Om moedeloos van te worden

Sinds ik hier woon ben ik me al bewust van mijn benedenbuurman.
Er lijkt ook geen ontkomen aan trouwens.
Nu is het een gehorige flat waar ik in woon, zo net na de oorlog neergezet en isolatie mag nu 'het' zijn, dat was het toen niet.
Ik hoor bij wijze van spreken elke zucht van mijn omliggende buren en mijn buren die van mij.
Op zich hoeft dat geen problemen op te leveren, als je maar een beetje rekening met elkaar wil houden.

Maar mijn benedenbuurman heeft daar nog nooit van gehoord.
De laatste weken lijkt het (weer) steeds erger te worden.
Ik hoef al weken geen wekker te zetten omdat hij me 's ochtends meestal rond 7 uur met veel lawaai wakker maakt.
Nu ben ik niet iemand die last heeft van een ochtendhumeur, maar door hem begin ik er langzamerhand eentje te ontwikkelen.
Het is gewoon uitermate vervelend als je niet meer lekker in je eigen huis zit omdat het lawaai van de benedenbuurman zoveel ruimte inneemt.

Deuren slaat hij keihard dicht, op welk tijdstip van de dag ook.
Hij schreeuwt tegen zijn zoontje en zijn vriendin die er geregeld een paar dagen zijn.
Hij is elke ochtend rond zeven uur wakker en ik dus ook.
Ik hoor hem plassen in de wc.
Ik ruik het eten koken van hem via mijn douche.
Ik hoor hem 's avonds stofzuigen en stoelen en banken verschuiven.
Mijn tv moet harder als hij in de woonkamer een gesprek aan het voeren is.
Hij heeft soms ruzie met de buurvrouw die onder hem woont en dat vechten ze uit via de verwarmingsbuizen.
Hij praat gewoon altijd op een volume dat vergelijkbaar is bij een concert.
Als ik aan kom lopen en niks tegen hem zeg, dan wacht hij totdat ik geen andere mogelijkheid heb om hem te ontlopen en dus wel iets moet zeggen.
Hij stond een paar keer bij mij voor de deur, wou gezellig langs komen en met me stappen (nadat ik bij hem had geklaagd over geluidsoverlast).
Hij verscheen meerdere malen ineens op de gallerij als ik naar mijn huis liep. Terwijl hij even daarvoor in geen velden of wegen was te bekennen.
Dat klagen bij hem heb ik dan ook maar gelaten, ik heb geen zin in een 'stalker'.

De woningstichting kan eigenlijk niks doen.
Ze raden me aan om te blijven klagen.
Ze hebben al eens een gesprek met hem gehad en hij is zich van geen kwaad bewust.
Zegt dat hij niets doet wat overlast veroorzaakt en dat het iemand anders in de flat moet zijn.
Het is frustrerend als iemand op den duur zoveel ruimte in jouw huis inneemt.
Het is niet zo dat ik er elke dag mee bezig ben, maar ik word er elke dag wel mee geconfronteerd.
Als het eens een dag stil is valt me dat meteen op. Het is namelijk nooit stil.
Het ontneemt me meer en meer mijn woongenot.
En het lijkt alsof ik er niks tegen kan doen.