Ik wil contact

Hij woont er al jaren en is erg op zichzelf.
Eenzaam wil hij zich niet noemen,hij is gewoon graag alleen.
Als ik vraag of hij gewoon goed met zichzelf op kan schieten, moet hij lachen.
Ja, dat is het..hij kan gewoon goed met zichzelf op schieten.
Toch verbaas ik me soms over zijn gezichtsuitdrukkingen, ze laten toch wel tekenen van eenzaamheid zien, ook al spreekt hij dat zelf tegen.
Hij loopt wat achter zijn rollater door zijn woning en af en toe gaat hij buiten in het zonnetje zitten.
Omdat hij niet goed kan horen, krijgt hij van heel veel dingen niets mee.
Het isolement word daardoor, denk ik, steeds maar groter.
Een prater is hij ook niet, dus het is maar gissen om erachter te komen wat er bij hem speelt.

Tot die ene ochtend, ik was even met hem alleen.
Hij zat duidelijk op de praatstoel en vertrouwde me dingen toe die ik nog niet eerder had gehoord van collega's. Ik hoorde dan ook van collega's dat ze het speciaal vonden dat hij zo open tegenover mij was geweest.

Het is bijzonder om te merken dat iemand in relatief korte tijd zoveel vertrouwen in je heeft om wat van zijn zieleroerselen met je te delen.
Het is ook fijn om te weten dat je hem daardoor wat beter begrijpt en misschien wat beter zou kunnen helpen. Iedereen heeft behoefte aan een luisterend oor en één op één contact, ook al kun je nog zo goed met jezelf opschieten.