Vrienden worden

Hoe gegrond of ongegrond kan angst soms zijn?
En hoe kan angst je leven zo bepalen dat de angst voor de angst alleen maar groter word?
Afgelopen dinsdag was er een aflevering van Vinger aan de Pols op tv.
Een aflevering die in het teken stond van Nance Coolen die de Ziekte van Crohn heeft.

Natuurlijk had deze aflevering mijn buitengewone interesse omdat ook ik met de ziekte van Crohn door deze wereld wandel. Inmiddels is het bijna gewoon geworden om Crohn te hebben en sta ik er niet meer dagelijks bij stil, althans, ik doe verwoede pogingen die af en toe best lukken.
Crohn is geen leuke ziekte om te hebben (welke ziekte wel??) en het kan je leven behoorlijk in de weg zitten en in de war gooien. Dat heeft het bij mij ook jaren gedaan. Een sociaal leven dat op een nulpunt was beland, ziekenhuisbezoeken, operaties.
Het ziek zijn kabbelde maar door zonder uitzicht op verbetering.
Hoe moedeloos kun je daar van worden?!

Terwijl ik naar Vinger aan de Pols keek zag ik een Nance die worstelde met haar ziekte, met de beperkingen die het onherroepelijk met zich mee brengt, met de angst voor het onbekende en onzekere. Om het even in Jip en Janneke taal te zeggen; Nance is nog geen vrienden met haar Crohn!

Vrienden worden met je ziekte?
Tja, hoe gek het misschien ook mag klinken, uiteindelijk moet je een keer op dat punt komen.
Het is nu eenmaal een chronische ziekte die altijd deel uit zal blijven maken van je leven, en hoe hard wil je blijven vechten om dat feit te ontkennen? Hoeveel energie wil je verspillen aan het vechten tegen het niet willen hebben van deze ziekte? Hoeveel rust zou het geven als je gaat accepteren dat het er nu eenmaal is?
Accepteren wil niet zeggen dat je opgeeft, dat je het maar laat zoals het is en dat je je er maar bij neerlegt. Accepteren heeft in mijn geval deuren geopend waarvan ik dacht dat die altijd dicht zouden blijven. Deuren, die mijn Crohn keihard in mijn gezicht had dichtgeknald.

Ik weet hoe moeilijk de weg is die je moet afleggen om te accepteren dat je Crohn een grote stempel op je leven drukt. Dat het dingen veranderd, en dat je soms moet toegeven dat je lichaam je in de steek laat en je daar geen controle over hebt.
Ook ik was in het begin angstig. Durfde de deur niet meer uit, lag alleen nog maar te slapen en wist niet wat de toekomst zou brengen. De hele wereld om me heen ging maar door en ik kon er niet aan deelnemen en keek toe vanaf de zijlijn. En ik vroeg me vaak af waarom mij dit moest overkomen en hoe het verder moest?

Tot ik eindelijk een knop bij mezelf heb omgezet en mijn leven weer in eigen hand heb genomen.
Het is niet 'hoi ik heb de Ziekte van Crohn en ik heet toevallig Lein', nee ik ben Lein en heb toevallig de ziekte van Crohn, so what!
Ik doe dingen die voor mij belangrijk zijn en waar ik positieve energie uit haal.
Het 'fijne' van zo'n ziekte is dat je dingen anders gaat bekijken en benaderen. Je ziet het in een ander perspectief en je weet hoe belangrijk je gezondheid is. Dat koester ik!

Ik hoop voor Nance dat ze haar knop snel gaat vinden, dat ze de negativiteit van haar ziekte om kan zetten in andere positieve dingen. Ervaring heeft me inmiddels wel geleerd dat als het goed zit in je hoofd, je lijf daar lekker aan mee doet. Volgens mijn arts ben ik een klein wonder...aangezien ik nu mijn 10e medicijnvrije en rustige Crohn jaar in ga. Iets wat ik tien jaar geleden écht niet had gedacht!

Bekijk via de link de uitzending>
( http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/aflevering?aflID=7340727&md5=7e481f430100dab80df69a845096a8fa)

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ziekte_van_Crohn