsend door die weilanden en de ene omweg na de andere verzinnen, alles om maar lekker uit te waaien en dat hoofd van mij leeg te krijgen.
Voldaan kom ik thuis en geniet nog even verder op mijn balkon.
Het maakt me blij dat het voelt alsof zoveel dingen op hun plek vallen.

Op werkgebied gaat het zo voortvarend dat ik er soms van schrik en het plezier is nog steeds volop aanwezig. Dan komen de festivals er weer aan en daar kijk ik naar uit en leef ik erg naar toe.
Dit jaar zal één festival een beetje anders worden voor me en ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken.Zou ik nu al zachtjes, bijna fluisterend, mogen zeggen dat 2008 misschien mijn jaar is?
Dat eindelijk alles eens gaat zoals ik al zolang zo graag had gewild?!
Nu alleen die liefde nog ;-)

Dichtbij het gevoelsleven

2008-06-26T15:55:00.000+02:00

Mijn baan is niet altijd even makkelijk. Het werpt je soms ontzettend terug op jezelf, op je gedragingen, op hoe jij in het leven staat en hoe jij met bepaalde dingen omgaat.
Soms komt het dan ook voor dat je even iets bij jezelf moet uitschakelen, of juist met een grote sprong een drempel over springt.
Maar het geeft zoveel voldoening en zoveel plezier om dit werk te doen.
De mensen waar ik mee werk zijn ontzettend eerlijk, soms op het (in onze maatschappij gezien) botte af. Ze praten vanuit hun hart zonder de door ons aangeleerde vriendelijkheden waarmee we weten dat we een ander niet kwetsen.

Die eerlijkheid is eigenlijk heel fijn in een maatschappij waar zoveel mensen om de hete brei heen draaien. Dingen niet meer durven te benoemen.
Het gekke is dat de eerlijkheid van deze mensen met hun verstandelijke beperking mij nog nooit heeft gekwetst. Het komt omdat ze zo dichtbij hun eigen gevoel staan. Dichter dan velen van ons.
En dat maakt hun eerlijkheid iets wat niet als kwetsend ervaren kan worden. Althans niet bij mij.
Hun verdriet, hun geluk, hun blijdschap, je krijgt het in een volle dosis over je uitgestort en dat zou in onze maatschappij best eens wat meer mogen gebeuren.
We kunnen nog veel van deze mensen en hun gevoelens leren.

Het zal wel..

2008-06-26T15:51:00.000+02:00

Vandaag staat er in de krant geschreven dat hangjongeren niet zo streng moeten worden aangepakt. De methode die nu word gehanteerd is veel te streng en werkt daarom niet.
Er moet worden gekeken naar het verschil tussen jongeren die op straat hangen en jongeren die overlast veroorzaken en crimineel gedrag vertonen.
Ook moeten buurtbewoners, jongeren en hulpverleners normaal met elkaar in gesprek gaan over de overlast of ergernissen zonder dat dat meteen in een ruzie ontaardt.

Ik weet het niet hoor. Gisterenavond zat ik in de bus van mijn werk naar huis.
We reden door een buitenwijk van mijn stad, een wijk die tegenwoordig een stuk is opgeknapt en veiliger is geworden. Terwijl ik wat naar buiten zit te kijken, hoor ik ineens een keiharde knal, gevolgd door nog een knal en keihard gelach.
Op de voorruit aan de bestuurderskant zit een hele grote vlek van een drinkbare substantie.
Ik zit te trillen op mijn stoel en de buschaufeur rijd onverstoorbaar verder.
Twee jongens liggen dubbel van het lachen en fietsen ongestoord verder.

En ik bedenk me even later dat dit net zo goed iets anders dan een drinkbare substantie had kunnen zijn, en wat was er dan gebeurd? Dan heb je nog de groepjes jongeren op straat.
Vaak in de leeftijd dat ze eigenlijk 's avonds helemaal niet op straat horen te zijn, namelijk in de leeftijd vanaf 11 a 12 jaar oud.
Ze hebben bij de plaatselijke supermarkt of kroegslijterij breezers en chips gekocht.
Ze gooien de flesjes gewoon op straat, de chipszakken liggen her en der.
Ze maken veel lawaai en ze erop aanspreken werkt niet.
De laatste maanden zijn er veel groepen jongeren opgepakt omdat het bleek dat ze niet alleen voor overlast zorgden, maar ook inbraken en vernielingen pleegden.

Misschien begint het bij wat rondhangen op straat..maar de praktijk leert dat het daarna vaak van kwaad tot erger gaat.
Men wil niet voor elkaar onder doen, ze stoken elkaar op en de groepen die 's avonds laat buiten hangen worden steeds groter.
Ik ben van mening dat je hier niet met fluwelen handschoenen moet gaan beginnen.
Laten ze de regels maar hanteren zoals ze er zijn en wat vaker ook bij de ouders beginnen.
Hoe kan het namelijk gebeuren dat een ouder denkt dat z'n kind van 11 jaar oud in bed ligt te slapen als hij daadwerkelijk met een breezer aan z'n mond in de stad rondhangt, vernielingen en inbraken pleegt?

Spiegels van de mens...

2008-06-26T15:50:00.000+02:00

Na een avond en nacht werken trakteerde ik mezelf vandaag op een verwendagje. Er lag nog een tegoedbon ergens in mijn kast die deze maand echt verzilverd moest worden.
Terwijl ik de nachtdienst in elke vezel van mijn lichaam voelde en de moeheid beetje bij beetje erger werd, dompelde ik me onder in een heerlijk warm bad.
Een bad gevuld met voornamelijk mannen en vrouwen op leeftijd die dit ook een weldaad voor hun lichaam vonden. Het is verbazingwekkend wat een beetje bronwater voor je kan doen.

Na een heerlijk pakking van groene algen ( wat overigens helemaal niet zo groen en stinkend was als ik in eerste instantie dacht, het rook heerlijk) kreeg ik als toetje nog een voetmassage.
Terwijl mijn voeten van groene algen smurrie werden voorzien door een aardige mevrouw vroeg ze of ik niet ongeloofelijk veel last had van mijn nek.
Ik probeerde mijn hoofd wat omhoog te doen zodat ik haar kon aankijken en zei met veel verbazing in mijn stem dat mijn nek mijn zwakke plek is. Alle spanning en stress gaan daar zitten wat tot gevolg heeft dat ik inderdaad altijd last van mijn nek heb.
Ze beaamde dat, want dat kon ze aflezen aan mijn voeten, aan mijn dikke teen welteverstaan.

Niet veel later vroeg ze of ik ook erg veel last heb van mijn darmen. Ik probeerde mijn verbazing niet eens te verbergen en vertelde dat ik een chronische darmziekte heb.
Ze kon het voelen aan de binnen zijkant van mijn voet.
Ik weet dat voeten belangrijk zijn, belangrijker dan veel mensen denken en je zou er eigenlijk veel meer aandacht aan moeten besteden.
Immers die voeten brengen je dag in dag uit op allerlei plekken en krijgen dan ook veel te verduren. Omdat ik het fijne wou weten van het lezen van mijn voeten, legde de mevrouw uit dat je je voeten kan zien als je lichaam.
Je tenen zijn je hoofd en zo ga je verder naar beneden. Alles staat met elkaar in verbinding.

Na deze heerlijk dag besef ik eens te meer dat mijn voeten veel meer aandacht verdienen dan dat ik ze nu geef. En ga ik me zeker meer verdiepen in voetreflexologie, wie weet wat die spiegel me allemaal voor positiefs kan opleveren? Mijn voeten zullen blij zijn met al die aandacht!

Chateau Migraine

2008-06-26T15:48:00.000+02:00

Je weet dat je een aantal dingen niet in de hand hebt. Soms is dat nu eenmaal zo en moet je je daar bij neerleggen. Maar in dit geval heb ik daar moeite mee.
Niet een klein beetje moeite, maar eigenlijk best wel veel moeite.
Zo moet je een leuk weekend afblazen, een afspraak afzeggen,rust nemen, slapen, de dingen die je wilt doen niet kunnen doen.
En dat steekt en dat roept gevoelens op waar een mens niet blij van wordt. Althans ik niet.
Wist je nu maar waardoor het kwam, dan kun je het misschien wat beter onder controle houden.
Maar ik weet het niet. Het komt soms en soms komt het tijden,weken, maanden niet.
Het is en blijft vervelend. Vandaag waren er ook weer lichtflitjes en had ik een aantal kleine signalen bij mezelf gemist (veel gapen, beter kunnen ruiken,last van mijn nek spieren).
Soms wil je de signalen ook gewoon missen, heb je geen zin in weer dat gedoe, maar ja.
Het heeft een eigen wil. Gelukkig bleef me vandaag ellende bespaart, kon ik gewoon werken én heb ik het met 2 asperines kunnen redden.
Het is fijn dat het soms ook zo kan gaan.
Maar het is en blijft vervelend dat je jezelf en daarbij soms ook anderen (weer eens) moet teleurstellen. Ik zal me er toch maar eens bij neer moeten leggen dat het zo kan gaan.

Zeg je ja, heb je er ineens 2

2008-06-26T15:46:00.000+02:00

Ineens was daar een dillema.Schreef ik laatst nog dat ik was aangenomen bij baan nummer 2 en dat ik hoopte dat ik die zou kunnen blijven combineren met baan 1, nu is alles weer anders.
Het is maar goed dat je nooit weet hoe de dingen kunnen lopen.
Eerlijk gezegd verkeer ik nu nog steeds in een verbaasde modus.
Terwijl baan 2 al bezig was om mij in te plannen in hun werkrooster kreeg ik telefoon van baan 1.

Of ik al een contract had getekend bij baan nummer 2 want men wilde me graag een aanbod doen.
En zo bleek dat mijn huidige werkgever, baan nummer 1 dus, mij een vast contract wilde aanbieden. Zo was ik verzekerd van vaste uren per week en kon ik gewoon hetzelfde blijven doen wat ik nu ook deed. Ik vroeg of ik er een nachtje over mocht slapen en in totale verbazing liep ik later door mijn huis. Zo heb je geen baan, dan 1 baan, dan ineens 2 banen en dan ineens een vast contract bij baan 1. En dat alles in een tijdsbestek van 2 maanden.

Baan nummer 2 heb ik inmiddels laten weten dat ik af moest zien van hun aanbod en baan nummer 1 heb ik laten weten dat ik graag met ze verder wil. En stiekem voelt het een klein beetje erg fijn dat baan nummer 1 blijkbaar zo tevreden met me is dat ze me niet kwijt willen.
En dat is toch wel een fijn iets voor mijn (meestal) wat onzekere ego.

Practice..deel 2

2008-06-26T15:44:00.000+02:00

Inmiddels ben ik een maand en meerdere afwijzingen (op mijn sollicitatiebrieven) verder.
Op zich geen probleem, want zoals ik al eens eerder schreef moet ik solliciteren, ondanks dat ik een baan heb. Eigenlijk was ik stiekem wel een beetje blij dat ik alleen nog maar afwijzingen had gehad en het bevestigde mijn slechte reputatie op het gebied van brieven schrijven ook weer een beetje.

Totdat er ineens een uitnodiging bij zat en ik op sollicitatiegesprek mocht komen.
Dat gesprek is inmiddels alweer even geleden en ging ook erg goed. Ik had er een positief gevoel aan over gehouden en de volgende dag bleek dat het bedrijf er ook zo over dacht.
Ze waren enthousiast en wilden graag dat ik een dag mee kwam draaien om te bekijken of het daadwerkelijk iets voor mij was en om een goede keuze te kunnen maken.
De meeloopdag beviel erg goed en maakte dat ik een goede indruk kreeg van wat me te wachten stond.
En vandaag was er dan het verlossende telefoontje, ze wilden graag met me in zee.
Het groene licht was er van beide kanten en ze waren enthousiast.
En dan ineens heb je twee banen die je als alles goed blijft gaan prima met elkaar kunt combineren.
En ben je toch wel een klein beetje verbaast dat je met nog maar 3 maanden werkervaring toch al het vertrouwen krijgt dat je de juiste persoon bent voor deze vacature.
Mag ik zeggen dat het toch soms wel gek (en leuk) kan lopen!?

Een goed begin is het halve werk

2008-06-26T15:42:00.000+02:00

Je begint de maandag zoals je wel vaker een maandag begint.De wekker gaat, je rekt je nog even uit en blijft nog heel even liggen in je warme bedje en bedenkt dan dat het toch écht tijd is om eruit te gaan.Je loopt naar de douche en zet die aan.
Dan blijkt er geen enkel drupje water uit je douchekop te komen. Je loopt naar de kraan in de keuken en denkt dat er misschien alleen in de douche even geen water is.
Maar ook in de keuken geen drupje water.
Een verbaast gezicht en meteen schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik vast een brief van het waterbedrijf heb gehad, dat ze net vandaag met de waterleidingen bezig moesten.
En dat ik dat weer eens ben vergeten en daarom geen water heb.Toch maar even de tv aan op het regionale tv-kanaal.
En nee, ik ben geen brief vergeten en het is niet alleen maar in mijn huis het geval.

Ineens was ik blij dat ik nog water in mijn waterkoker had zitten en toevallig nog een fles water in de koelkast had liggen. Er konden tanden worden gepoetst, er kon gewassen worden. Enigzins fris en fruitig kon ik op weg naar mijn werk.
Maar het blijkt maar weer dat water levensbehoefte nummer 1 is en wat er met een stad gebeurt als die voorziening wegvalt. Rijen mensen in de supermarkt met tig flessen water onder de arm, scholen gesloten etc.

Er stroomt inmiddels weer water door de kranen en moet ik het alleen even 2 minuutjes koken.Een stad in 'paniek' en dat terwijl ze in Afrika halve dagen moeten lopen voor een emmertje water. Wat zijn we toch eigenlijk verwend met dat straaltje water wat zo vanzelfsprekend uit je douche of kraan komt stromen!

Mooie zinnen van de dag..

2008-06-26T15:41:00.000+02:00

'Muziek is het papier waarin veel van mijn herinneringen zijn verpakt.'

'Muziek zet de toon waarover ik ga dromen'.

* Laurent Garnier *

Woensdag dansdag

2008-06-26T15:39:00.000+02:00

- Voeten die niet meer willen maar je kunt niet stoppen met dansen.
- Overal glimlachende mensen om je heen.
- Een uitgelaten menigte.
- Komt 'ie nou wel of komt 'ie toch niet ( flinke vertraging met het vliegtuig).
- Ineens staat hij daar en het dak gaat eraf.
- Een lachende, springende, dansende, af en toe wat woorden de zaal in slingerende,om heel vrolijk van te worden monsieur Laurent Garnier.
- De muziek kunnen mixen als geen ander en daardoor een kijkje krijgen in de wondere wereld van Garnier.
- Afsluiten met The Prodigy; Out of space (en het origineel) zorgden dat de zaal helemaal werd afgebroken.
- En legendarische avond met diverse kippenvelmomenten.
- Alleen krijg ik een nummer niet meer uit mijn hoofd,techno gemixt met sixties muziek. Hoe fijn wil je het krijgen :)
- Zoals Garnier zelf al zei; meer feestjes op de woensdag avond?

Anti Aging ?

2008-06-26T15:38:00.000+02:00

Leeftijd is en blijft maar een vreemd iets. Het is 'maar' een nummer, maar daardoor kunnen mensen je wel beter plaatsen bij bepaalde dingen die nu eenmaal horen.
Of vorm je je een bepaald beeld bij die leeftijd. Althans ik heb gemerkt dat leeftijd dat (met iemand) kan doen. De laatste tijd word er vaak naar mijn leeftijd gevraagd.
Dat heeft er mede mee te maken dat ik veel op verschillende plekken werk en dus veel nieuwe mensen ontmoet.
Tegenwoordig maak ik er vaak maar een spelletje van als ze er naar vragen; 'Nou, hoe oud denk je dat ik ben'. Waarna er een aandachtige blik volgt en vaak de getallen 23, 25, 26 langs komen.
Als ik dan zeg hoe oud ik werkelijk ben (inmiddels een dertiger) dan verbaas ik me telkens over de verbaasde blikken die ik krijg.
De reacties zijn tot nu toe unaniem geweest; was ik echt al een dertiger..nou dat was me niet aan te zien. Ik blijf het apart vinden dat mensen me minstens zeven jaar jonger schatten dan dat ik in werkelijkheid ben.
Gisteren kreeg ik te horen waar het waarschijnlijk aan ligt..ik heb gewoon een jong koppie en dito uitstraling.
Ik kan me er niet druk over maken, en moet eigenlijk aldoor wel erg lachen om de geschokte reacties. Laten we hopen dat men me over tien jaar nog steeds wat jonger schat, dan laat die botox maar lekker achterwege!

Practice

2008-06-26T15:36:00.000+02:00

Sollicitatiebrieven schrijven is niet echt mijn sterkste punt. En ik heb eigenlijk geen idee waar dat precies aan ligt. Sommige mensen die hebben wel de 'gave' om een geweldige brief te schrijven en dan ook nog worden uitgenodigd voor een gesprek.
Ik heb die 'gave' niet. Op de één of andere manier denk ik altijd dat mijn brieven maar een beetje zo zo zijn. Zo net niet.
Dat ze net dat 'ene' (wat dat dan ook moge zijn) missen waardoor ik uit die stapel word gehaald en op gesprek mag komen.
Ik moet nu sollicitatiebrieven schrijven terwijl ik in het bezit ben van een baan en eigenlijk niet van baan wil veranderen. Eind vorig jaar moest ik bij het CWI komen.
Ik zou namelijk baanloos worden en had toch echt een inkomen nodig.
Na allerlei papierengedoe was ik inmiddels al weer in het bezit van een baan.
Toch heb ik vanwege de financiële situatie wel een beetje steun van de overheid nodig.
En daarom moet ik nu aan mijn plicht voldoen en sollicitatie brieven de deur uit doen.
Zodat ik aan kan tonen dat ik echt bezig ben met het zoeken naar een baan waar ik meer uren kan maken en meer vastigheid heb. Eigenlijk is het wel vreemd, ik heb een baan.
Maar goed, ik vervul netjes mijn plicht.
Misschien word ik nu zowaar een ster in het schrijven van sollicitatiebrieven?

Zo'n zondag

2008-06-26T15:34:00.000+02:00

- Ik bedacht me gisteren dat Aruba toch geen eiland voor mij is, het mag er mooi uitzien maar ik heb het niet zo op die party eilanden.

- Keek ik samen met de rest van mijn familie in verloren gewaande foto albums naar zwart/wit foto's van mijn ouders in hun twintigers.

- Was het bij de chinees een drukte van belang en keek de tafel met 14 mannen zeer geinteresseerd naar de drie dames (mijn moeder,schoonzus en ik) die voorbij kwamen lopen.

- Nam neefje N er geen genoegen mee dat zijn soep op was en plaatste daarom zijn soeplepel in mijn soep, om daarmee aan te geven dat hij nog niet uit gegeten was.

- Kwam ik tot de conclusie dat mijn ouders inmiddels samen 130 jaar oud zijn.

- Heb ik deel zes en zeven van Harry Potter geleend om eindelijk het mysterie te ontrafelen.

- Keken mijn ouders en ik samen met al die andere mensen (7 miljoen in totaal) naar Peter R, en kwamen we tot de conclusie waarom hij (Joran) geen ambulance heeft gebeld en dat hij, volgens ons, toch niets anders dan de dader kan zijn.Fijn zo de detective uit te hangen! We wachten het af.

- Bleek boer Jan toch niet opgewassen tegen al die vrouwen om heen en zal hij wel vaak gedacht hebben 'wanneer komt mijn moeder weer terug?'. En bleek boer Henk wel een aparte manier te hebben om aan te geven dat hij iemand leuk vindt, namelijk het aantrekken van de laarzen van één van de dames.

Zo'n zondag als dit..zo kom je ze niet vaak tegen.

Juiste weg gevonden?

2008-06-26T15:31:00.000+02:00

Misschien is het nog te vroeg om te zeggen, maar aan de andere kant waarom ook niet?! Na heel erg lang zoeken naar antwoorden waarom het zo lastig is om iets te vinden wat je heel erg leuk vindt, lijk ik het antwoord zo'n beetje gevonden te hebben.
Het lijkt soms zo makkelijk om je gevoel te volgen en toch is er dan weer iets waardoor je dat niet doet. Heb je misschien net die schop onder je kont nodig om het wel te doen, om wel die keuze te maken.
Ik merk dat ik op mijn 16e toch al een goeie keuze heb gemaakt door een opleiding te gaan volgen die me heel erg aansprak. En ook al was ik niet van plan er iets mee te doen, zou ik verder studeren.
Nu, na zoveel jaren komt het zo goed van pas, ik heb dat ene papiertje die voor mij een deur naar meerdere mogelijkheden open heeft gezet.
Toen ik vanavond stond te koken spookte dat ineens door mijn hoofd. Ik doe nu eindelijk iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar waar ik toen op dat moment waarschijnlijk nog niet klaar voor was. Nu is het moment daar wel en geniet ik.
Geniet ik van hoe de mensen op me reageren, hoe ik nu al (binnen 2 dagen) door ze ben opgenomen alsof ik er al veel langer rondloop. Het voelt goed en doet goed.
En stiekem kroop er ook weer een kleine droom mijn hart binnen..die droom die er altijd is.
Zal ik door dit werk eindelijk die ervaring op kunnen doen die ik nodig heb om die andere stap te maken, die stap over de grote grote plas heen? Ik hoop het!Het vuurtje van binnen is na vele maanden op waakvlam stand eindelijk weer tot branden gebracht!

Festival Koorts

2008-06-26T15:26:00.000+02:00

Het is vreemd dat ondanks dat je moe bent, na twee dagen werken en lange uren maken, je de slaap niet kan vatten. Helemaal fit voel ik me niet, maar blijkbaar ben ik over een bepaalde moeheid grens heen. De afgelopen twee dagen waren dan ook vreemd (in de meest positieve zin van het woord!), leuk, grappig en bijzonder.
Donderdag begon ik met mijn nieuwe baan in de zorgsector en het was toch wel een soort schot in de roos. Dat je merkt aan alles bij jezelf dat je de juiste keuze hebt gemaakt, ook al is dat natuurlijk nog best lastig te zeggen na zo'n eerste werkdag.
Maar het begin is goed, en dat is voor nu even het belangrijkste.
Diezelfde dag barste ook het Eurosonic festival los in de stad. Meer dan 200 bands, meer dan 2500 bobo's, platenbonzen, bookers etc die door de stad zwerven en spelen.Een gigantische happening die voor een enorme boost zorgt. Zo'n heerlijke buzz die in de stad hangt.

Dit jaar kreeg ik de kans om er twee dagen te werken en die greep ik dan ook graag aan. En zo zat ik twee dagen lang te zorgen dat het backstage een beetje goed liep en de bands het naar hun zin hadden. Een erg leuke en ook dankbare taak.De crew waar ik mee samen moest werken bestond alleen maar uit hele leuke mensen waardoor er een super sfeer hing. Het klikte goed en dat is toch wel belangrijk als je twee dagen behoorlijk intensief met elkaar om gaat.
De bands waren over het algemeen ook erg leuk en sommigen uitermate grappig.
Omdat je te maken hebt met bands uit Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Zweden, Noorwegen, Faeroëreilanden, Ierland, Italië, loop je nogal eens de kans om tegen een Nederlander in het engels te beginnen of juist tegen een Noor in het Nederlands. Dat zorgde dan ook voor verbaasde gezichten en de veelgehoorde opmerking ' Je mag ook gewoon Nederlands tegen me praten hoor' of de Engelse variant 'sorry what are you saying?'.
Ook de naam Grolsch bleek voor mij moeilijk te ontcijferen toen een bandlid uit Noorwegen ontzettend zijn best deed om een bier te bestellen. Ik had echt geen idee wat hij bedoelde.
En kwam vlak voor hun optreden een bandlid ineens in een legging voorbij met de bandnaam op zijn kont geborduurd.

En zo zit je ineens een hele tijd te kletsen met de leadzanger van een Duitse band (die erg uitbundig de 30e verjaardag van hun tourmanager vierden) over Duitse kinderseries,kleurpotloden, negerzoenen, het optreden, grappige Nederlandse woorden zoals 'drempels'. Uiteindelijk bleek dat ze de zin ' let op drempels' (die ze op verkeersborden waren tegengekomen) hadden geintroduceerd in hun stad, het Duitse woord voor drempel was te érg volgens hun.
De slappe lach aanval die daarna volgde omdat een bandlid over een kleine drempel in de backstage struikelde zal ik niet snel meer vergeten. En dan zijn die twee dagen weer voorbij. Heb je een hoop nieuwe mensen leren kennen, oude bekenden van andere festivals gezien, een paar demo's en buttons toegestopt gekregen van de bands, en ben je moe maar zeer voldaan.
Volgend jaar ben ik weer van de partij!
Bij deze nog wat links van de leuke bands van de afgelopen twee dagen!
Halves
Boys in a band
Boozed

Geduld is een schone zaak..zegt men.

2008-06-26T15:24:00.000+02:00

Vandaag kwam dan eindelijk het langverwachte telefoontje. Of ik morgen kon werken?
Tuurlijk kan ik morgen werken, graag zelfs. De afgelopen weken even op adem komen en relaxen was erg prettig en héél hard nodig, maar eindelijk aan de slag gaan is ook erg fijn.
Je hebt tenslotte vorig jaar december al gehoord dat je bent aangenomen, dan wil je ook wel eens beginnen. Morgen is het dan zover!
Ik ga eindelijk in de zorg werken. Ik heb er al jaren een diploma voor, waar ik tot nu nooit echt iets mee had gedaan. Eindelijk ga ik kijken of mijn innerlijke stem het bij het rechte eind heeft en of deze tak van de zorg iets voor mij is.Ik ga namelijk voor het eerst werken met mensen die een verstandelijke handicap hebben, ik word assistent begeleider.Ook al heb ik ervaring opgedaan in de psychiatrie en de ouderenzorg, dit is compleet nieuw voor me.
Ik ben dan ook heel erg benieuwd hoe het zal zijn.

Tegelijkertijd ga ik morgen ook werken op één van de leukste festivals van Nederland, Eurosonic/Noorderslag. Het blijkt maar weer dat je met een beetje brutaliteit je toch een eind verder komt. De komende twee dagen mag ik dan ook een beetje de host uithangen in de backstage van een club, waar allerlei verschillende bands optreden.
Ook daar heb ik ontzettend veel zin in.2008 is voor mij nu al op een leuke manier begonnen!

Logeerpartij

2008-06-26T15:21:00.000+02:00

De kerstvakantie liep bijna ten einde en neefje J had me al een paar keer helpen herinneren aan de belofte die ik had gedaan. Hij mocht toch komen logeren?! Dus zaten we afgelopen vrijdag samen in de trein richting mijn huis, stond het opklapbed waarop hij zou slapen een klein beetje in de weg in mijn kleine slaapkamer, nestelde hij zich meteen op mijn bank om daar ook eigenlijk niet meer vanaf te komen en kletsten we gezellig en deden we om en om spelletjes op zijn nintendo ds.

Het slapen bleek een aparte ervaring omdat hij meerdere malen heel hard in zijn slaap begon te praten. Aan wat hij zei, bleek duidelijk dat hij een droom had over een computerspel van zijn DS. Elke keer als hij weer iets zei, schrok ik wakker uit een lichte slaap. Toen ik 's ochtends dan ook de woorden ' tante Lein ik ben wakker en verveel me eigenlijk een beetje', hoorde dacht ik dat de wallen dik onder mijn ogen stonden. Maar dat viel gelukkig mee!

'S middags stond er een bezoekje aan de bioscoop op het programma.Bee movie, en dan de Nederlandse versie. Op zich een leuke film, ware het niet dat er bepaalde dingen in voorkomen waar mijn wenkbrauwen van ging fronsen.Eerst dacht ik dat het niet goed had gehoord, maar toch werd er echt gesproken over zelfmoord. Ik hoorde duidelijk 'zullen we dan maar zelfmoord plegen?'. Voor een kinderfilm vindt ik dat toch behoorlijk ver gaan. Erg grappig was de film ook niet echt, zelfs neefje J hoorde ik naast me niet lachen. Maar ja, het was wel een gezellige dag en daar ging het uiteindelijk om. Toen we naar huis liepen vroeg J of hij nog een nachtje kon blijven slapen, dat leek hem wel gezellig.Maar 's avonds zaten we in de auto weer op weg richting zijn huis.
Het logeerpartijtje was voor nu weer even voorbij.