Mijn baan is niet altijd even makkelijk. Het werpt je soms ontzettend terug op jezelf, op je gedragingen, op hoe jij in het leven staat en hoe jij met bepaalde dingen omgaat.
Soms komt het dan ook voor dat je even iets bij jezelf moet uitschakelen, of juist met een grote sprong een drempel over springt.
Maar het geeft zoveel voldoening en zoveel plezier om dit werk te doen.
De mensen waar ik mee werk zijn ontzettend eerlijk, soms op het (in onze maatschappij gezien) botte af. Ze praten vanuit hun hart zonder de door ons aangeleerde vriendelijkheden waarmee we weten dat we een ander niet kwetsen.
Die eerlijkheid is eigenlijk heel fijn in een maatschappij waar zoveel mensen om de hete brei heen draaien. Dingen niet meer durven te benoemen.
Het gekke is dat de eerlijkheid van deze mensen met hun verstandelijke beperking mij nog nooit heeft gekwetst. Het komt omdat ze zo dichtbij hun eigen gevoel staan. Dichter dan velen van ons.
En dat maakt hun eerlijkheid iets wat niet als kwetsend ervaren kan worden. Althans niet bij mij.
Hun verdriet, hun geluk, hun blijdschap, je krijgt het in een volle dosis over je uitgestort en dat zou in onze maatschappij best eens wat meer mogen gebeuren.
We kunnen nog veel van deze mensen en hun gevoelens leren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten